میانگین سرعت دو استقامت انسان‌ها بین ۲٫۳ تا ۶٫۵ متر بر ثانیه است و بسیاری از انسان‌های آماتور بدون داشتن تمرینات خاص قادر هستند به سرعت ۵ متر بر ثانیه برسند که این سرعت حتی از جانوران چهارپایی که نیاز به طی کردن مسافت‌های طولانی دارند، هم بهتر است.

برای مثال سرعت انتقال یورتمه به چهارنعل یک سگ با وزن مساوی با یک انسان متوسط ۳٫۸ متر بر ثانیه است. این سگ می‌تواند با سرعت حداکثر ۷٫۸ متر بر ثانیه برای مدت حداکثر ۱۰ تا ۱۵ دقیقه آن هم در ایده‌آل‌ترین شرایط آب‌وهوایی چهارنعل بدود. سگ‌ها و هیچ‌یک ازچهارپایان دیگر نمی‌توانند برای مدت طولانی چهارنعل بدوند به خصوص اگر هوا گرم باشد. این به آن معنی است که انسان در مسافت‌های هزار تا دوهزارمتری از سگ شکست می‌خورد ولی اغلب انسان‌های دارای بدن متناسب در مسافت‌های طولانی‌تر هر سگی را شکست می‌دهند.

توانایی دو استقامت انسان حتی در مقایسه با چهارپای بزرگتری چون اسب نیز قابل توجه است. اسب حیوانی است که هزاران سال برای دویدن بهتر اصلاح نژادی شده‌است. اسب‌ها با سرعت چهارنعل حداکثر ۸٫۹ متر در مسافت‌های حداکثر ۱۰ کیلومتری بسیار سریعتر از انسان‌ها هستند اما بعد از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه چهارنعل دویدن سرعت آنها به شدت کاهش پیدا می‌کند. حداکثر سرعت اسب‌ها برای ۲۰ کیلومتر دویدن در طول یک روز ۵٫۸ متر بر ثانیه است و اگر از این فراتر بروند دچار آسیب‌های برگشت‌ناپذیر اسکلتی عضلانی می‌شوند. در نتیجه انسان‌ها در دوهای طولانی مثل ماراتن موفق‌تر از بهترین اسب‌ها هستند.

توانایی انسان از نظر طول مسافتی که قادر به دویدن آن است نیز شگفت‌انگیز است. یک انسان متناسب آماتور به راحتی می‌تواند هر روز بیش از ۱۰ کیلومتر را بدود. در حالی‌که فقط تعداد معدودی از چهارپایان مثل گرگها، کفتارها و سگ‌های شکاری به طور طبیعی مسافت‌های ۱۰ تا ۲۰ کیلومتری را به طور روزانه می‌دوند. همه این جانوران نیز درندگانی با زندگی گروهی هستند که توانایی دویدن از مهمترین قابلیت‌های مورد نیاز آنها در استراتژی‌های شکار و لاشه‌خواری است.

 

تاریخچهٔ حضور زنان در مسابقات دو استقامت

تا پیش از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی زنان حق حضور در رقابت‌های دو استقامت در المپیک را نداشتند و طولانی‌ترین مسابقهٔ رسمی برای آنان دو ۲۰۰ متر بود.از میان تلاش‌هایی که زنان برای دویدن در المپیک انجام دادند می‌توان به تلاش زنی یونانی به نام استاماتا رویثی[یادداشت ۱] اشاره کرد که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ خارج از مسابقهٔ اصلی دوید. و گفته‌می‌شود مسیر دو ماراتن را به پایان رسانده است.

دو ۸۰۰ متر زنان در ۱۹۶۰ میلادی و دو ۱۵۰۰ متر زنان در ۱۹۷۲ میلادی به المپیک افزوده شد. دوهای ۵۰۰۰ متر و ۱۰۰۰۰ متر زنان در سال ۱۹۸۳ میلادی به المپیک افزوده شدند. همچنین دو ماراتن زنان در ۱۹۸۴ میلادی به المپیک افزوده شد. از میان تلاش‌های زنان برای حضور در مسابقات ماراتن می‌توان به حضور بابی گیب[یادداشت ۲] و کاترین سویتزر در ماراتن بوستون به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ میلادی اشاره کرد.

دو و میدانی (به انگلیسی: Track and Field و Sport of athletics) به مجموعه‌ای از ورزش‌هایی که شامل انواع دو، پرش‌ها، پرتاب‌ها، پیاده‌روی و رشته‌های ترکیبی است ؛ گفته می‌شود. برگزاری مسابقات دو و میدانی، در مقایسه با دیگر ورزش‌ها، ساده‌تر است و نیاز چندانی به تجهیزات گران‌قیمت ندارد. بیشتر رشته‌های دو و میدانی به‌طورکلی انفرادی هستند، به‌جز دوهای امدادی و برخی از مسابقات مانند دوهای صحرانوردی که در آنها امتیاز اعضای یک تیم با هم جمع می‌شود.

سابقهٔ این ورزش به المپیک باستانیِ یونانیان می‌رسد که از ۷۷۶ پ. م برگزار می‌شد. این رشته استخوان‌بندی المپیک مدرن را از اولین دورهٔ آن تشکیل داده‌است. امروزه فدراسیون جهانی دو و میدانی (IAAF) برگزاری مسابقات دوومیدانی در سطح بین‌المللی را بر عهده دارد و پس از المپیک، معتبرترین رویدادهای این رشته قهرمانی دوومیدانی جهان و قهرمانی دوومیدانی داخل سالن جهان به‌شمار می‌روند.

 

 

 

 

  تاریخچه

مسابقات دو، پیاده‌روی سرعت، پرش و پرتاب از دوران پیشاتاریخ تاکنون انجام می‌شده‌است.سنگ‌نگارههایی از مسابقات دو و پرش ارتفاع برروی مقبره‌های مصری متعلق به ۲۲۵۰ سال پیش از میلاد وجود دارد. ایرلندی‌های باستان از حدود ۱۸۰۰ سال پیش از میلاد مسابقاتی را برگزار می‌کردند که پرتاب سنگ و دو نیز در بین آنها بود. وقتی یونانیان در ۷۷۶ پ. م برگزاریبازی‌های المپیک را آغاز کردند، تنها رشته‌ای که در چندین دورهٔ ابتدایی در آن برگزار شد مسابقهٔ دو سرعت معروف به استادیون بود که دوندگان، طول ورزشگاه (حدود ۲۰۰ متر) را میدویدند. در دوره‌های بعدی، رشته‌های دیگری ازجمله پرتاب‌ها و پرش‌ها نیز برگزار شدند و مهمترین رشتهٔ مسابقات پنجگانه محسوب می‌شد که از پنج رشتهٔ دو استادیون، پرش طول،پرتاب دیسک، پرتاب نیزه و کُشتی تشکیل می‌شد.

شعار دوومیدانی در المپیک به زبان یونانی «سیتیوس، آلتیوس، فورتیوس» به‌معنی «سریع‌تر، بالاتر و قوی‌تر» است.

محل برگزاری مسابقات

مسابقات دو برروی پیست مخصوص بیضی‌شکل دو، و مسابقات میدانی، یعنی پرتاب‌ها و پرش‌ها، برروی زمین چمن ورزشگاه برگزار می‌شود. طول پیست در ورزشگاه‌های فضای باز ۴۰۰ متر و در سالن‌ها ۲۰۰ متر است. بر اساس استانداردهای فدراسیون جهانی دو و میدانی، برگزاری مسابقات دو نباید بیش از ۲۵ دور در فضای باز (دو ۱۰٬۰۰۰ متر استقامت) و ۱۵ دور در سالن (دو ۳۰۰۰ متر نیمه‌استقامت) باشد. مسافت‌های طولانی‌تر، مانند ماراتن و نیمه‌ماراتن، در جاده برگزار می‌شوند.

پرش‌های دوومیدانی شامل پرش ارتفاع، پرش طول، پرش سه‌گام و پرش با نیزه، و رشته‌های پرتابی شامل پرتاب وزنه، پرتاب دیسک، پرتاب نیزه و پرتاب چکش می‌شوند. رشته‌های ترکیبیِ دوومیدانی شامل دهگانه، هفتگانه و پنجگانه هستند که در آن‌ها ورزشکاران در چندین رشته مسابقه می‌دهند و با توجه به نتیجه‌ای که در هر رشته کسب می‌کنند، مطابق جدول امتیازات، امتیازی به‌دست می‌آورند و در پایان، کسی که امتیازات بیشتری به‌دست آورده‌باشد برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی خواهد بود.

رشته‌ها
رشته‌های رسمی قهرمانی دوومیدانی جهان دومیدانیرشته‌های ترکیبی دوهای سرعتدوهای نیمه‌استقامتدوهای استقامتدوهای بامانعدوهای امدادیپرش‌هاپرتاب‌ها ۶۰ متر
۱۰۰ متر
۲۰۰ متر
۴۰۰ متر ۸۰۰ متر
۱۵۰۰ متر
۳۰۰۰ متر ۵۰۰۰ متر
۱۰۰۰۰ متر
ماراتن ۶۰ متر بامانع
۱۰۰ متر بامانع (زنان)
۱۱۰ متر بامانع (مردان)
۴۰۰ متر بامانع
۳۰۰۰ متر بامانع ۴ در ۱۰۰ متر امدادی
۴ در ۴۰۰ متر امدادی پرش ارتفاع
پرش طول
پرش سه‌گام
پرش بانیزه پرتاب وزنه
پرتاب دیسک
پرتاب نیزه
پرتاب چکش دهگانه (مردان)
هفتگانه (زنان)
هفتگانهٔ مردان
پنجگانهٔ زنان

• رشته‌هایی که مورب تایپ شده فقط در قهرمانی جهانِ داخل سالن برگزار می‌شوند.

مسابقات جاده

دوهای جاده‌ای مسابقاتی هستند که در جاده‌های آزاد برگزار می‌شوند و گاه در پیست پایان می‌پذیرند (گاه در پیست نیز آغاز می‌شوند). این مسابقات در مسافت‌های مختلف و معمولاً در رشته‌های استقامتی (۵ کیلومتر به‌بالا) برگزار می‌شوند. دوهای جاده‌ای از محبوب‌ترین رشته‌ها هستند که دوندگان بسیاری ازجمله ورزشکاران حرفه‌ای، آماتور و نیز ورزشکاران تفننی را به خود جذب می‌کنند. مسابقات دو جاده‌ای را برای هر مسافتی می‌توان برگزار کرد؛ اما مسافت‌های معمول ۵ کیلومتر، ۱۰ کیلومتر، نیمه‌ماراتن (۲۱٫۰۹۷۵ کیلومتر) و ماراتن (۴۲٫۱۹۵ کیلومتر) هستند. ماراتن تنها مسابقهٔ دو جاده است که در المپیک و نیز در مسابقات دو و میدانی قهرمانی جهان برگزار می‌شود و با اتمام این رشته المپیک پایان می‌یابد. البته بخش پایانیِ ورزش سه‌گانه هم از دو ۱۰ کیلومتر جاده تشکیل می‌شود. پنج تورنمنت معتبر ماراتن دنیا هر ساله در شهرهای برلین، لندن، بوستون، نیویورک و شیکاگو برگزار می‌شود.

دو صحرانوردی[ویرایش] نوشتار اصلی: دو صحرانوردی

دو صحرانوردی طبیعی‌ترین بخش دوومیدانی است که در فضای آزاد و برروی عوارض طبیعی زمین برگزار می‌شود. مسابقات دو صحرانوردی معمولاً در فصل پاییز و زمستان و در مسافت‌های ۴ تا ۱۲ کیلومتری برگزار می‌شود و مسیر آن معمولاً شامل علف‌زار و زمین‌های خاکی با عبور از درختزارها و دشت‌های باز و تپه‌های با شیب ملایم می‌شود. مهمترین مسابقهٔ این رشتهٔ ورزشی، قهرمانی دو صحرانوردی جهان است که از سال ۱۹۷۳ هر سال توسط اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی برگزار می‌شود.

مسابقات پیاده‌روی[ویرایش] نوشتار اصلی: پیاده‌روی سرعت

مسابقات پیاده‌روی معمولاً برروی جاده و گاهی برروی پیست برگزار می‌شود. پیاده‌روی تنها رشتهٔ دوومیدانی است که داورانی برروی اجرای تکنیک ورزشکاران نظارت دارند. همواره یکی از پاهای «پیاده‌روها» باید با زمین تماس داشته‌باشد و پای جلوی آنها باید صاف باشد و از زانو شکسته نشود. مسابقات پیاده‌روی نیز در مسافت‌های مختلفی برگزار می‌شود. در المپیک، مردان در دو مسافت ۲۰ کیلومتر و ۵۰ کیلومتر، و زنان در مسافت ۲۰ کیلومتر مسابقه می‌دهند.

 

انواع مسابقه‌های دو[ویرایش]   پیکره برنزی بتی کاتبرت دونده سرعتی استرالیایی.

دوها در دو و میدانی به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:

• دو سرعت مسافت‌های زیر ۴۰۰ متر (در المپیک در سه مسافت ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر انجام می‌گیرد).
• دو نیمه استقامت دوهای بالای ۴۰۰ متر تا ۳۰۰۰ متر (در المپدیک در مسافتهای ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر انجام می‌شود).
• دو استقامت مسافت‌های بیش از ۵۰۰۰ متر (در المپیک در مسافتهای ۵۰۰۰ و ۱۰۰۰۰ متر و ماراتون انجام می‌شود).
• دو با مانع در مسافتهای المپیکی ۱۱۰ متر، ۴۰۰ متر و ۳۰۰متر.
• دو امدادی در دو مسافت المپیکی ۱۰۰*۴ متر و ۴۰۰*۴ متر[۱].