امروزه همهٔ انسانها مزایای تحرک و فعالیت‌های بدنی را می‌دانند. بنا بر تجربیات، افراد فعال، سالم‌تر و شاداب تراز مردم عادی زندگی می‌کنند. علاوه بر این آنها در مقابل تنش‌های روانی و بسیاری از بیماریها و مشکلات زندگی تحمل و مقاومت بیشتری دارند.

پیشرفت تکنولوژی و توسعه ماشین آلات، علیرغم تمامی مزایای خود، موجب شده که زندگی انسان‌ها، کم‌تحرک تر و ساکن تر شود و این نداشتن تحرک و فعالیت عضلات و ماهیچه‌ها موجب به سستی آنها می شودو عواقب نامطلوبی در برخواهد داشت. در صورتی که جلوگیری از بروز این آسیب‌ها بسیار راحت است. خوشبختانه امروز به دلیل تغییر نگرش و احساس نیاز به داشتن زندگی سالم‌تر و شاداب تر، هر روزه به شمار افرادی که به ورزش روی می‌آورند بیشتر می‌شود. نکته مهم این است که با توجه به تفاوت‌های اساسی افراد به لحاظ قدرت، استقامت و انعطاف‌پذیری بدنی هر فرد ابتدا باید از وضعیت جسمانی خود آگاه شود و سپس ورزش مناسب با بدن خود را انتخاب نمایید. یکی از ورزش‌هایی مفرح و پر طرفدار در میان همه قشرها جامعه دوچرخه سواری است که در اینجا اندکی به آن می‌پردازیم.

دوچرخه سواری یکی از ورزش‌هایی است که به آسانی می‌توان به آن دسترسی داشت و جایگزین مناسبی برای خودروهای شخصی است به ویژه دوچرخه‌های برقی که همانند خودرو سریع و بدون خستگی است. دوچرخه نیاز به مصرف سوخت ندارد از این رو کمک شایانی به کاهش آلودگی هوا می‌کند. دوچرخه سواری یک تمرین و ورزش هوازی محسوب می‌شود که موجب استقامت قلب و عروق می‌شود. این ورزش یک فعالیت منظم است که تأثیر بسیار مثبتی در تناسب قسمت بالای پا و مچ پا دارد و موجب تقویت ماهیچه‌های اطراف زانو و پشت ران، مفاصل زردپی- لیگافت‌ها، ماهیچه‌های چهارسر ران، همتسرینگ ولگن می‌شود. اکثر فعالیتهای ورزشی که دارای ریتم منظم و هماهنگ هستند مانند دویدن و دوچرخه سواری، موجب تقویت و بهبود عملکرد سیستم قلبی و تنفسی می‌شوند. بسیاری از افرادی دوچرخه سواری را یک ورزش تکمیلی برا ی دو می‌دانند کنند. علاوه بر این دوچرخه سواری به انجام فعالیت‌های کششی نیز یاری می‌رساند.

دوچرخه دارای پنج جزء و یا در واقع پنج سامانهٔ فرعی به شرح ذیل است:

• سیستم انتقال قدرت: وقتی که ما رکاب می‌زنیم به چرخ عقب نیروی مکانیکی وارد می‌سازیم. در نتیجه چرخ‌ها حرکت و دوچرخه متحرک می‌شود. نیرو از طریق اجزایی باعناوین (طبق وقامه) زنجیر و خودرو می‌باشند.
• سیستم برق رسانی: شامل دینام بوده است که وقتی رکاب زده می‌شد سردینام آن که در آهنربای دینامی که یا به چرخ جلو یا به چرخ عقب وصل است؛ می‌باشد به حرکت درمی‌آمد و در شب نور ایجاد می‌کرد که این سیتم کماکان منقرض شده وجای خود را به چراغهای شارژی ویا باتری خور داده است.
• سیستم هدایت و ترمز: این سیستم شامل فرمان و ترمز دوچرخه‌است که بسیار متنوع وبه روز شده است. ترمزبندی دوچرخه خود ۲ نوع است:۱ ویبرک ۲ دیسک (دیسک مکانیک و دیسک هیدرولیک)
• بدنه یا اسکلت دوچرخه: وظیفهٔ این سیستم نگهداری و به هم پیوستن قسمت‌های مختلف دوچرخه به هم است. ای سیستم شامل یک لولهٔ افقی؛ دو لولهٔ زیر زاویه و زین است که جنس آن بسیار متنوع است.
• چرخها: که از طوقه و تایر تشکیل شده است که جنس طوقه از چند نوع است مانند:هایتن-آلومینیوم و کربن و تایرها هم که از انواع لاستیک‌ها با کیفیتهای مختلف تشکیل شده‌اند و تیوب‌هایی با قطر و سایزهای متنوع

معمولاً یکسری لوازم جانبی نیز برای دوچرخه‌ها استفاده میشون مانند: بوق-آیینه-زنگ- روکش زین-کاور تنه-جک و...

•  
 
•  
 
•  
 

• دوچرخه سواری دشت لار به بلده

• دوچرخه‌سواری
• سه‌چرخه
• یک‌چرخه خود تعادل
• روروک
• پدال
• دوچرخه کوهستان

دوچرخه‌سواری کوهستان (به انگلیسی: Mountain biking) از رشته‌های ورزش دوچرخه‌سواری است. این ورزش با استفاده ازدوچرخه در جاده‌های کوهستانی و زمین‌های ناهموار انجام می‌شود.
این ورزش با رشته‌هایی همانند کراس کانتری، کراس کانتری ماراتن، دانهیل، فور کراس، پریدن از خاک، مسابقات تعقیبی برگزار می‌شود. دوچرخه‌سواری کوهستان از اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی به صورت مدرن انجام می‌شود و از سال ۱۹۹۶ در بازی‌های المپیکرسماً برگزار شده‌است.

• پیراهن طلایی برای قهرمانی است که درمجموع مراحل بهترین زمان را به دست آورد.
• پیراهن آبی از آن دوچرخه سواری است که قهرمان مجموع امتیازی باشد.
• قهرمان انفرادی کسی است که کم ترین زمان را در کل مراحل احراز کرده باشد.
• پیراهن ارغوانی متعلق به قهرمان هر مرحله از خط پایان می‌باشد.
• پیراهن سبز به آن دوچرخه سواری تعلق می‌گیرد که زود تر از دیگران از خط پایان مرحله سخت و طاقت فرسای کوهستان عبور نماید.

قوانین زیر قوانینی هستند که در دوچرخه سواری جاده رعایت می‌شوند:

• بیشینه مسافت تورهای یک مرحله برای جوانان ۱۴۰ کیلومتر و برای بزرگ سالان ۲۰۰ کیلومتر است هم چنین بیش ترین مقدار مسافت برای افراد ۱۸ سال تا ۲۳ سال ۱۸۰کیلومتر است.
• در صورتی که مسیر مسابقه از ۱۵۰ کیلومتر بیش تر باشد می توان تعداد ایستگاه‌های تغذیه را بیش تر کرد.
• از محل استارت واقعی و بعد از طی مسیر ۵۰ کیلومتری، تا ۲۰ کیلومتر آخر مسابقه می توان از ایستگاه‌های تغذیه استفاده کرد.
• دوچرخه سواران باید دو شماره به پیراهن و یک پلاک بر روی تنه دوچرخه نصب نماید.
• در خط پایان، داور باید حتما از پرچم شطرنجی و قابل دید برای ورزش کاران استفاده نماید.
• کنترل فنی دوچرخه‌ها قبل از شروع مسابقه برای تمام دوچرخه سواران الزامی است.
• حضور نیروهای پزشکی و امدادی و اورژانس وپلیس در برگزاری مسابقات الزامی است.

• بیش ترین مقدار مسافت تایم تریل انفرادی برای جوانان ۳۰ کیلومتر و در بازی‌های المپیک ۲۰ الی ۳۰ کیلومتر می‌باشد.
• بیش ترین مقدار مسافت مسافت تایم تریل انفرادی برای زیر ۲۳ سال ۴۰ کیلومتر و در بازی‌های المپیک ۳۰ الی ۴۰ کیلومتر می‌باشد.
• بیش ترین مقدار مسافت مسافت تایم تریل انفرادی برای بالای ۲۳ سال ۸۰ کیلومتر و در بازی‌های المپیک ۴۰ الی ۵۰ کیلومتر است.
• تعداد شماره‌های قابل نصب بر روی پیراهن دوچرخه سوار یک شماره می‌باشد.
• در خط پایان زمان محاسبه شده برای دوچرخه سوار با عبور طوقه جلوی دوچرخه محاسبه می‌شود.
• فاصله حرکت نفرات یک تا سه دقیقه می‌باشد که با توجه به شرایط تغییر می‌کند.
• در این مسابقات کسب زمان کمتر برای دوچرخه سواران از اهمیت بالایی برخوردار است.

دوچرخه‌سواری جاده (به انگلیسی: Road bicycle racing) از رشته‌های ورزش دوچرخه‌سواری است که با استفاده ازدوچرخه در جاده‌ها صورت می‌گیرد.

از لحاظ تاریخی کشورهای بلژیک، کلمبیا، دانمارک، فرانسه، آلمان، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، اسپانیا و سوییس در زمینه دوچرخه‌سواری جاده رقابت و تلاش بیشتری از خود نشان داده‌اند، همچنین با افزایش محبوبیت این ورزش کشورهایی ماننداسترالیا، ونزوئلا، روسیه، آفریقای جنوبی، نیوزلند، نروژ، بریتانیا، ایرلند و ایالات متحده آمریکا وارد این رشته ورزشی شدند.

از تورهایی که در داخل ایران برگزار می‌گردند می توان تور آذربایجان،استان مرکزی، تور خراسان و تور مازندران که همه ساله در تاریخ معینی برگزار می‌گردد را نام برد، که این تورها چه داخلی و چه خارجی همه زیر نظر (Uci) می‌باشد.

این ورزش در ۳ بخش استقامت جاده، تایم تریل انفرادی و تایم تریل تیمی برگزار می‌شود.

دوچرخه‌سواری جاده ۱۸۶۸ میلادی به صورت یک رشته ورزشی رسمی سازماندهی شده‌است و اولین دوره مسابقات قهرمانی آن در سال ۱۸۹۳ و از اولین دوره بازی‌های المپیک (۱۸۹۶ آتن) برگزار شده‌است.

دوچرخه‌سواری پیست از رشته‌های ورزش دوچرخه‌سواری است، این ورزش با استفاده از دوچرخه در پیست‌ها، ورزشگاه‌ها و سالن‌های مخصوص این رشته انجام می‌شود.

تاریخ انجام این ورزش به ۱۸۷۰ میلادی میرسد زمانی که دوچرخه تازه اختراع شده بود. کشور انگلستان از پیشگامان برگزاری و انجام دوچرخه‌سواری پیست است که در شهرهایی مانند بیرمنگام، شفیلد، لیورپول، منچستر و لندن مراکزی برای این رشته ایجاد شده بوده است.

دوچرخه‌سواری پیست از سال ۱۹۱۲ میلادی وارد مسابقات المپیک شده، همچنین مسابقات زنان این رشته نیز از سال ۱۹۸۸ به مسابقات المپیک اضافه شده است.