راجع به اثر ورزش بر میگرن، مستندات و مقالات ضدونقیضی وجود دارد. در برخی از آنها ورزش بعنوان محرک حملات میگرن یاد شده و در برخی دیگر ورزش از طرق مختلف باعث کاهش حملات شده بود. چیزی که از جمع بندی مطالب حاصل کردم، این بود که نباید صرفا واژه ورزش را به کار برد. چون اثر ورزش دقیقا به نوع تمرینات بدنی وابسته بود. در واقع می‌توان به اهمیت نوع فعالیت بدنی در بهبود و یا تشدید حملات میگرن پی برد.
تمرینات سبک و عموما هوازی، از مسیرهای زیر، باعث کاهش حملات میگرنی می گردد:

۱. تغییرات فیزیولوژی و روان‌شناختی
۲. کاهش اثر انقباض عروق مغز
۳. بهبود جریان خون در مغز
۴. افزایش سطح اندورفین
۵. افزایش سروتونین
۶. کاهش چربی و وزن
۷. آرام‌بخش و کاهنده استرس
۸. افزایش جذب اکسیژن و بهبود خواب

برخی از تمرینات ممنوعه:
۱. وزنه‌برداری
۲. دویدن های سریع
۳. فوتبال
۴. شنای سرعتی
۵. تنیس
۶. قایقرانی

برخی از تمرینات توصیه شده:
۱. دوچرخه ثابت
۲. پیاده‌روی
۳. ایروبیک
۴. یوگا
۵. دویدن آهسته
۶. شنای آهسته
۷. پیلاتس کم فشار

نکات لازم هنگام تمرین کردن که باید رعایت شود:
۱. شدت تمرین هوازی بیش از ۷۰ درصد نباشد.
۲. حین تمرین باید بتوانید یک جمله را کامل بدون قطع نفس ادا کنید.
۳. ورزش سه روز در هفته با شدت متوسط به پایین باشد.
۴. هر جلسه یک تا نهایتا ۱.۵ ساعت باشد.
۵. درصورت احساس سر درد، بلافاصله تمرین قطع گردد.
۶. گرم کردن و ریکاوری حتما انجام شود.
۷. زمان گرم کردن حداقل ۱۵ دقیقه باشد.
۸. نوشیدن منظم آب قبل، حین و بعد از تمرین.

بعضی  مربیانی را در باشگاه ها مشاهده میکنیم که شیوه تمرین دهی مناسبی را دارند، اما به لحاظ تئوریک فاقد برخی شاخص های تمرینی هستند، و با خود می گویم کاش علاوه بر آن، چند روزی هم در دوره های تئوری مربیگری و دوره های تخصصی تئوریک رشته مورد نظرشان شرکت می کردند، تا پشتوانه علمی را نیز چاشنی طراحی تمریناتشان نمایند.

*همچنین مربیانی را نیز دیده ایم که بعضا در کاد‌ر فنی تیم های ملی بوده اند، ولی افتخارشان این بوده که تاکنون یک مولتی ویتامین هم نخورده اند. آنها تنها راهی که برای طراحی و تغییر تمرینات میدانند، صرفا افزایش حجم و شدت تمرین هست، ولاغیر.شاید شما هم مربیانی را دیده اید که بدون علم و صرفا به پشتوانه تعداد فالور بالا، خود را حتی مجاز به طراحی برنامه غذایی هم می دانند.

*در مقابل این مربیان در دانشگاه های سراسری و آزاد، اساتیدی را مشاهده کرده ایم که سواد و تخصصشان فقط بر روی وایت برد میباشد. و ورزش را هم از دانشگاه و با قبولی در رشته تربیت بدنی شروع کرده اند، و گاها مثل رزومه های پژوهشی شان که مدیون کار مستمر “دانشجوهایشان” هستند و هیچ کمکی به دانشجو به جز دیتا فروشی برای پایان نامه نمی کنند، و برای “خودشان” رزومه عملی و ملی تدارک دیده اند. جالب است که ادعایشان نیز گوش عالم را کر می کند.
بعضی از این دکترها و کارشناسان، اگر به یک باشگاه و یا زمین تمرینی بروند ،حتی یکساعت هم نمی توانند درست تمرین بدهند و یا مجموعه ای را مدیریت کنند. در عوض استاد تئوری های علمی تربیت بدنی هستند.

عرصه علم، صحنه فخر، غرور و منم منم گویی نیست. اینجا همه باید یاد بگیریم و بس. (چه استاد، چه دانشجو)

 یک مربی کاربلد، باید علاوه بر یک پیشینه موفق عملی در حد تیم ملی و حداقل قهرمانی کشور، تحصیلات تربیت بدنی را هم جدی بگیرد تا بتواند به درستی و با مبانی علمی ، تمرین طراحی کند و یا باشگاهی را اداره نماید و یا حداقل با شرکت در دوره هایی که مدرسین آنان نه به لحاظ دوستی و ارتباط با برگزار کننده، که به دلیل علم و تخصصشان انتخاب شداند، توانایی تئوریک و علمی خود را افزایش دهد.

تنفس از راه بینی می تواند مزایای مختلفی داشته باشد.

۱. گرم شدن هوای وارد شده به ریه
۲. مرطوب شدن هوا
۳. تصفیه بخشی از آلودگی های تنفسی
۴. مبارزه با عفونت
۵. تنظیم بهتر دمای بدن
۶. جلوگیری از خشک شدن دهان

نتیجه گیری:
بهترین شیوه تنفس، خصوصا در هوای سرد، آلوده و خشک، استفاده از بینی برای انجام تنفس است. ولی اگر بر اثر شدت تمرین ناچار به تنفس از دهان شدید، نگران نباشید و سعی کنید به آهستگی عمل تنفس را به بینی خود منتقل نمایید.

شاید یکی از راه های مناسب در ورزش های نامبرده، انجام دم از بینی و بازدم از دهان باشد. ولی اگر بر اثر شدت تمرین و یا عدم عادت، از دهان تنفس کردید، آسمان به زمین نیامده، راحت باشید و ادامه بدید.

شاید برای شما هم این سوال پیش آمده است که هنگام تمرین از راه دهان تنفس کنیم یا بینی ؟ 

از زمان های قدیم، همواره مربیان تاکید بر تنفس از راه بینی داشته اند، ولی در واقع چقدر مهم است و اصلا تاثیری بر عملکرد ما داره یا خیر؟

واقعیت این است که حین تمرینات بدنی، تنفس از طریق بینی بنا به دلایل مختلفی بر تنفس از راه دهان ارجحیت دارد، ولی در این حد هم که اصرار به تنفس از راه بینی داشته باشیم و تنفس دهانی را ممنوع کنیم، خیر!

در رشته های ورزشی مانند شنا ، وزنه برداری ، کاراته (کاتا ) و… که تکلیف تنفس مشخص است، جایی برای بحث نیست. چون تکنیک تنفس بقدری در رشته های

مذکور مهم هست که جابجایی محل و نوع تنفس، کل عملکرد را کاهش می دهد و حتی مانع ادامه کار میشود.

اما در ورزش های همگانی، نظیر پیاده روی و دویدن های آهسته و مستمر، علاوه بر ریتم تنفس که باید با حرکت دست و پاها سینک باشد، راه و نوع تنفس در عملکرد ورزشکار می تواند موثر باشد و بهتر است از بینی تنفس انجام پذیرد.

شاید یکی از راه های مناسب در ورزش های نامبرده، انجام دم از بینی و بازدم از دهان باشد. اما اگر بر اثر شدت تمرین و یا عدم عادت، از دهان تنفس کردید، آسمان به زمین نیامده، هیچ اشکالی نخواهد داست ، پس راحت باشید و ادامه بدهید.

* استفاده از مدرها (که دوپینگ هم محسوب می شود)، سونا و ننوشیدن آب برای سروزن رسیدن غیر علمی است. این روش ها عمدتاً موجب از دست رفتن آب بدن و کاهش عملکرد و احتمال بروز کرامپ و کاهش قدرت تعریق و آسیب های گرمایی می شود. حتی اگر ورزشکاران آب از دست رفته را از طریق سرم های وریدی دریافت کنند، عملکرد از دست رفته اصلاح نخواهد شد. به علاوه، هر گونه تزریق در زمان مسابقات با قوانین مبارزه با دوپینگ مغایرت دارد.

* بهترین روش، تنظیم یک برنامه غذایی طولانی مدت زیر نظر کارشناسان تغذیه است.

*محدود کردن بیش از اندازه انرژی دریافتی از طریق غذا، ممکن است دختران ورزشکار را در معرض سه گانه زن ورزشکار قرار دهد.

* در صورت بالا بودن درصد چربی بدن، استفاده از مکمل های چربی سوز می تواند کمک کننده باشد. بدیهی است مکمل های مصرفی متناسب در زمان مسابقات و زمان اردوها متفاوت خواهد بود.

برای انجام موفقیت‌آمیز دیگر هیپنوتیزم باید هفت گام زیر به صورت متوالی و دقیق اجرا گردد:

روش‌های مختلفی برای انجام هیپنوتیزم وجود دارد. اولین کسی که در این زمینه مانیه تیزم کرد مسمر بود و طرف داران آن را مسمریسم می‌نامیدند. مسمر با تمرکز و توجه و مهم‌تر از همه انتظار در بیماران آن‌ها را در خلسه قرار می‌داد. بعد از او روانشناسان دیگر به این کار پرداختنند ولی کاری که مسمر می‌کرد هیپنوتیزم نبود

هنگام استفاده از واژهٔ مناسب خلسه دقت شود مطالب با موهومات اشتباه نشود. هرچند لفظ خلسه از لفظ trance که از بهت و ترس احتمالاً می‌آید بهتر باشد؛ و خلسهٔ عرفانی و احساس خروج روح از بدن احتمالاً از هیپنوز جدا نیست. (فرزان کمالی نیا) المان برای هیپنوز چند مرحله تصور می‌کند - وقتی فقط چشم‌ها را می‌بینیم حالت هیپنوئیدال است بعد وارد فازهای عمیقتر می‌شویم و یکی از فازهای عمیق هیپنوتیزم به نام سمنامبولیسم نام دارد (سمنامبول خدای خواب در یونان است) - از هیپنوز در age regration یعنی بازگشت به سنین عقب‌تر (پس روی سنی) و حتی چند صد سال قبل و پیشروی سنی استفاده می‌شود البته بازگشت چندصد سال به عقب لزوماً مؤید تناسخ نیست و این مسایل در حد تئوری است و دقیق نیست. استفاده از هیپنوز در اعتراف گرفتن از زندانی‌ها و دروغ سنجی معتبر نیست. هرچند گاهی نتایج مفید علم و گاهی نتایج نادرست می‌دهد. به‌طور کلی خیلی نمی‌توان به این مطالب اعتبار کرد.

روشهای مختلفی برای القای هیپنوز وجود دارد. روش تثبیت چشم - روش کیاسون- روشpmr یا شل کردن پیشروندهٔ عضلانی (میراث هیپنوز اریکسونی)- و… از هیپنوز برای کنترل درد و درمان چاقی و… استفاده می‌شود البته هیپنوز مفید است ولی معجره نمی‌کند. کودکان ۸ تا ۱۲ سال بهتر هیپنوز می‌شود و در سنین بالای ۶۵ هپینوتزیم‌پذیری کم می‌شود. افراد از لحاظ هیپنوتیزم‌پذیری ۴ گروهند. ۷درصد که نباید هیپنوز شوند یا هیپنوز نمی‌شوند نظیر عقب ماندگان ذهنی- هفت درصد دیونیسین هستند و استعداد بالایی در هیپنوز دارند. ۲۰ درصدآپولونین بوده به سختی هیپنوز می‌شوند؛ و درصد بالایی ادیسین هستند یعنی در اواسط طیف hypnotismability قرار دارند.

همچنین هیپنوتیزم اریکسونی در متد دگرهیپنوتیزم و خودهیپنوتیزم قابل اجرا است. از فواید هیپنوتیزم می‌توان درمان بسیاری از ناراحتی‌های روانی را نام برد. به‌خصوص در هنگام خودهیپنوتیزم، که شخص می‌تواند به‌وسیلهٔ تلقین، تغییرات مثبتی را در کردار و روحیات خود پدیدآورد. البته خود هیپنوتیزم دارای خطراتی هم هست؛ به این صورت که اگر بدون آگاهی و اطلاعات کافی و با روش‌های نادرست انجام پذیرد، می‌تواند اثرات بسیار مخربی بر روی روان  انسان به دنبال داشته باشد.و بیوکینزیررا هم شامل می شود

همچنین هیپنوتیزم اریکسونی که در متد ان ال پی مورد استفاده قرار می‌گیرد نیز یکی از روش‌های القاء خلسه و درمان است. در سالهای اخیر استفاده از این نوع هیپنوتیزم در بین درمانگران رواج یافته‌است. در این روش عامل (درمانگر) با استفاده از پیام‌های دوپهلو و قصه درمانی در جهت منحرف کردن ذهن ناخودآگاه سوژه (درمانجو) عمل می‌کند. این نوع هیپنوتیزم در موج ذهنی آلفا (۴–۷ هرتز) اتفاق می‌افتد. از نظر میلتون اریکسون این نوع هیپنوتیزم همانند کامل کردن یک مکعب روبیک بوده و همکاری بین درمانگر و سوژه را طلب می‌کند. همچنین در مواردی مانند کمرنگ کردن خاطرات ناگوار، رفع فوبیا و وسواس کاربرد دارد

سه فاکتور مهم در هیپنوتیزم عبارتند از تمرکز فوق‌العاده فکر، انفکاک و تجزیه (جدا شدن ذهنی از محیط پیرامون)، تلقین (چرا که اساس هیپنوتیزم تلقین به نفس است).
می‌توان گفت هیپنوتیزم = تمرکز   اعتقاد 

نظرات زیادی دربارهٔ اینکه چه کسی هیپنوتیزم را شروع کرد، وجود دارد. هندوهای هند  اولین کسانی بودند که آن‌ها این شیوه را بنیان نهادند و از آن به عنوان یک دارو برای سلامتی استفاده کردند. امروزه این یکی از کاربردهای اصلی هیپنوتیزم است و به روانشناسی مربوط می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد هیپنوتیزم به گذشته‌های دور برمیگردد.

اما پیشرفت‌های مهم هیپنوتیزم در سال ۱۸۴۲، هنگامی که جیمزبرید (James Braid) شروع به بررسی بیشتر آن کرد، رخ دادند. او که «پدر هیپنوتیزم جدید» نامیده می‌شود اعتقاد نداشت که خواب مغناطیسی باعث هیپنوتیزم می‌شود و فکر می‌کرد که خلسه‌ها فقط یک «خواب عصبی» هستند. وی در سال ۱۸۴۳ یک کتاب دربارهٔ این موضوع به نام «نوریپنولوژی» نوشت. برخی مسمر را پدر هیپنوز می‌دانند. می‌گویند راسپوتین وزیر پرنفوذ دربار روسیه تزاری از این روش در قربانیان خود استفاده می‌کرده‌است. کشیش آبه فاریا نیز از متقدمین این روش است. مسمر در دورهٔ اوج نظریه‌پردازی در باب مغناطیس این پدیده را ناشی از مغناطیس حیوانی می‌دانست. بعدها روش او توسط شورایی مرکب از بنجامین فرانکلین و گیوتین و… مردود دانسته شد. برخی فقها می‌گویند هیپنوتیزم اگر مستلزم امر حرامی نباشد جایز است. هیپنوتیزم را خواب واره ترجمه کرده‌اند. هیپنوز توسط میتلون اریکسون آمریکایی و نیز المان پیشرفت زیادی کرد.

مرحله اول ریلکس کردن: در ابتدا روی یک صندلی بنشینید یا ترجیحاً روی تخت یا زمین دراز بکشید. سپس چشمانتان را ببندید و تمرکزتان را روی نفس کشیدن بگذارید. کاملاً بی‌حرکت باشید و با هر بازدم  بدنتان را شل‌تر کنید و فکر کنید که بدنتان سنگین و سنگین تر می‌شود.
۱- اکنون احساس کنید که از کف پایتان انرژی گرمی نفوذ می‌کند این انرژی به هرجا که برود آن جا را سنگین و کرخت و شل می‌کند بنابراین کف پایتان نیز سنگین و کرخت می‌شود؛ و کم‌کم به مچ پایتان می‌رسد و همین‌طور به ساق پا، زانو و تمام ران و کشالهٔ ران شما.
۲- بعد از آن که این انرژی تمام پاهایتان را سنگین و شل و کرخت کرد کم‌کم به درون شکم شما نفوذ می‌کند و تمام کلیه‌ها و رودهٔ شما را نیز به این حالت دچار می‌کند قفسهٔ سینهٔ شما را دربر می‌گیرد و به کمر شما نیز نفوذ می‌کند. توجه‌تان به بازدم‌هایتان باشد که با هر بازدم بدنتان شل‌تر و کرخت تر می‌شود.
۳- با هر بازدم بدنتان سنگین و شل و کرخت می‌شود مخصوصاً پلک‌هایتان مدام سنگین و سنگین تر می‍شود. کم‌کم انرژی به گردنتان و موی و پوست سر و صورتتان می‌رسد بدنتان کاملاً شل، سنگین و کرخت است.

مرحله دوم

توجه داشته باشید که مرحله اول را باید به خوبی اجرا کرده باشید. کنون احساس کنید که دست راست یا چپتان (هرکدام که ترجیح می‌دهید) مانند بادکنک سبک شده‌است و کم‌کم به بالا می‌رود این را به خوبی تصور و تلقین کنید. آن‌گاه متوجه می‌شوید که دستتان تکان می‌خورد و به بالا می‌رود. (البته ممکن است که دست شما بالا برود و متوجه نشوید یا فکر کنید دستتان بالا می‌رود ولی چنین نشود یا اصلاً اتفاقی رخ ندهد یا کمی تکان بخورد که بستگی به میزان کیفیت هیپنوتیزم شما دارد که با تمرین می‌توانید کیفیت آن را بیشتر کنید) سپس دوباره فکر کنید که دست شما سنگین می‌شود و این موجب می‌شود که دستتان آرام آرام پایین آید. تبریک می‌گویم شما هیپنوتیزم شدید.

مرحله سوم

خروج از هیپنوتیزم: کنون تصور کنید که بدنتان آرام آرام به حالت نرمال برمی‌گردد و آرام چشمانتان را باز کنید، دستانتان را مشت کنید پاهایتان را باز و بسته کنید و کمی راه بروید تا به حالت اول بازگردید.

خودهیپنوتیزم یعنی آن که شما خودتان را هیپنوتیزم کنید، این کار فقط با تمرکز و تفکر خود فرد صورت می‌پذیرد. در خودهیپنوتیزمی انسان با تأثیر گذاشتن در ضمیر ناخودآگاه می‌تواند اخلاق و توانایی‌های خویش را تغییر دهد.

روش‌های متعددی در هیپنوتیزم وجود دارد که در اصول مانند هم هستند. برای آن‌که خود را هیپنوتیزم کنید مراحل زیر را طی کنید. توجه داشته باشید که روش زیر هیچ‌گونه ضرر یا خطری ندارد، سعی کنید که خوابتان نبرد. این روش را در وضعیتی انجام دهید که نه زیاد گرسنه باشید و نه زیاد شکمتان پر باشد.البته کاملاً مشخص است که دلیل این مساله همان تمرکز هوشیارانه وعدم به خواب رفتن است.