قوانین

بدنهٔ دیسک باید جامد یا توخالی باشد و از جنس چوب یا مادهٔ مناسب دیگری با لبه‌ای از فلز و به‌شکل دایرهٔ کامل و قرص‌مانند (به‌شکل عدس) ساخته شود. لبهٔ دیسک باید کاملاً گرد و شعاع آن ۶ میلی‌متر باشد. ضخامت دیسک در قسمت وسط بیشتر است و باید در حدود ۴۴ تا ۴۶ میلی‌متر باشد. وزن دیسک برای مردان ۲ کیلوگرم و قطر آن حداکثر ۲۲۱ و حداقل ۲۱۹ میلی‌متر، و برای زنان ۱ کیلوگرم و قطر آن حداکثر ۱۸۲ و حداقل ۱۸۰ میلی‌متر است. دیسک‌ها باید طوری ساخته شوند که همواره دارای حالت تعادل باشند و دو طرف آنها متقارن باشد.

نحوهٔ پرتاب دیسک از دایره‌ای به قطر ۲٫۵ متر که داخل یک قفس ساخته شده و تنها با حلقه‌ای از آهن ــ که معمولاً با رنگ سفید رنگ‌آمیزی شده و به‌شکل دایره درآمده‌است ــ تشکیل می‌شود. کف دایره باید از جنس سختی مانند سیمان یا آسفالت باشد و نباید خیلی صاف باشد به‌طوری‌که پرتاب‌کننده روی آن سُر بخورد. کفِ کاملاً مسطحِ دایره باید در حدود ۱۴ تا ۲۶ میلی‌متر پایین‌تر از لبهٔ بالاییِ حلقهٔ آهنی باشد.

ناحیهٔ فرود پرتاب دیسک محدوده‌ای با قِطاعِ ۴۰ درجه است که با دو خط یا نوار ۵سانتی‌متری مشخص می‌شود. این محل باید خاک نرم یا چمن باشد تا از شکسته شدن دیسک‌های پرتاب‌شده جلوگیری کند. برای تعیین قطاع ناحیهٔ فرود (۴۰ درجه)، از مرکز دایره ضلعی به‌طول ۲۰ متر به‌عنوان یک طرف قطاع ترسیم کنید، سپس ضلع دوم قطاع را طوری ترسیم کنید که فاصلهٔ دو ضلع به‌طول ۲۰ متر از مرکز دایره، ۱۳٫۶۸ متر شود و سپس این دو خط را امتداد دهید تا قطاع کامل یا ناحیهٔ فرود پرتاب دیسک به‌دست آید.

رکوردهای جهان، آسیا و ایران

رکورد جهانیِ پرتاب دیسک مردان متعلق به یورگن شولْتِ آلمانی به میزان ۷۴٬۰۸ متر (۶ ژوئن ۱۹۸۶، نویبرندنبورگ، آلمان) است.

رکورد جهانیِ پرتاب دیسک زنان ازآنِ گابریِله راینْش آلمانی به میزان ۷۶٬۸۰ متر (۹ ژوئیهٔ ۱۹۸۸، نویبرندنبورگ، آلمان) است.

درضمن، رکورد مردانِ آسیا و ایران در اختیار احسان حدادی به میزان ۶۹٬۳۲ متر (۳ ژوئن ۲۰۰۸، تالین، استونی) است.

برترین‌ها

برپایهٔ رکوردهای تا ژوئیهٔ ۲۰۱۰ میلادی. 

مردان

مسافتورزشکارمحل برگزاریزمان ۷۴٫۰۸ متر (۲۴۳ فوت ۰٫۵ اینچ)  یورگن شولت (GDR) نویبرندنبورگ ۶ ژوئن ۱۹۸۶ ۷۳٫۸۸ متر (۲۴۲ فوت ۴٫۷ اینچ)  ویرجیلیوس آلکنا (LTU) کاوناس ۳ اوت ۲۰۰۰ ۷۳٫۳۸ متر (۲۴۰ فوت ۹٫۰ اینچ)  گرد کانتر (EST) هلسینگبورگ ۴ سپتامبر ۲۰۰۶ ۷۱٫۸۶ متر (۲۳۵ فوت ۹٫۱ اینچ)  Yuriy Dumchev (URS) مسکو ۲۹ مه ۱۹۸۳ ۷۱٫۷۰ متر (۲۳۵ فوت ۲٫۸ اینچ)  رابرت فازکاس (HUN) سمباتهی ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۲ ۷۱٫۵۰ متر (۲۳۴ فوت ۷٫۰ اینچ)  لارس ریدل (GER) ویسبادن ۳ مه ۱۹۹۷ ۷۱٫۳۲ متر (۲۳۳ فوت ۱۱٫۹ اینچ)  بن پلوکنت (USA) یوجین، اورگن ۴ ژوئن ۱۹۸۳ ۷۱٫۲۶ متر (۲۳۳ فوت ۹٫۵ اینچ)  جان پاول (USA) سان‌خوزه، کالیفرنیا ۹ ژوئن ۱۹۸۴ ۷۱٫۲۶ متر (۲۳۳ فوت ۹٫۵ اینچ)  ریکارد بروخ (SWE) مالمو ۱۵ نوامبر ۱۹۸۴ ۷۱٫۲۶ متر (۲۳۳ فوت ۹٫۵ اینچ)  ایمریش بوگار (TCH) سان‌خوزه، کالیفرنیا ۲۵ مه ۱۹۸۵ زنان مسافتورزشکارمحل برگزاریزمان ۷۶٫۸۰ متر (۲۵۱ فوت ۱۱٫۶ اینچ)  Gabriele Reinsch (GDR) نویبرندنبورگ ۹ ژوئیه ۱۹۸۸ ۷۴٫۵۶ متر (۲۴۴ فوت ۷٫۴ اینچ)  Zdenka Šilhavá (TCH) نیترا ۲۶ اوت ۱۹۸۴ ۷۴٫۵۶ متر (۲۴۴ فوت ۷٫۴ اینچ)  Ilke Wyludda (GDR) نویبرندنبورگ ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۹ ۷۴٫۰۸ متر (۲۴۳ فوت ۰٫۵ اینچ)  Diana Sachse-Gansky (GDR) کمنیتز ۲۰ ژوئن ۱۹۸۷ ۷۳٫۸۴ متر (۲۴۲ فوت ۳٫۱ اینچ)  Daniela Costian (ROU) بخارست ۳۰ آوریل ۱۹۸۸ ۷۳٫۳۶ متر (۲۴۰ فوت ۸٫۲ اینچ)  Irina Meszynski (GDR) پراگ ۱۷ اوت ۱۹۸۴ ۷۳٫۲۸ متر (۲۴۰ فوت ۵٫۰ اینچ)  Galina Savinkova (URS) دونتسک ۸ سپتامبر ۱۹۸۴ ۷۳٫۲۳ متر (۲۴۰ فوت ۳٫۱ اینچ)  Tsvetanka Khristova (BUL) کازانلاک ۱۹ آوریل ۱۹۸۷ ۷۳٫۱۰ متر (۲۳۹ فوت ۱۰٫۰ اینچ)  Gisela Beyer (GDR) برلین ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۴ ۷۲٫۹۲ متر (۲۳۹ فوت ۲٫۹ اینچ)  مارتینا هلمن (GDR) پوتسدام ۲۰ اوت ۱۹۸۷

ادامه مطلب

شمشیربازی برای سلا‌مت چه منافعی دارد و چه

مضراتی؟

امروزه یکی از ورزش‌هایی که طرفداران بسیاری در میان جوانان پیدا کرده است، شمشیر بازی است. آموختن این ورزش علاوه بر اینکه از شما یک هنرمند می‌سازد، به شما می‌‌آموزد که چگونه بتوانید از خود دفاع کنید. شمشیر یک وسیله برنده و نافذ است که از زمان‌های قدیم به عنوان یک وسیله در جنگ‌ها و مبارزه با دشمنان کاربرد داشته و بعدها به عنوان یک ورزش از سوی مردم پذیرفته شده است و حتی در حال حاضر یکی از رشته‌های جذاب المپیک است.
● تاریخچه
استفاده از شمشیر به عنوان وسیله‌ای برای مبارزه و کشتن دشمن به ۸۰۰ سال قبل برمی‌گردد اما اولین بار فرانسوی‌ها بودند که برای مبارزه با شمشیر سبک خاصی را ارائه دادند. این سبک در حالیکه در انتخاب هدف بسیار دقیق بود، از ظرافت‌های خاصی نیز برخوردار بود. سبک آنها طوری بود که فرد باید بیشتر از مهارت‌های مچ دست و انگشتان خود استفاده می‌کرد و برخلاف سبک‌های قبلی، نیازی به قدرت چندانی نداشت.‌‌
● انواع شمشیربازی
شمشیر بازی انواع مختلفی دارد که ما در اینجا به مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنیم:
▪ نوع رقابتی: 
این نوع از شمشیر بازی همان چیزی است که شما در مسابقات شمشیربازی می‌بینید. در این نوع، دو فرد ورزشکار با هم به رقابت می‌پردازند.
▪ نوع کلاسیک: 
این نوع از شمشیربازی برای مسابقات ورزشی طراحی نشده است.
● انواع شمشیر
▪ فلوره: 
نام دیگر آن، فویل است. این نوع شمشیر انعطاف‌پذیر است و تیغه آن در قاعده پهن می‌شود. هدف از این نوع شمشیربازی، وارد کردن ضربه با نوک شمشیر به سینه، شکم و پشت است. وارد کردن ضربه به ناحیه سر و صورت و دست‌ها و پاها مجاز نیست.
▪ اپه : 
در این نوع، حملات با نوک شمشیر است و تمام بدن حریف، از سر تا نوک پا مورد حمله قرار می‌گیرد. این نوع شمشیر، دارای تیغه مثلثی است که برنده نیست. تیغه قادر است به بالا و پایین خم شود اما انعطافی به طرفین ندارد و به همین خاطر بیشتر بازی، با نوک شمشیر انجام می‌شود.▪ سابر: 
این نوع شمشیر دارای یک تیغه برنده است. در بازی هم از نوک و هم از تیغه آن استفاده می‌شود و هدف ضربات آن از یک خط فرضی از ناحیه کمر به بالاست.
لازم به ذکر است که این شمشیرها به وسایل الکترونیک مجهز هستند تا بتوان برای امتیازدهی ضربات وارده از آنها استفاده کرد.
مسابقات در این ورزش روی یک مسیر مشخص انجام می‌شوند و بازیکنان قادر به خروج از این مسیر نیستند.همه این شمشیرها از یک دسته، یک تیغه و یک تکمه در نوک شمشیر، تشکیل می‌شوند.
این سه نوع شمشیر، سلاح‌های استاندارد به کار برده شده در مسابقات هستند که طرز در دست گرفتن و مبارزه با آنها، با یکدیگر تفاوت دارد. در مسابقات برای آقایان استفاده از هر سه نوع شمشیر مجاز است اما برای خانم‌ها فقط استفاده از فلوره مجاز است.
● تجهیزات مورد نیاز در شمشیربازی
برای انجام این ورزش، بازیکنان علاوه بر وسایل اصلی، از وسایل ایمنی هم استفاده می‌کنند. وسایل مورد نیاز عبارتند از:
▪ شمشیر: 
با توجه به نوع بازی انتخاب شده توسط بازیکن، یکی از سه نوع شمشیر ذکر شده به کار می‌رود.
▪ لباس: 
لباس کامل شمشیربازی شامل ژاکت، شلوار، دستکش، جوراب، کفش، محافظ زیر زانو و محافظ زیر آرنج است.
▪ ماسک یا کلاه: 
ماسک مخصوص شمشیربازی، ناحیه سر و صورت بازیکن را می‌پوشاند و در قسمت صورت از سیم‌های حصیری و توری مانند تشکیل شده است.
▪ صفحه لایه‌دار: 
این صفحه در زیر ژاکت شمشیربازان قرار می‌گیرد تا سینه، پهلو و کمر بازیکنان را در مقابل ضربات محافظت کند.
● اثرات مفید بدنی
شمشیربازی مجموعه‌ای از حرکات ظریف و سریع است. در این ورزش تمام عضلات و مفاصل بدن به کار گرفته می‌شوند. در این ورزش، بازیکن سرعت و چالاکی، انعطاف ‌پذیری، پاسخ سریع به تحریکات و هماهنگی و توازن را در خود تقویت می‌کند.
▪ تقویت عضلات: در این ورزش، ورزشکار از حرکات سریع و ظریف دست برای به حرکت درآوردن شمشیر و وارد کردن ضربه به حریف استفاده می‌کند و همچنین برای حمله یا دفاع مجبور است به سرعت به جلو و عقب گام بردارد. انجام تمام این حرکات به یک هماهنگی قوی میان مغز و عضلات نیاز دارد.
▪ اندام مناسب: 
ورزشکاران این ورزش بسیار خوش‌اندام هستند، زیرا حرکات شمشیربازی موجب سوزاندن کالری بسیار زیادی می‌شود و در نتیجه این ورزشکاران هرگز اضافه وزن پیدا نمی‌کنند. از طرفی، حرکات این ورزش به گونه‌ای است که اگرچه ورزشکار اندامی کاملا استوار و صاف دارد اما این اندام کاملا انعطاف‌پذیر است و خشک نیست.
● تقویت تمرکز و دقت
انجام حرکات این ورزش باید بسیار هماهنگ باشند و از طرفی ورزشکار باید کاملا مواظب حملات حریف باشد، بنابراین تمام حواس باید روی بازی متمرکز شود و اگر حواس ورزشکار پرت باشد، حرکات از هماهنگی لازم برخوردار نخواهد بود و کنترل بازی از دست بازیکن خارج می‌شود. بنابراین این ورزش به شدت برای تقویت تمرکز و دقت موثر است. انواع دیگری از شمشیر بازی هم وجود دارند که برای مقاصد مختلف به کار می‌روند، مثلا بعضی از انواع آن برای دوئل کردن به کار می‌روند.
آنچه شما بیشتر با آن آشنا هستید همان شمشیربازی رقابتی است که دو نفر در مقابل هم به مسابقه می‌پردازند. 
● سیستم قلبی و تنفسی
حرکات شمشیربازی به گونه‌ای است که حرکات آن پله به پله سخت‌تر می‌شوند، در نتیجه ارگان‌های بدن هم مثل قلب و عروق از فعالیت کم به فعالیت زیاد می‌رسند و در نتیجه فشار ناگهانی روی آنها وارد نمی‌شود. همین عامل سبب می‌شود که سیستم قلبی- عروقی فعالیت بیشتری داشته باشد و چون فشار روی آن به صورت ناگهانی نیست و به تدریج است، اثرات بسیار مفیدی روی این سیستم‌ها خواهد داشت. بسیاری از شمشیربازان معتقدند، اگر می‌خواهید اندامی زیبا داشته باشید حتما این ورزش را انتخاب کنید، زیرا این ورزش با تقویت عضلات مختلف از جمله عضلات شکم، باعث می‌شود شکمی کاملا صاف و بدون چربی داشته باشید. همچنین با تقویت عضلات پشت، موجب می‌شود که ستون فقرات شما کاملا راست و استوار باشد و راه رفتن، ایستادن و نشستن شما بسیار خوش فرم باشد.
از طرفی، با پرورش عضلات ساق پا باعث می‌شود که پاها نیز از شر چربی‌های اضافه خلاص شوند. بنابراین بعضی از مربیان این ورزش می‌گویند حتی اگر هدف شما در زندگی این است که اندام زیبایی داشته باشید، این ورزش را انتخاب کنید. یکی دیگر از آثار مفید این ورزش، بالا بردن اعتماد به نفس است زیرا که ورزشکاران این ورزش در اصل می‌توانند مطمئن باشند که می‌توانند به راحتی در برابر خطرات از خود دفاع کنند البته به شرطی که همیشه یک شمشیر همراه خود داشته باشند! از طرفی چون ورزشکاران این ورزش قدرت تمرکز بالایی دارند می‌توانند بهتر فکر کنند و قدرت تصمیم‌گیری آنها بهتر از افراد عادی خواهد بود.
● آسیب‌های شمشیربازی
کشیدگی عضلات ساق پا و پیچ خوردگی مفاصل از جمله آسیب‌های شایع در این ورزش است. این آسیب‌ها در نوآموزان که حرکات را به درستی انجام نمی‌دهند بیشتر ایجاد می شود و باعث ایجاد درد شدید و گاهی تورم در عضلا‌ت و مفاصل می‌شودکه باید حتما توسط پزشک مورد درمان قرار گیرد.‌
● خلاصه اینکه
شمشیر بازی می‌تواند روی بدن ورزشکار آثار مفید زیر را ایجاد کند:
▪‌ افزایش سرعت و چالاکی
▪ انعطاف‌پذیری
▪ واکنش سریع به تحریکات
▪ هماهنگی میان مغز و عضلات بدن
▪ تقویت تمرکز و دقت
▪ حفظ اندام مناسب و زیبا
▪ تقویت عضلات خصوصا عضلات ران‌ها، پشت و شکم
▪ تقویت سیستم قلبی- عروقی
▪ تقویت سیستم تنفسی
▪ افزایش اعتماد به نفس
▪ افزایش قدرت تفکر و تصمیم‌گیری

شمشیربازی یکی از پنج رشته ورزشی است که در همه دوره‌های بازی های المپیک برگزار شده‌ است. مسابقات این رشته در سه بخش فلوره، اپه و سابر برگزار می‌شود که از نظر نوع شمشیر مورد استفاده و قوانین بازی با یکدیگر تفاوت دارند.
سابر (sabre یا saber) یکی از سه گونه شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیربازی به سبک نوین است. تفاوت سابر با دو نوع شمشیر دیگر شمشیربازی یعنی اپه و فلوره اینست که با سابر می‌شود با ضربه‌های لبه تیغه نیز امتیاز گرفت. از این‌رو حرکات و حملات سابربازها معمولاً بسیار سریع است. مسابقات با سابر را مسابقات «اسلحه سابر» می‌گویند.
در دوره آموزشی Saber Fundamental Training، دکتر یانگ جئینگ مینگ (Dr. Yang, Jwing-Ming)، مهارت ها و تکنیک های اولیه و اساسی این ورزش را به همراه تاریخچه آن، استراتژی های مربوط به آن و همچنین تفاوت این سبک با دیگر سبک های شمشیربازی را آموزش داده و به طور کلی 25 تکنیک رایج در تمام سبک های هنرهای رزمی چینی را به علاقمندان این رشته نشان می دهد.

ادامه مطلب

سوارکاری چیست؟

سوارکاری به معنای نشستن بر پشت یک اسب و کنترل حرکات آن میباشد. ویژگی این ورزش این است که انسان و مرکب (معمولاً اسب) را متحد می‌سازد، بنابرین موفقیت اسب و سوارکار به ارتباط و اعتماد و احترامی که آن دو برای یک دیگر قائل‌اند، بستگی دارد. برای شروع به یادگیری سوارکاری نیاز به هیچ دانش و مهارت قبلی ای نیست، با این حال به دلیل قدرت جسمی و ذهنی که کنترل کردن اسب نیاز دارد، به کودکان زیر ۷ سال توصیه نمی‌شود.

تاریخچه

سوارکاری ورزشی بسیار قدیمی است که از دیرباز به منظور جنگیدن یا پیام‌رسانی به افراد آموزش داده می‌شد.

  سر یک اسب در یکی از مینیاتورهایایرانی مربوط به یکی از دستنوشته‌هایمثنوی مولوی از سال ۸۹۱ق./۱۴۸۶م، با تزئینات سوارکاری.

تاریخ رام کردن اسب هنوز به درستی شناخته نشده‌است. باستان‌شناسان با توجه به قدیمی‌ترین آثار بر جای مانده از پیشینیان در رابطه با رام کردن اسب‌ها، معتقدند که اولین اسب‌های اهلی به بیش از سه هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند. قبل از آن اسب به منظور تهیهٔ غذا شکار می‌شده‌است. البته باستان‌شناسان در بعضی نقاط از اروپای شرقی دهنههایی پیدا کرده‌اند که به شش هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند. این نشان می‌دهد که انسان از آن زمان سعی داشته‌است که اسب را رام کند و از آن بهره ببرد، ولی به دلیل سرعت آن در فرار موفق نشده‌است. قدیمی‌ترین آثار در اروپای شرقی، شمال قفقاز و آسیای مرکزی یافت شده‌اند.

                                                       ارابهٔ زئوس

اگرچه اهلی ساختن اسب در مقایسه با حیواناتی چون سگ (نه هزار سال قبل از میلاد) و گوسفند و بز (پنج هزار سال قبل از میلاد) مؤخر بود، با این وجود تحول عظیمی در زندگی انسان به‌وجود آورد. انسان نه تنها از گوشت و شیر اسب بهره می‌برد، بلکه برای جابه‌جایی نیز از او استفاده می‌کرد. نکتهٔ جالب در این باره این است که مورخان عقیده دارند که مردم قبل از یادگیری چگونه سوار شدن بر اسب، از ارابه استفاده می‌کردند. آنان برای این فرضیه خود دو دلیل عمده ارائه می‌کنند:

• فسیلهای پیدا شده نشان می‌دهند که اسب‌های آن دوره برای حمل انسان بسیار کوچک بوده و قد آن‌ها (بلندی جدوگاه) به بیش از ۱۴۰ سانتی‌متر نمی‌رسید.
• قبل از آن که اسب توسط انسان رام شود، مردم از ارابه استفاده می‌کردند و آن‌ها را به حیواناتی از چون گاو یا الاغ وحشی می‌بستند. بستن ارابه به اسب‌های کوتاه قد خیلی دشوار نبود، در حالی که سوار شدن بر کمر اسب باعث وحشت و رم کردن آن می‌شد.

مهار و تربیت کردن اسب‌ها در زندگی مردم اوراسیا تحول و تأثیرات فراوانی به دنبال داشت. در حالی که در گذشته طی کردن مسافت‌های طولانی غیرممکن به نظر می‌رسید، انسان توانست به کشف سرزمین‌های جدید و کشور گشایی بپردازد. کم‌کم وسایلی برای هدایت و تسلط بیشتر بر اسب مانند زین و رکاب (که از اختراعات چینی‌ها می‌باشند) ساخته شدند و در اختیار سوارکاران گرفتند. تربیت و پرورش اسب نیز، به خصوص در خاورمیانه اهمیت بسیاری یافت و صحرانشینان این مناطق به پرورش و نگاه‌داری اسب‌های اصیل عربی پرداختند. سوارکاری تا اواخرقرن پانزدهم، بیشتر در جنگ‌ها معمول بود. البته در بعضی از کشورها مانند ایران باستان، به‌عنوان ورزش و سرگرمی نیز مورد توجه قرار می‌گرفت (مانند بازی چوگان)، ولی جنبهٔ هنری آن از اواخر قرن پانزدهم میلادی به بعد اهمیت یافت. سرانجام در اواخر قرن نوزدهم، با پیشرفت صنعت و جایگزین کردن اسب‌ها توسط ماشین‌آلات، سوارکاری جنبهٔ ورزشی و سرگرمی که امروزه مشاهده می‌شود را به خود گرفت.

برقراری ارتباط با اسب

اولین گام یادگیری سوارکاری، یادگیری ارتباط برقرار کردن با اسب است. سوارکار باید بتواند خلق‌وخوی اسبی را که قرار است سوار شود درک کند و با او به خوبی ارتباط برقرار کند، تا اسب فرمان‌های او را بهتر درک کند و انجام دهد. اسب با انسان متفاوت است و همین تفاوت است که باعث جذابیت این رابطه می شود. هرچه بهتر بتوانیم طرف مقابلمان را درک کنیم و یادبگیریم که غرایز او را بفهمیم، رابطه ما بهتر می شود. رفتار پر از ترس اسب مغرضانه نیست، بلکه یک واکنش طبیعی برای حفاظت از خودش است. اگر بتوانیم این احساس را در اسب ایجاد کنیم که ما از او حفاظت می کنیم، به ما اعتماد می کند و دیگر از هر فرصتی برای فرار استفاده نمی‌کند. با این حال حتی وقتی به ما اعتماد می کند، باز هم اسب حیوانی است که به طور طبیعی در گله به سر می برد. در موقعیت های هراس آور نیز همواره به گله می پیوندد. 

سوارکار می‌تواند از روی حرکات و برخی از اعمال اسب متوجه منظور او شود. حرکات گوش‌های اسب در این مورد بسیار مؤثر است. به طور مثال، هنگامی که اسب گوش‌هایش را به سمت جلو می‌چرخاند و سرش را بالا می‌گیرد، به این معناست که صدایی او را نگران کرده‌است و او بادقت در حال پیدا کردن منبع صداست. و یا هنگامی که اسب گوش‌هایش را در جهات مختلف می‌چرخاند و حرکت می‌دهد، به این معناست که با دقت اطرافش را تحت نظر دارد. گوش‌های مایل به سمت پایین در دو طرف سر اسب، نشان دهندهٔ تسلیم شدن و اطاعت اسب هستند. البته این حالت گوش‌ها در صورتی که لب‌ها به سمت پایین افتاده باشند، نشانهٔ خواب‌آلودگی است. اسبی که گوش‌هایش را می‌چرخاند و زبانش را بیرون می‌آورد، قصد سربه‌سر گذاشتن و بازی با سوارکار را دارد. اگر اسب گوش‌هایش را به سمت جلو مایل کند و سرش را کمی خم کند، یعنی به سوارکار (یا هر کس دیگری) اعتماد دارد. اگر گوش‌هایش را به سم عقب بچرخاند، یعنی چیزی باعث بی اعتمادی یا عصبانیت و ناراحتی او شده‌است. در صورتی که گوش‌هایش را به سمت عقب بخواباند، یعنی بسیار خشمگین است و یا این که به شدت ترسیده‌است. در این صورت اسب می‌تواند بسیار خطرناک باشد و حمله کند. حرکت سر و پاهای اسب نیز می‌توانند در درک منظور او کمک کنند. اسبی که سرش را کمی پایین می‌آورد و ناگهان به‌شدت تکان می‌دهد، بدخلقی خود را نشان می‌دهد. هنگامی که پاهای جلویش را بر زمین می‌کوبد، عصبانیت یا بی‌قراری خود را ابراز می‌کند، در حالی که وقتی اسب پاهای عقبش را بر زمین می‌کوبد، می‌خواهد بفهماند که چیزی باعث ناراحتی او شده‌است (مثلاً مگس و...).

سبک های سوارکاری
سبک انگلیسی

سبک انگلیسی پیش نیاز و پایه بعضی از رشته های سوارکاری مانند درساژ، پرش با اسب، چوگان و حتی کورس میباشد. این سبک از بعضی از سبک های دیگر اندکی دشوارتر است.

سبک غربی

از سبک غربی بیشتر در رشته هایی از سوارکاری که در تاریخچه یشان از کار در مزرعه سرچشمه گرفته اند و به مرور زمان توسعه یافته اند، مانند استقامت، استفاده میشود. 

شاخه‌های مختلف سوارکاری

سوارکاری شاخه‌های متعددی دارد که به طور کلی در دو دسته قرار می‌گیرند:

مسابقات اسب‌دوانی

این مسابقات از دوران قدیم در بسیاری از تمدن‌ها همچون یونان و روم باستان وجود داشته‌است. مسابقات یورتمه و تاخت از مسابقات رایج اسب‌دوانی هستند.

                                                  اسب‌دوانی

• مسابقات یورتمه (سوار بر اسب یا ارابه)، که در آن‌ها هدف نفر اول رسیدن به خط پایان است، بدون این که اسب با سرعت گرفتن شروع به تاختن کند. تاختن اسب باعث حذف شدن سوارکار از دور مسابقه می‌شود.
• مسابقات تاخت، که در آن‌ها نیز هدف اول رسیدن به خط پایان است، اما این بار با تاخت. مسافت این مسابقات بین ۲٫۴۰۰ و ۱٫۶۰۰ متر است. نوعی دیگر از مسابقات تاخت، همراه با مانع است و اسب باید از روی آن‌ها بپرد. مسافت این مسابقات با توجه به نوع مانع‌ها متفاوت است.

سایر مسابقات سوارکار

•                                          مسابقات ارابه‌رانی،

                                                        ارابه رانی

که معمولاً دارای سه مرحله هستند: مرحلهٔ درساژ (که در آن شیوه و جذابیت نمایش و رفتار و حرکات اسب سنجیده می‌شود.)، مرحلهٔ ماراتون (که امتحانی زمان بندی شده‌است و از قسمت‌های مختلفی تشکیل شده‌است و معمولاً دارای موانعی طبیعی یا مصنوعی است. در آن مهارت، توانایی جسمی و سرعت اسب سنجیده می‌شود.) و مرحلهٔ آخر که عبارت است از حرکت در راه‌هایی که از اطراف، توسط توپ‌هایی (یا چیزهای دیگری) محدود شده‌است. گذشت وقت مجاز یا افتادن توپ باعث از دست رفتن امتیاز می‌شود. تعداد اسب‌هایی که ارابه را می‌کشند به نوع مسابقه بستگی دارد و به جز در مواردی خاص، بیش از چهار عدد نیستند.

•                                            درساژ                                          درساژ (حرکات نمایشی اسب‌های تربیت‌شده)، که در آن کیفیت ارتباط میان سوارکار و اسب سنجیده می‌شود. این مسابقات در زمین‌هایی مستطیل‌شکل به طول ۶۰ متر و عرض ۲۰ متر برگزار می‌شوند، و سوارکاران به ترتیب در زمین حاضر شده و برنامه‌های خود را اجرا می‌کنند. این برنامه‌ها می‌توانند مشخص‌شده یا آزاد باشند. داوران بر اساس تکنیک و دقت سوارکار و همچنین اطاعت و حرکات اسب و ارتباط میان آن دو، قضاوت کرده و بین صفر تا ده امتیاز می‌دهند. سوارکار باید سعی کند حرکاتش برای هدایت اسب تا حد امکان مخفی باشد و دیده نشود، به طوری که احساس شود ارتباط میان آن دو توسط تِلِپاتی انجام می‌گیرد. این کار ممکن است به نظر تماشاگران بسیار آسان بیاید، در حالی که نتیجهٔ تلاش چندین سال می‌باشد.
• پرش با اسب، که از متداول‌ترین مسابقات سوارکاری در جهان می‌باشد و مشابه مسابقات درساژ و استقامت است.   پرش
• مسابقات استقامت، که هدف از آن‌ها طی کردن مسافتی طولانی (بین ۲۰ تا ۱۶۰ کیلومتر) در یک (و گاهی دو) روز است. اسب‌های عرب از بهترین نژادها برای این نوع مسابقات هستند، زیرا جثه‌ای کوچک و مقاوم در برابر گرما و تمرینات سخت دارند. اسب‌های انگلیسی نیز به دلیل سرعتشان در این زمینه مورد توجه بسیاری قرار می‌گیرند.
• مسابقات وسترن یا آمریکایی، که ریشهٔ آن‌ها به مسابقات گاوچرانی برمی‌گردد.
• رودیئو، که مسابقه با اسب‌های وحشی است.

  رودئو.

• چوگان، که قدیمی‌ترین ورزش گروهی است. این ورزش در ایران باستان رواج و اهمیت زیادی داشته‌است و به بازی شاهان معروف است. امروزه چوگان به دلیل هزینهٔ بالا کمتر مورد توجه عام قرار می‌گیرد.

سوارکاری در ایران امروز

سوارکاری در ایران در چند دههٔ اخیر مورد توجه قرار گرفته‌است و باشگاه‌های متعددی تأسیس شده و در روند پیشرفت هستند. با این وجود ایران هنوز در سطح جهانی برندهٔ مقامی نشده‌است. سوارکاری بانوان نیز مورد توجه قرار گرفته‌است و بر طرفداران آن روز به روز افزوده می‌شود.

جستارهای وابسته

• مربی سوارکاری
• ورزش
• اسب
• درساژ
• چوگان
• کنتاکی دربی
• فدراسیون سوارکاری ایران
• مسابقه اسب‌دوانی

پریدن‌ روی‌ اسب‌ و به‌ زمین‌

به‌ فرمان‌ "سوار خیز" "سوارکار" به‌ راست‌ ـ راست‌ "کرده‌ و با دست‌ چپ‌ در حالی‌ که‌ ناخن‌ها به‌ طرف‌ پایین‌ است‌ دستجلو چپ‌ را می‌گیرد و برای‌ این‌ که‌ در ارتفاع‌ شانه‌ اسب‌ واقع‌ شود یک‌ قدم‌ به‌ راست‌ بر می‌دارد، در این‌ حال‌ دست‌ راست‌ را در طول‌ دستجلو چپ‌ تا وسط‌ دستجلوها و دست‌ چپ‌ را تا

آخر یالگاه‌ لغزانده‌ و دستجلوها را صاف‌ با کمی‌ کشیدگی‌ در دست‌ چپ‌ متقاطع‌ می‌کند. دست‌ راست‌ دستجلوها را رها کرده‌ و روی‌ قاچ‌ جلو قرار می‌گیرد با فشار بر روی‌ پاها و کمک‌ بازوان‌ سوار از جا کنده‌ شده‌ به‌ بالا رفته‌ پای‌ راست‌ را از روی‌ کفل‌ به‌ طرف‌ دیگر انداخته‌، با فشار روی‌ مچ‌ها کمی‌ مکث‌ کرده‌ به‌ آرامی‌ روی‌ زین‌ قرار می‌گیرند.

پس‌ از استقرار روی‌ زین‌ دستجلوها جدا شده‌ انگشت‌ها چنان‌ روی‌ آن‌ها بسته‌ می‌شوند که‌  انتهای‌ دستجلو از طرف‌ شصت‌ خارج‌ شده‌ و شصت‌ هم‌ آن‌ را روی‌ بند دوم‌ سبابه‌ نگه‌ می‌دارد. دست‌ها باز و نیمه‌ خم‌، مچ‌ها راست‌ و در امتداد ساعد به‌ فاصله‌ 25 سانتیمتر از یکدیگر، ناخن‌ها رو به‌ هم‌ و دستجلوها مساوی‌ گرفته‌ شده‌اند.

دستجلوها وقتی‌ میزان‌ هستند که‌ سوار دهان‌ اسب‌ خود را اندکی‌ حس‌ می‌کند. مربی‌ نظارت‌ می‌کند که‌ سوار در موقع‌ میزان‌ کردن‌ دستجلوها حرکتی‌ نکند که‌ باعث‌ منحرف‌ شدن‌ سر اسب‌ به‌ یکی‌ از طرفین‌ باشد.

به‌ فرمان‌ "پیاده‌ ـ خیز" دستجلوها را چنانکه‌ در قسمت‌ "سوار ـ خیز" گفته‌ شد در دست‌ چپ‌ متقاطع‌ کرده‌ و دست‌ چپ‌ را روی‌ قسمت‌ آخر یالگاه‌ و دست‌ راست‌ را روی‌ قاچ‌ جلو قرار می‌دهد. روی‌ مچ‌ بلند شده‌ پای‌ راست‌ را از روی‌ کفل‌ رد کرده‌ پس‌ از جزئی‌ مکث‌ در این‌ حالت‌، آهسته‌ به‌ روی‌ زمین‌ فرود می‌آید. در این‌ حالت‌ باید پاشنه‌ها چسبیده‌ و زانوها خم‌ باشند و پس‌ از آن‌، به‌ صورتی‌ که‌ در بالا گفته‌ شد در کنار اسب‌ قرار می‌گیرد.

برای‌ پریدن‌ به‌ زمین‌ و سوار شدن‌ بر اسب‌ بدون‌ مکث‌، مربی‌ فرمان‌ "پیاده‌ سوار ـ خیز" می‌دهد. سوارها اغلب‌ با تمرین‌های‌ "سوار ـ پیاده‌ خیز" و "پیاده‌ ـ سوار خیز" که‌ از هر دو طرف‌ به‌ اجرا گزارده‌ می‌شوند ورزیده‌تر می‌شوند. این‌ حرکت‌ها را فقط‌ در حال‌ توقف‌ و بدون‌ استفاده‌ از رکاب‌ اجرا می‌کنند.

 

سوار و پیاده‌ شدن‌

در حالتی‌ که‌ سوار همانگونه‌ که‌ گفته‌ شده‌، در کنار اسب‌ قرار گرفته‌ است‌ به‌ فرمان‌ "سوار" به‌ راست‌ ـ راست‌ کرده‌ یک‌ قدم‌ به‌ راست‌ بر می‌دارد تا مقابل‌ شانه‌ اسب‌ رو به‌ رکاب‌ واقع‌ شود. دست‌ چپ‌ را همانگونه‌ که‌ برای‌ "سوار ـ خیز" گفته‌ شد، قرار می‌دهد. پای‌ چپ‌ را تمامی‌ (در صورت‌ لزوم‌ با کمک‌ دست‌ راست‌) در رکاب‌ می‌کند و به‌ صورتی‌ نزدیک‌ می‌شود که‌ زانوی‌ چپش‌ به‌ زین‌ تکیه‌ کند - شانه‌ سوار به‌ موزات‌ شانه‌ اسب‌ - و دست‌ راست‌ را روی‌ قاچ‌ جلو می‌گذارد.

به‌ فرمان‌ "شوید" سوار با فشار پای‌ راست‌ و اندکی‌ کشش‌ دو بازو، روی‌ گردن‌ و قاچ‌ عقب‌ از زمین‌ بلند می‌شود. زانوی‌ چپ‌ خمیده‌ و چسبیده‌ به‌ زین‌، بالا تنه‌ برای‌ جلوگیری‌ از چرخیدن‌ زین‌، کمی‌ مایل‌ به‌ جلو، پای‌ راست‌ را نزدیک‌ پای‌ چپ‌ قرار داده‌ پس‌ از اندکی‌ مکث‌ پای‌ راست‌ را از روی‌ کفل‌ رد کرده‌ پس‌ از مکثی‌ کوتاه‌ به‌ آرامی‌ در زین‌ قرار می‌گیرد و هر یک‌ از دستجلوها را در یک‌ دست‌ گرفته‌ پای‌ راست‌ را در رکاب‌ می‌گذارد. مربی‌ به‌ سوارها دستور می‌دهد که‌ از زدن‌ نوک‌ پنجه‌ پای‌ چپ‌ به‌ آرنج‌ و یا زیر شکم‌ اسب‌ در موقع‌ بلندشدن‌ روی‌ رکاب‌ چپ‌ اجتناب‌ کنند. این‌ خطا اسب‌ را بد رکاب‌ و بی‌تربیت‌ می‌کند.

به‌ فرمان‌ "پیاده‌" دستجلو راست‌ را به‌ دست‌ چپ‌ داده‌ دست‌ چپ‌ را روی‌ گردن‌ اسب‌ گزارده‌ پای‌ راست‌ را از رکاب‌ خارج‌ کرده‌، دست‌ راست‌ را روی‌ قاچ‌ جلو قرار می‌دهد. به‌ فرمان‌ "شوید" روی‌ رکاب‌ چپ‌ بلند شده‌ ساق‌ راست‌ را با کمی‌ خمیدگی‌ بدون‌ این‌ که‌ به‌ اسب‌ بخورد از روی‌ کفل‌ رد کرده‌ پای‌ راست‌ را نزدیک‌ پای‌ چپ‌ برده‌ زانوی‌ چپ‌ چسبیده‌ به‌ زین‌. بالا تنه‌ قدری‌ مایل‌ به‌ جلو با تکیه‌ بر بازوان‌، پای‌ چپ‌ را هم‌ از رکاب‌ خارج‌ کرده‌ به‌ آهستگی‌ به‌ زمین‌ می‌آید و دوباره‌ در کنار اسب‌ قرار می‌گیرد. (پیاده‌ شدن‌ عکس‌ سوار شدن‌ است‌) سوارها باید پیاده‌ و سوارشدن‌ از هر دو سمت‌ را تمرین‌ کنند.

 

سوار شدن‌

 

استفاده‌ از رکاب‌

رکابها وقتی‌ اندازه‌ هستند که‌ اگر سوار به‌ درستی‌ روی‌ زین‌ نشسته‌ و ساقهایش‌ به‌طور طبیعی‌ آویخته‌ باشند کف‌ آهن‌ رکاب‌ تقریباً بین‌ قوزک‌ و پاشنه‌ پا واقع‌ شود.

نباید بیش‌ از وزن‌ ساق‌ به‌ رکاب‌ فشار آورد. بایستی‌ یک‌ سوم‌ از پهنای‌ پنجه‌ را در رکاب‌ قرار داد و پاشنه‌ پایین‌تر از پنجه‌ قرار گرفته‌ و عضله‌های‌ پا هم‌ منقبض‌ نباشند.

وقتی‌ پا در رکاب‌ قرار گرفت‌ شاخه‌ جلوی‌ رکاب‌ باید به‌ سمت‌ خارج‌ متمایل‌ شود، به‌ این‌ ترتیب‌ بند رکاب‌ در پهنای‌ خود روی‌ برگه‌ زین‌ قرار می‌گیرد. اگر بینش‌ از اندازه‌ به‌ رکاب‌ تکیه‌ شود، اثر نشست‌ کم‌ و زانو منقبض‌ شده‌ مانع‌ حرکت‌ آزادانه‌ ساق‌ می‌شود. اگر سوار پا را کم‌تر وارد رکاب‌ کند ممکن‌ است‌ رکابها از پایش‌ درآید و چنانچه‌ بیش‌ از معمول‌ پا را داخل‌ رکاب‌ کند حرکت‌ یورتمه‌ آزاد مشکل‌ می‌شود و در صورت‌ زمین‌ خوردن‌ هم‌ ممکن‌ است‌ حوادث‌ ناگواری‌ بروز کند. همیشه‌ باید در چهار نعل‌ بلند، تاخت‌ و پرش‌ تمام‌ پنجه‌ پا در رکاب‌ باشد. مربی‌ ابتدا در قدم‌ و بعد در کلیه‌ روشها، سوارها را وادار کند که‌ پاها را داخل‌ رکاب‌ گزارده‌ و از آن‌ خارج‌ کنند. به‌ علاوه‌ در موقعی‌ که‌ فرمان‌ آزاد داده‌ می‌شود به‌ سواران‌ می‌آموزد که‌ با اندازه‌ کردن‌ بند رکاب‌ به‌ نسبت‌ طول‌ بازوهای‌ خود در حال‌ پیاده‌ بتوانند رکاب‌های‌ خود را اندازه‌ کنند.

 

گرفتن‌ دستجلوها در حالت‌ سواره‌

انگشتها باید نرم‌ و حساس‌ بوده‌ و شل‌ نباشند، دست‌ها در حالت‌ دست‌ دادن‌ با دیگران‌ دستجلوها را می‌گیرند. دستهای‌ سبک‌ حساس‌ و مسئول‌، یکی‌ از بزرگترین‌ امتیازهایی‌ است‌ که‌ سوارکار باید داشته‌ باشد.

دستجلوها در دو دست‌ (جدا)

دستجلو سمت‌ راست‌ را در دست‌ راست‌ و دستجلو سمت‌ چپ‌ را در دست‌ چپ‌ بگیرید به‌ صورتی‌ که‌ دستجلو از زیر انگشت‌ کوچک‌ وارد دست‌ شده‌ ازروی‌ کف‌ دست‌ و از روی‌ بند دوم‌ انگشت‌ سبابه‌ عبور کرده‌ و شصت‌ روی‌ آن‌ قرار گیرد. انگشت‌ها غیر از سبابه‌ و شصت‌ که‌ محکم‌ دستجلوها را نگه‌ می‌دارند به‌ طور سبک‌ و نرم‌ و ارتجاعی‌ دستجلوها را می‌گیرند دنباله‌ دستجلوها به‌ طرف‌ راست‌ یا چپ‌ گردن‌ اسب‌ می‌افتند. همچنین‌ دستها 10 سانتیمتر جلوی‌ قاچ‌ و 10 سانتی‌ متر بالاتر از جدوگاه‌ قرار می‌گیرند. مچ‌ها باید مرتجع‌ بوده‌ و ساعد منقبض‌ باشد. دستها در حدود 25 سانتیمتر جدا از همدیگر قرار می‌گیرند. آرنج‌ معمولاً به‌ طور طبیعی‌ نزدیک‌ بدن‌ کمی‌ جلوی‌ نوک‌ لگن‌ خاصره‌ قرار می‌گیرد. شانه‌ و آرنج‌ و مچ‌ باید نرم‌ باشند این‌ حالت‌ در موقع‌ اداره‌ کردن‌ اسب‌ در روش‌های‌ مختلف‌ تغییرات‌ مختصری‌ دارد اما دستجلوها هیچ‌ وقت‌ نباید خیلی‌ جمع‌ بوده‌ یا زیاده‌ از حد کشیده‌ شوند، همچنین‌ نباید دستجلوها آنقدر آزاد باشند که‌ تماس‌ با دهان‌ اسب‌ از بین‌ برود یا برای‌ جمع‌ کردن‌ آن‌ها آرنج‌ به‌ پشت‌ کمر برسد، برای‌ میزان‌ یا کوتاه‌ کردن‌ دستجلوها، دستهایتان‌ را به‌ هم‌ بچسبانید با کمک‌ انگشت‌های‌ سبابه‌ و شست‌ یک‌ دست‌، دستجلوی‌ دست‌ مخالف‌ را بکشید یعنی‌ انگشتان‌ دستی‌ که‌ می‌خواهد دستجلو را کوتاه‌ کند آن‌ را نرم‌ نگه‌ می‌دارد تا میزان‌ شود.

دستجلوها به‌ دست‌ راست‌

انگشت‌ سبابه‌ به‌ صورتی‌ وسط‌ دو دستجلو قرار می‌گیرد که‌ شست‌ روی‌ دستجلوی‌ چپ‌ و سه‌ انگشت‌ دیگر روی‌ دستجلوی‌ راست‌ و ناخن‌ شست‌ رو به‌ بالا باشند. دنباله‌ دستجلو در طرف‌ راست‌ یا چپ‌ گردن‌ اسب‌ می‌آویزد. دست‌ چپ‌ آزاد به‌ طور راحت‌ و سبک‌ روی‌ ران‌ و یا به‌ طور طبیعی‌ در جای‌ خود آویزان‌ می‌شود.

دستجلوها به‌ دست‌ چپ‌

انگشت‌ کوچک‌ به‌ صورتی‌ بین‌ دو دستجلو قرار می‌گیرد که‌ دستجلو را از روی‌ کف‌ دست‌ و از روی‌ بند دوم‌ انگشت‌ سبابه‌ عبور داده‌ و شست‌ روی‌ آن‌ و ناخن‌ شست‌ رو به‌ بالا قرار داشته‌ باشد. دنباله‌ دستجلو در طرف‌ راست‌ یا چپ‌ گردن‌ اسب‌ می‌آویزد. دست‌ راست‌ مانند دست‌ چپ‌ که‌ در بالا گفته‌ شد راحت‌ و آزاد آویخته‌ می‌شود.

حرکت‌ به‌ دست‌ راست‌ یا به‌ دست‌ چپ‌

وقتی‌ که‌ طرف‌ راست‌ یا چپ‌ اسب‌ به‌ داخل‌ حصار واقع‌ شود، می‌گویند سوار به‌ دست‌ راست‌ یا چپ‌ حرکت‌ می‌کند (یعنی‌ اگر دست‌ راست‌ به‌ داخل‌ حصار است‌ سوار به‌ دست‌ راست‌ و اگر دست‌ چپ‌ به‌ داخل‌ حصار است‌ سوار به‌ دست‌ چپ‌ حرکت‌ می‌کند).به‌ فرمان‌ "به‌ دست‌ راست‌ (یا به‌ دست‌ چپ‌) رو" سوار به‌ جلو حرکت‌ کرده‌ و در موقع‌ رسیدن‌ به‌ خط‌ حصار به‌ سمتی‌ که‌ تعیین‌ شده‌ می‌چرخد.

نرمش‌های‌ تفریحی‌

منظور از نرمش‌های‌ تفریحی‌ (زیرا اغلب‌ بازی‌ گونه‌ هستند) برگشت‌ به‌ شادابی‌ روحی‌ و رفع‌ گرفتگی‌ جسمانی‌ سوار است‌. بنابراین‌ هر حرکتی‌ که‌ او را خرسند کرده‌، مشغولش‌ کند و عضلات‌ او را از انقباض‌ خارج‌ کند مقید است‌. نرمش‌های‌ تفریحی‌ باید عاقلانه‌ و تدریجی‌ تغییر کند تا منجر به‌ سانحه‌ای‌ نشود. در این‌باره‌ در بخش‌های‌ آتی‌ بیشتر می‌خوانید.

یورتمه‌ آزاد

یورتمه‌ آزاد هنگامی‌ شروع‌ می‌شود که‌ سوارها رکاب‌ گرفته‌ باشند و اصول‌ آن‌ به‌ شرح‌ زیر است‌:

در موقعی‌ که‌ اسب‌ یورتمه‌ حرکت‌ می‌کند سوار بالا تنه‌ را به‌ جلو متمایل‌ کرده‌ با حفظ‌ تماس‌ ملایم‌ زانوها، به‌ رکاب‌ تکیه‌ کرده‌ روی‌ اریب‌ اول‌ بلند شده‌ و نشست‌ خود را تا اریب‌ دوم‌ بالا نگاه‌ می‌دارد و به‌ همین‌ ترتیب‌ ادامه‌ می‌دهد به‌ صورتی‌ که‌ در هر دو اریب‌ یک‌ بار بلند شود. در ابتدا برای‌ این‌ که‌ سوار به‌ راحتی‌ این‌ روش‌ را اجرا کند باید گردن‌ اسب‌ را نوازش‌ کند تا بالاتنه‌اش‌ به‌ جلو متمایل‌ شود. برای‌ اجرای‌ صحیح‌ یورتمه‌ آزاد رعایت‌ نکات‌ زیر لازم‌ است‌:

جدا کردن‌ نشیمن‌ از زین‌، دادن‌ نشیمن‌ به‌ جلو، تکیه‌ ملایم‌ روی‌ رکاب‌ها، برگشت‌ نشیمن‌ بر روی‌ نشیمن‌گاه‌ زین‌.

 

یورتمه‌ آزاد

 

نشاندن‌ سوار در زین‌

نشست‌ یعنی‌ استقرار بر روی‌ اسب‌ به‌ صورتی‌ که‌ در هر زمان‌ و هر نوع‌ حرکت‌ اسب‌، سوار قادر به‌ حفظ‌ تعادل‌ خود باشد. نشست‌ باید نرم‌ و قاطع‌ بوده‌، حرکت‌های‌ اسب‌ را حس‌ کرده‌ و کاملا" آزاد و مستقل‌ باشد.به‌ وسیلة‌ سواری‌ بی‌ رکاب‌، اجرای‌ نرمش‌ها و حرکت‌ با گام‌ چهار نعل‌ به‌ این‌ نوع‌ نشست‌ خواهیم‌ رسید. از هنگامی‌ که‌ سوار به‌ خود متکی‌ و مشتاق‌ یادگیری‌ شد، این‌ آموزش‌ها شروع‌ شده‌ ادامه‌ پیدا می‌کند. اجرای‌ نرمش‌ها و سواری‌ بی‌ رکاب‌ در هر جلسه‌ از آموزش‌ الزامی‌ است‌.

مربی‌ ابتدا سوار را در میدانی‌ محصور آموزش‌ می‌دهد و در پی‌ آن‌ کار در صحرا به‌ صورت‌ پیوسته‌ که‌ به‌ استقرار هرچه‌ بهتر سوار بر روی‌ اسب‌ کمک‌ می‌کند را ادامه‌ می‌دهد و مدت‌ زمان‌ آموزش‌ را با در نظر گرفتن‌ توان‌ اسب‌ طولانی‌ و طولانی‌تر می‌کند. او سوارها را با آموزش‌ در زمین‌های‌ متنوع‌، بالا رفتن‌ و پایین‌ آمدن‌ از شیب‌های‌ سخت‌ ورزیده‌ می‌کند و مرحله‌ تکمیلی‌ این‌ قسمت‌، پرش‌ از روی‌ موانع‌ با ارتفاع‌ کم‌ است‌ که‌ به‌ تدریج‌ بلندتر هم‌ می‌شوند.

در این‌ مرحله‌ از آموزش‌ باید:

1. وضعیت‌ سوار روی‌ اسب‌ را اصلاح‌ کرد

2. آموزش‌ بی‌ رکاب‌ را پی‌ گرفت‌

3. در اجرای‌ نرمش‌ها تأکید کرد.

در این‌ مرحله‌ ممکن‌ است‌ سوار اعتماد به‌ نفس‌ نسبی‌ به‌دست‌ آورد ولی‌ نشست‌ او نامتعادل‌ و متزلزل‌ باشد. با این‌ که‌ ترس‌ او به‌ کلی‌ زائل‌ شده‌، همچنان‌ بعضی‌ از مفاصل‌ منقبض‌ مانده‌ و یا به‌ هنگام‌ حرکت‌ سریع‌تر اسب‌، منقبض‌ می‌شوند. این‌ پدیده‌ در اثر کاهلی‌ در اجرای‌ نرمش‌هاست‌ که‌ او را از استفاده‌ صحیح‌ از کمک‌ها و اجرای‌ اثرها محروم‌ می‌کند.

 

وضعیت‌ سوار روی‌ اسب‌

سوار بایستی‌ عمود بر زین‌ و حتی‌الامکان‌ در جلوی‌ زین‌ نشسته‌ باشد.

کمر و تهیگاهها نرم‌ باشد.

ران‌ها خویش‌ بدون‌ فشار و به‌صورت‌ طبیعی‌ در طرفین‌ اسب‌ آویخته‌ باشند.

زانوها کمی‌ خمیده‌ و بدون‌ کشیدگی‌ و انعطاف‌پذیر باشند.

ساقها آزاد و به‌ طور طبیعی‌ آویخته‌ باشند.

قوزک‌ پا انعطاف‌پذیر باشد.

پاها به‌ طور طبیعی‌ (در سواری‌ بدون‌ رکاب‌) آویخته‌ باشند.

پاشنه‌ها (در سواری‌ با رکاب‌) پایین‌تر از پنجه‌ پاها باشند.

بالاتنه‌ راحت‌ ـ آزاد ـ راست‌ باشد.

 

کمر آزاد آماده‌ انعطاف‌ برای‌ هماهنگی‌ با حرکات‌ اسب‌ باشد.

شانه‌ها به‌ طور طبیعی‌ آویخته‌ نه‌ به‌ جلو آمده‌ و نه‌ به‌ عقب‌ رفته‌ باشند.

بازوها آزاد و نیمه‌ خم‌ و آرنج‌ها بطور طبیعی‌ آویخته‌ باشند.

دستها به‌ ارتفاع‌ آرنج‌ و در امتداد ساعد و از یکدیگر فاصله‌ داشته‌ باشند.

سر راست‌، راحت‌ و گردن‌ افراشته‌ و چشم‌ها به‌ افق‌ دوخته‌ شده‌ باشند.

 

این‌ حالت‌ هیچ‌ نوع‌ انقباض‌ در عضلانی‌ ایجاد نکرده‌ و می‌توان‌ مدت‌ مدیدی‌ بدون‌ خستگی‌ در این‌ حالت‌ سواری‌ کرد.

برای‌ رسیدن‌ به‌ وضعیت‌ مطلوب‌ که‌ همانا استفاده‌ صحیح‌ و به‌ موقع‌ از کمک‌ها است‌ سوار باید بتواند به‌ نرمی‌ روی‌ زین‌ بنشیند، محکم‌ و با ثبات‌ باشد و همواره‌ احساس‌ راحتی‌ کند.

 

نرمی‌: زمانی‌ است‌ که‌ مفصل‌ و عضله‌ منقبض‌ نباشد.

ثبات‌: پرهیز از هر نوع‌ حرکت‌ اضافه‌ است‌.

راحتی‌: عدم‌ درگیری‌ ذهنی‌ و جسمی‌ که‌ به‌ سوار اجازه‌ می‌دهد صحیح‌ و به‌ موقع‌ عمل‌ کند. وقتی‌ ثباتی‌ در کار نیست‌ سورای‌ به‌ راحتی‌ مقدور نمی‌باشد. از نرم‌ و سبک‌ نشستن‌ به‌ ثبات‌ می‌رسیم‌ که‌ مربی‌ باید آن‌ را مد نظر قرار داده‌ و بداند که‌ اگر سوار به‌ نرمی‌ روی‌ زین‌ بنشیند ثبات‌ در نشست‌ او بیشتر می‌شود.

برای‌ حصول‌ به‌ این‌ نتیجه‌ سوار باید تا می‌تواند نشیمن‌گاه‌ را به‌ جلو رانده‌، وزن‌ بالاتنه‌ روی‌ زین‌ منتقل‌ شده‌ و در حالیکه‌ تماس‌ او با زین‌ هرچه‌ نرم‌تر است‌، خود را با حرکات‌های‌ اسبش‌ هماهنگ‌ کند.

اگر بیش‌ از اندازه‌ بر روی‌ زانوها و یا رکاب‌ها تکیه‌ شود، نشست‌ از اسب‌ دور شده‌ و دیگر محکم‌ نیست‌. در حالیکه‌، وضعیت‌ نشسته‌ نقاط‌ تماس‌ را زیاد کرده‌ و ثبات‌ را بیشتر می‌کند.

سوار وقتی‌ قائم‌ است‌ که‌ بالاتنه‌اش‌ عمود و شانه‌ها، بازوها و ساقهایش‌ طبیعی‌ آویخته‌ باشند. این‌ وضعیت‌ متعادل‌ وضعیتی‌ است‌ که‌ نتیجه‌ راحتی‌ آن‌ است‌. سواری‌ که‌ بالاتنه‌اش‌ مایل‌ به‌ جلو باشد متعادل‌ نیست‌ و حرکت‌های‌ غیر ارادی‌ او از حد می‌گذرد. سواری‌ که‌ شانه‌هایش‌ عقب‌ رفته‌ باشد کمرش‌ فرو رفته‌ و منقبض‌ خواهد شد. نرمی‌ کمر

وضعیت‌ سوار روی‌ اسب‌

و نشیمن‌ شرط‌ اصلی‌ نشست‌ صحیح‌ است‌ که‌ با خنثی‌ کردن‌ تکان‌ها به‌ سوار اجازه‌ می‌دهد که‌ تماس‌ ملایمی‌ با اسب‌ خود داشته‌ و قائم‌ بماند. چنانچه‌ نشست‌ سوار بیشتر متمایل‌ به‌ قاچ‌ جلو باشد، حرکت‌های‌ کمر اسب‌ را آسان‌ می‌کند.

رانها

رانها باید فقط‌ با وزن‌ خود و وزن‌ ساقها به‌ تساوی‌ و در طرفین‌ اسب‌ آویخته‌ شده‌ باشند. تماس‌ پهنای‌ داخلی‌ ران‌ باعث‌ می‌شود تماس‌ با زین‌ بیشتر شده‌، ساق‌ها آزادانه‌تر عمل‌ کنند و این‌ تماس‌ به‌ مرور به‌ چسبندگی‌ تبدیل‌ شده‌، و به‌ طور شایانی‌به‌ استحکام‌ نشست‌ کمک‌ می‌کند. فراموش‌ نشود که‌ چسبندگی‌ ران‌ بیشتر در گرو نرمی‌ و تعادل‌ است‌ نه‌ با انقباض‌ و فشار زانوها.

برای‌ این‌ که‌ ساق‌ بتواند به‌ موقع‌ عمل‌ کند باید نزدیک‌ بدن‌ اسب‌ قرار گرفته‌ و ثابت‌ باشد. حرکت‌ غیر ارادی‌ ساق‌، هم‌ اسب‌ را پریشان‌ و هم‌ خود ساق‌ را بی‌ اراده‌ می‌کند. ثبات‌ ساق‌ آن‌ را آزادتر می‌کند و زمانی‌ به‌ این‌ نتیجه‌ می‌رسیم‌ که‌ در راستای‌ بالاتنه‌ قرار گرفته‌ و زانو بدون‌ انقباض‌ کمی‌ خمیده‌ باشد.

سوار نباید با ساق‌ها، خود را به‌ اسب‌ بچسباند مگر وقتی‌ حرکت‌ اسب‌ ناگهانی‌ و خطرناک‌ باشد.

در موقع‌ پراندن‌ اسب‌ باید ساق‌ها اسب‌ را احاطه‌ کرده‌ و کاملا" با او در تماس‌ باشند. در سواری‌ بی‌رکاب‌ ساق‌ها به‌ کلی‌ آویخته‌ و نوک‌ پنجه‌ بصورت‌ طبیعی‌ به‌ سمت‌ زمین‌ خواهد بود.

استفاده‌ به‌ موقع‌ و صحیح‌ از دست‌ جلوها میسر نیست‌، مگر وقتی‌ که‌ بالاتنه‌ سوار خیلی‌ آزاد، بوده‌ حرکت‌های‌ مفاصل‌، شانه‌ و بازو نرم‌ و مچ‌ها در امتداد ساعد قرار گرفته‌ باشند.

روی‌ هم‌ رفته‌ یک‌ نشست‌ مناسب‌، هماهنگ‌ و محکم‌ که‌ سبب‌ اطمینان‌، استقلال‌ حرکت‌ها و آزادی‌ کامل‌ فکر است‌، باید در بر دارنده‌ این‌ خواص‌ باشد:

قائم‌ بودن‌ بالاتنه‌

نرمی‌ کمر

در تماس‌ بودن‌ ران‌ها

ثابت‌ بودن‌ ساق‌ها

راحتی‌ شانه‌ها، بازوها و سر

 

سواری‌ بی‌رکاب‌

رکابها به‌ سوار اعتماد به‌ نفس‌ داده‌، به‌ او اجازه‌ می‌دهند که‌ تعادل‌ خود را راحت‌تر در زین‌ حفظ‌ و تا اندازه‌ای‌ حرکت‌های‌ او را اصلاح‌ کند. ولی‌ درابتدای‌ آموزش‌، به‌ علت‌ این‌ که‌ اغلب‌ زانوها بلا اراده‌ بالا رفته‌ و باز می‌شوند و نشست‌ به‌ عقب‌ رفته‌ و شانه‌ها به‌ جلو می‌آیند، استفاده‌ از رکاب‌ تا اندازه‌ای‌ وضعیت‌ سوار را به‌ هم‌ می‌ریزد.

بر خلاف‌ سواری‌ با رکاب‌، در سواری‌ بی‌رکاب‌ سوار به‌ ناچار در قعر زین‌ جا گرفته‌، زانو و ساقهایش‌ با وزن‌ خود آویخته‌ و نقاط‌ تماس‌ اضافه‌ شده‌ و باعث‌ می‌شود، نشست‌ سوار استحکام‌ بیشتری‌ پیدا کند.

 

سواری‌ بی‌ رکاب‌

سواری‌ بی‌ رکاب‌ در همه‌ مراحل‌ از ابتدائی‌ تا پیشرفته‌ الزامی‌ است‌. در مراحل‌ ابتدائی‌، این‌ قسمت‌ از آموزش‌ پایه‌ها و شالوده‌ سواری‌ را محکم‌ و استوار کرده‌، آینده‌ روشن‌ سوار کار را تضمین‌ می‌کند. این‌ بخش‌ از آموزش‌ برای‌ نیل‌ به‌ اهداف‌ دلخواه‌ به‌ زمانی‌ طولانی‌ نیاز دارد که‌ این‌ مدت‌ زمان‌ اغلب‌ در اختیار هر مربی‌ و نوآموزی‌ نیست‌ و به‌ ناچار نمی‌توانند آنچه‌ را که‌ دلخواه‌ است‌ و آنگونه‌ که‌ بایسته‌ است‌ آن‌ را به‌ اجرا بگزارند و از طرفی‌ این‌ محدودیت‌ نباید موجب‌ غفلت‌ شده‌ آن‌ را نادیده‌ گرفته‌ و از آن‌ غافل‌ شویم‌.

برای‌ جبران‌، مربی‌ باید در هر جلسه‌ آز آموزش‌ بخشی‌ از آن‌ را به‌ سواری‌ بی‌ رکاب‌ تخصیص‌ دهد.

آموزش‌ این‌ بخش‌ در میدان‌ محصور الزامی‌ است‌ چرا که‌، نفس‌ هدایت‌ اسب‌ برای‌ سوراکار مبتدی‌ درگیری‌ ذهنی‌ ایجاد کرده‌ و به‌ ناچار باعث‌ می‌شود تا عضلات‌ او منقبض‌ شوند.

به‌ این‌ دلیل‌ مربی‌ آن‌ها را در قطار و پشت‌ سر سوارکاری‌آموزش‌ دیده‌ قرار داده‌ و برای‌ اینکه‌ به‌ دستجلوها تکیه‌ نکرده‌ و آزادانه‌ فقط‌ در پی‌ اصلاح‌ وضعیت‌ اسقرار روی‌ اسب‌ و حفظ‌ تعادل‌ مناسب‌ باشند، از آن‌ها می‌خواهد دستجلوها را روی‌ گردن‌ اسب‌ گزارده‌ و دستهای‌ خود را آزاد کنند.

تعداد سوارکاران‌ مبتدی‌ حاضر در قطار هرچه‌ کمتر باشد بهتر است‌ و نفر سر گروه‌ هم‌ باید به‌ همان‌ صورت‌ دیگر سوارکاران‌ سعی‌ کند اسب‌ را، پیوسته‌ و منظم‌ در گام‌ یورتمه‌ حرکت‌ دهد و آهنگ‌ حرکت‌ یورتمه‌ در ابتدا باید بسیار کند بوده‌ و به‌ تدریج‌ بر سرعت‌ آن‌ افزوده‌ شود.

مربی‌ با توجه‌ به‌ وضعیت‌ تک‌ تک‌ سوارها باید توجه‌ کند که‌ همگی‌ به‌ راحتی‌ و آزادانه‌ روی‌ زین‌ نشسته‌ باشند. مربی‌ باید به‌ جراحات‌ ناشی‌ از این‌ بخش‌از سواری‌ توجه‌ کرده‌ و بداند که‌ هر نوع‌ جراحت‌ و کوفتگی‌ باعث‌ کندی‌ پیشرفت‌ می‌شود.

اگر مربی‌ در صحرا آموزش‌ می‌دهد، وضعیت‌ پیشرفت‌ سوارها را مد نظر داشته‌ و آموزش‌ با رکاب‌ و یا بی‌ رکاب‌ را به‌طور متناوب‌ به‌ اجرا می‌گذارد. در جلسه‌های‌ اولیه‌ آموزش‌ سواری‌ بی‌ رکاب‌ در گام‌ قدم‌ و اگر در یورتمه‌ باشد با آهنگ‌ بسیار کند به‌ اجرا گزارده‌ می‌شود.

 

نرمشها

اهدافی‌ که‌ نرمش‌ها در پی‌ آن‌ هستند:

برطرف‌ کردن‌ هر نوع‌ انقباض‌

اصلاح‌ وضعیت‌ سوار که‌ ناشی‌ از انقباض‌ است‌.

به‌ دست‌ آوردن‌ استقلال‌ کامل‌ حرکت‌ها در هریک‌ از اندام‌ها

نرمشها ابتدا در حالت‌ ایست‌ و سپس‌ بر روی‌ دایره‌ای‌ به‌ اجرا گزارده‌ می‌شوند.

مربی‌ از قرار دادن‌ نشست‌ سوار در زین‌ (به‌ کمک‌ راندن‌ نشیمن‌گاه‌ به‌ جلو) و جای‌ دادن‌ او در زین‌ شروع‌ کرده‌ پس‌ از آن‌ سعی‌ می‌کند که‌ کمر سوار را نرم‌ کرده‌ ران‌ها و زانوهایش‌ را در روی‌ سطح‌ داخلی‌ قرار داده‌ و از او بخواهد ساق‌ها و بازوهایش‌ را به‌طور طبیعی‌ بیاویزد. مربی‌ سعی‌ می‌کند سوار را وادار کند تا به‌ راحتی‌ روی‌ زین‌ نشسته‌ و اندام‌هایش‌ حرکت‌هائی‌ مستقل‌ و هماهنگ‌ داشته‌ باشند.

نرمش‌ها باید با معرفت‌ کامل‌ به‌ نتیجه‌ای‌ که‌ باید به‌ دست‌ آورد، اجرا شوند نه‌ باری‌ به‌ هر جهت‌ و برای‌ رفع‌ مسئولیت‌ و اتلاف‌ وقت‌ - اگر هدف‌ از آن‌ها رفع‌ معایب‌ سوار نباشد و به‌ درستی‌ و دقت‌ اجرا نشده‌ و همواره‌ تکرار نشوند، به‌ هیچ‌وجه‌ مفید فایده‌ نخواهند بود. اگر سوار متمایل‌ به‌ قاچ‌ عقب‌ با کمر منقبض‌ و چال‌ و شانه‌های‌ عقب‌ رفته‌نشسته‌ باشد، مربی‌ از او می‌خواهد، کمر را آزاد کرده‌ و او را مجبور می‌کند که‌ نشست‌ را به‌ جلو کشیده‌ با اجرای‌ حرکت‌های‌ بلند کردن‌ ران‌ها ـ خم‌ کردن‌ کمر به‌ جلو و چرخش‌ کمر معایب‌ خود را برطرف‌ کند.

بر عکس‌، اگر سواری‌ دارای‌ سینه‌ فرو رفته‌ و شانه‌های‌ منقبض‌ و خیلی‌ جلو آمده‌ باشد، از او می‌خواهد کمر را راست‌ کرده‌ و نرمش‌های‌ بازو را در حالتی‌ که‌ نگاهش‌ به‌ بالا و دور است‌، اجرا کند.

اگر سوار با انقباض‌ عضله‌های‌ ران‌ها به‌ زین‌ چسبیده‌ باشد، مربی‌ امر به‌ اجرای‌ حرکت‌ بلند کردن‌ متناوب‌ رانها می‌دهد. اگر زانویش‌ بالا می‌رود اشکالش‌ را با چرخش‌ ران‌ و خم‌ کردن‌ زانو رفع‌ می‌کند. در صورتی‌ که‌ رانها به‌ خارج‌ چرخیده‌ و زانو باز شده‌ باشد و یا این‌ که‌ زانوهایش‌ منقبض‌ و ساقها کشیده‌ و متمایل‌ به‌ جلو باشند، این‌ معایب‌ با چرخش‌ ران‌ و خم‌ کردن‌ زانو برطرف‌ می‌شوند. اگر بازوها به‌ جلو آمده‌ و شانه‌ها و آرنج‌ها منقبض‌ باشند سوار را به‌ تمشیت‌ (به‌ راه‌ انداختن‌ ـ روان‌ ساختن‌) دستجلوها وا می‌دارد «رها کردن‌ ـ گرفتن‌ دستجلوها با یک‌ دست‌ یا در دو دست‌ (جدا)».

این‌ حرکت‌ها فوق‌العاده‌ مفید است‌ ولی‌ نباید فقط‌ به‌ آن‌ها بسنده‌ کرد. مربی‌ می‌تواند برای‌ پیشرفت‌ و ازدیاد رغبت‌ سوار، هر نوع‌ تغییر و تبدیلی‌ را بر حسب‌ ابتکار خود اجرا کند. توجه‌ داشته‌ باشید که‌ حرکت‌ها باید متنوع‌ و ساده‌ باشند.

نرمش‌ها در ابتدا به‌ آهستگی‌ اجرا شده‌ و به‌ مرور سریع‌تر می‌شوند. مربی‌ باید سعی‌ کند که‌ حرکت‌ یک‌ قسمت‌ از بدن‌، در قسمت‌هایی‌ که‌ باید بی‌حرکت‌ مانده‌ یا در جهت‌ دیگری‌ حرکت‌ کنند تأثیر نگزارد. مثلاً حرکت‌ بازوی‌ راست‌ نباید به‌ هیچ‌ وجه‌ سبب‌ حرکت‌ بازوی‌ چپ‌ شده‌ یا بالاتنه‌ را از حالت‌ قائم‌ خارج‌ کرده‌ و باعث‌ شود تا وضعیت‌ ساق‌ها تغییر کند. نرمشها گاهی‌ با فرمان‌ مربی‌ و گاهی‌ آزادانه‌ و به‌ اختیار اجرا می‌شوند. با تعیین‌ حرکت‌ و به‌ فرمان‌ "شروع‌ کنید" سوار حرکت‌ را شروع‌ کرده‌ و آنقدر ادامه‌ می‌دهد که‌ بگویند "حرکت‌ بس‌". اگر لازم‌ باشد، سوار می‌تواند بدون‌ اجازه‌ دستجلوها را به‌ یک‌ دست‌ گرفته‌، جدا کرده‌ و یا رها کند. گاهی‌ لازم‌ است‌، هر سوار نرمش‌هائی‌ که‌ فقط‌ برای‌ او در نظر گرفته‌ شده‌ پیوسته‌ اجرا کند. برخی‌ از نرمش‌های‌ مهم‌ در شکل‌ نشان‌ داده‌ شده‌ است‌.

 

حرکت‌ بازوها

حرکت‌هائی‌ است‌ که‌ پیاده‌ هم‌ اجرا می‌شوند ولی‌ مفیدترین‌ها روی‌ اسب‌ عبارتند از:

چرخاندن‌ بازوها (راست‌ یا چپ‌)

خم‌کردن‌ بازوها (راست‌ یا چپ‌)

چرخاندن‌ متناوب‌ بازوها

حرکت‌های‌ مرکب‌ مخالف‌، یعنی‌ یک‌ بازو می‌چرخد در حالیکه‌ بازوی‌ دیگر خم‌ می‌شود.

نرمش‌های‌ کمر

خم‌ کردن‌ کمر:  سوار به‌ فرمان‌ "نوازش‌ یک‌ شانه‌ یا تهیگاه‌" نشی
ادامه مطلب

خاستگاه بازی گلف 
خاستگاه گلف سرزمین اسکاتلند است. این بازی از چندین سده پیش در بریتانیا بازی می‌شده است. مشهورترین و قدیمی ترین زمین گلف جهان در شهر سنت اندروز در اسکاتلند قرار دارد و نخستین ایین نامه رسمی این رشته در شهر ادینبورگ پایتخت اسکاتلند نوشته شده است. واژه «گلف» که از سده ۱۶ میلادی برای این بازی به کار می‌رود از واژه‌های قدیمی اسکاتلندی " "Golve و " "Goff گرفته شده که در پایه گرفته شده از واژه آلمانی میان‌سده‌ای "Kolf" بوده است. این واژه kolf به چم باشگاه است. این بازی با اینکه معمولاً به عنوان بازی مرفّهان و نخبگان بشمار می‌آید امروزه در میان طبقات دیگر هم طرفدار یافته و بازیگران بیشتری را از سراسر جهان به خود جلب می‌کند.

ویژگیهای بازی گلف

تلاش برای نجات توپ از گودال شن
زمین گلف حدود سی یا چهل هزار متر مربع وسعت دارد. برای بازی گلف کفش ویژه میخداری نیاز است تا به هنگام ضربه زدن پای بازیکن نچرخد. لباس گلف هم برای راحتی حرکت بدن و از جنس مخصوص درست شده است. برای گلف‌بازی ساک ویژه‌ای نیاز است تا چهارده چوب گلف را در خود جای دهد. این ساک در زیر خود چرخهایی دارد که به گلف‌باز اجازه می‌دهد تا ساک و چوبهای خود را براحتی در سراسر زمین بهمراه ببرد. هر کدام از این چوبها برای زدن ضربه‌های گوناگونی بکار می‌روند. هر بازی گلف بین چهار تا پنج ساعت طول می‌کشد ودارای قانون های خودش است

گلف در ایران
اولین زمین گلف کشور در شهر مسجد سلیمان پایه‌گذاری شد. اولین زمین چمن گلف کشور ایران در مجموعه ثامن شهر مشهد احداث گردید. 

تا قبل از سال ۱۳۷۴ گلف در ایران فدراسیون نداشت و از آن سال فدراسیون گلف تشکیل شد و از سال ۸۳ عیسی اسحاقی، سخنگو و معاون سابق سازمان تربیت بدنی ریاست آنرا برعهده دارد

در سال ۱۳۸۳ حدود ۲۰۰ گلف باز در ایران مشغول به بازی بودند و هم اکنون تعداد بازیکنان به ۱۵ هزار نفر رسیده است.در بخش قهرمانی نیز لیگ گلف در دو گروه پیشرفته و نیمه پیشرفته با حضور ۱۲ تیم برگزار می شود

امروزه طرحهای اجرایی چندی در دست اقدام است تا در محوطه دانشگاه تهران، هتلها و همچنین در زمینی میان چالوس و نوشهر زمینهای گلف ساخته شود

تیم ملی گلف بانوان ایران از سال ۱۳۸۰ آغاز بکار کرده و دوره‌های مسابقه انتخابی برای تیم ملی نیز میان گلف‌بازان شهرهای گوناگون ایران انجام شده است. فدراسیون گلف ایران لیگهایی میان باشگاه‌های کشور برگزار می‌کند. تا امروز استان‌های خوزستان، تهران، مشهد٬ اصفهان، فارس و قم دارای باشگاه‌های گلف هستند

تنها کتاب گلف به زبان فارسی ترجمه‌ای است از کتاب مالکولم کمبل که توسط انتشارات اندیشه سرا منتشر شده است

گلف در تهران
تنها باشگاه ورزشی تهران که امکاناتی برای بازی گلف دارد، باشگاه انقلاب است. این زمین با شش کیلومتر درازا در برگیرنده ۶۰ هکتار چمن است اما، به سبب نبودن نور افکن کافی استفاده از این زمین به ساعات روز محدود می‌شود. (زمینهای گلف دیگری نیز در اهواز مسجد سلیمان، آبادان و اصفهان وجود دارد که همگی خاکی است). در زمین گلف باشگاه انقلاب مسابقه‌هایی هم برگزار می‌شود که مسابقه‌های پایان فصل، مسابقه‌های جام دیپلماتیک، مسابقه رده جوانان و بزرگسالان، مسابقه‌های قهرمانی باشگاه‌های کشور و مسابقه جام فجر از آن جمله است.

تصورات اشتباه
واژه «Golf» از مخفف عبارت «Gentlemen Only, Ladies Forbidden» (فقط آقایان، خانم‌ها ممنوع) ریشه نگرفته است. خاستگاه واقعی این واژه نا مشخص است اما در دوران اسکاتلند میانه وجود داشته است.

آشنایی با ورزش مفرح گلف

بازی گلف یکی از پرطرفدارترین بازی‌های دنیا به حساب می‌آید. این بازی در عین سادگی یکی از مشکل‌ترین بازی‌های دنیا است. لازمه این بازی، تلفیق نیروی فکری و آمادگی جسمانی بازیکن است. هدف عمومی بازیکنان گلف این است که چطور ضربات با ارزشی را ذخیره و حساب ضربات خود را پائین نگهدارند. چرخش صحیح و چوب‌گیری خوب، اصول بازی موفق است. یک بازیکن تمام عیار باید دارای 4 خصوصیت اصلی باشد: یکنواختی، خونسردی و آرامش ، شعور عمومی و تمرکز حواس.

 

تاریخچه ورزش گلف:
می توان گفت خاستگاه اولیه گلف کشور اسکاتلند است.آغاز رشته ورزشی گلف برمی‌گردد به سال 1413 در اسکاتلند و در آن زمان این رشته مختص شاهزاده‌ها و درباریان بود . گلف از همان زمان (قرن 15 میلادی) نیز به شیوه امروزی بازی می شد، توپ کوچک و سفید گلف را با چوب مخصوص روی زمین هل می دادند تا در سوراخی که در زمین چمن تعبیه شده بود بیفتد.در سال 1503 و پس از یک توقف حدودا 50 ساله بازی گلف برای همگان آزاد شد.

 

در حقیقت اولین نشانه های این ورزش در زمان شاه جیمز دوم دیده شد ، کسی که در سال 1457 انجام دو ورزش فوتبال و گلف را ممنوع اعلام کرده بود.جیمز معتقد بود که با انجام این بازیها تیرکمانداران ارتش اسکاتلند از آمادگی رزمی دور می شوند. در سالهای 1471 و 1491 به ترتیب شاه جیمز سوم و چهارم نیز قانون تحریم را تمدید کردند. اما گلف این بازی مهیج به صورتهای مختلف در اسکاتلند و کشورهای اطرافش ادامه یافت ، تا زمانیکه در سال 1744 اولین قوانین رسمی این رشته در ادینبورگ (Edinburgh) نوشته شد و پس از آن هر گلف باز آماتوری هم میتوانست با تکیه بر آن قوانین به انجان ورزش مورد علاقه اش بپردازد.

 

در حالیکه بسیاری از اسکاتلندیها مدعی این مساله هستند که بازی گلف از کشور آنها به سراسر اروپا پخش شده شواهدی وجود دارد که نشان میدهد نخستین بار بازی توپ و چمن در فرانسه، آلمان و کشورهای لوکزامبورگ، هلندو بلژیک بازی میشده!” در آلمان در قرن چهاردهم این ورزش اغلب روی یخ انجام می شد و شبیه همان گلف روی چمن با ضربه چوب مخصوص به توپ از نقطه A به نقطهB هدایت می شد. آلمانها و اسکاتلندیها هر دو در رواج این ورزش شریک بودند و در حقیقت واژه «گلف» که از سده 16 میلادی برای این بازی به کار می‌رود از واژه‌های قدیمی اسکاتلندی "Golve" و " Goff "گرفته شده که در اصل مشتقی از واژه آلمانی قرون وسطایی "Kolf"به معنای باشگاه بوجود آمده است که البته به علت علاقه زیادی که اسکاتلندی ها به انجام این بازی داشتند این باور در طول سالها میان مردم گسترش یافت که اسکاتلندی ها مخترع این بازی بوده اند. البته اسکاتلندی ها به جای یخ در زمینهای چمن کاری شده به این بازی میپرداختند. اولین باشگاه گلف جهان در سال 1754 در سنت اندروز اسکاتلند تاسیس و در ایران نیز گلف از سال 1924 بازی شد.

 

حدود سال 1304 همزمان با ورود اتباع خارجی به منظور کشف و استخراج نفت در مناطق نفتخیز جنوب کشور این ورزش وارد ایران شد. تا قبل از ملی شدن صنعت نفت هیچ ایرانی این بازی را انجام نمی‌داد و بازی گلف انحصاراً در دست خارجی‌ها بود.در تهران نیز این رشته به صورت اختصاصی و در مجموعه ورزشی انقلاب از سال 1340 انجام شد.پس از انقلاب تشکیلات ورزش گلف کشور از اردیبهشت سال 1370 در قالب یک کمیته آغاز به کار کرد و با توسعه فعالیت‌های خود رسماً به عنوان فدراسیون گلف جمهوری اسلامی ایران معرفی و در لیست فدراسیون‌های رسمی کشور قرار گرفت. این فدراسیون در سال 1996 میلادی به عضویت شورای جهانی گلف درآمد و بعدها با کنفدراسیون گلف آسیا و اقیانوسیه نیز مرتبط شده است.

 

ویژگی‌های ورزش گلف:
بازی گلف در فضای باز و عموماً در بین درختان و چمنزارها با پستی و بلندی‌های طبیعی انجام می‌شود که این امر باعث آسایش و آرامش درونی فرد می‌گردد.وجود حداکثر اکسیژن و نور طبیعی در محل بازی گلف به ارگانیسم بدن این اجازه را می‌دهد که کلیه دستگاه‌های حیاتی به خوبی انجام وظیفه نموده و در این حالت طبیعتاً قدرت اندیشه و تصمیم‌گیری به مراتب بیشتر از زمان‌ها و مکان‌های دیگر است.

امکان انجام این ورزش از سنین کودکی تا کهنسالی وجود دارد، هر چند که تحرک لازمه جوانیست ، مع‌الوصف قابلیت استمرار و تکرار مداوم و آهسته این ورزش آمادگی جسمانی را تا سنین بالا حفظ می نماید.
گلف فعالیتی بسیار مناسب برای کهنسالان می باشد زیرا روند اجرا و انجام این ورزش عاری از حرکات تند وفشارهای نامنظم بر اندامها و عضلات بر خلاف ورزشهای دیگر می‌باشد.
مسافت طی شده در ورزش گلف حدود 8 کیلومتر با زمان متوسط 3 الی 4 ساعت است که این حجم فعالیت با توجه به زمان آن فعالیتی ایده آل برای افراد مسن می‌باشد.
طی مسیر در ورزش گلف همراه با انگیزه و هدف است از این رو ورزشکار گلف باز همواره انگیزه ای تازه برای طی مسیر دارد و به همین دلیل احساس خستگی و بی حوصلگی نمی‌کند.
بازی گلف موجب افزایش کیفی دقت و مهارت می شود، بطوریکه پس از زدن ضربه، بازیکن مسیر توپ را ردیابی نموده و نقطه فرود آن را دقیقاً زیر نظر می گیرد، این عامل موجب تقویت زاویه دید، تشخیص دقیق جهت حرکت و قوه بینایی بازیکن می‌شود.
زدن ضربه مطلوب در ورزش گلف نیاز شدید به هماهنگی عصبی و عضلانی همراه با تمرکز مطلوب دارد.
طی مسیرهای متفاوت و زدن ضربات مختلف در گلف موجب اصلاح ناهنجاری‌های ذهنی، پراکندگی فکری و عدم تمرکز موجود در افراد مبتلا به آن است. به این جهت این ورزش خاصیت درمانی نیز دارد، ضمن اینکه یک گلف باز در نهایت به فردی پر حوصله و با صبر واستقامت تبدیل خواهد شد که از تصمیم گیریهای عجولانه خودداری می نماید و شاید به این دلیل است که ورزش گلف مورد علاقه سیاستمداران و دیپلمات‌ها می‌باشد.
اصولاً ورزشکاران گلف را داور همراهی نمی کند و قضاوت به عهده ورزشکاران است که این امر موجب گردیده تااصول اخلاقی حاکم بر میادین ورزشی همراه با رعایت حقوق یکدیگر، نزاکت و احترام متقابل و همچنین موجب تقویت حس اعتماد و اطمینان به دیگران شود.
شیوه مبارزه یامسابقه در ورزش گلف رو دررو نیست به عبارت دیگر در ورزش گلف بازیکنان در مقابل هم نیستند بلکه در کنار هم و هر فرد صرفاً برای افزایش توانایی خودش تلاش می کند در حقیقت حریفان را با معیار توانایی شخصی و افزایش مهارت می آزمایند نه با غلبه بر دیگران. 
ورزش گلف یک ورزش خانوادگی محسوب می شود و تمام اعضای خانواده می توانند بدون هیچگونه محدودیتی به تمرین گلف بپردازند زیرا پوشش لباس ورزشکاران این رشته بطور کاملاً مطلوبی می باشد که این موضوع بویژه به منظور توسعه و تعمیم ورزش بانوان که تا حدودی در مکان‌های باز ورزشی محدودیت دارند، بسیار ارزنده و قابل توجه است.

ملزومات :

زمین گلف حدود 30 تا 40 هزار متر مربع وسعت دارد. برای بازی گلف کفش ویژه میخ‌داری نیاز است تا به هنگام ضربه زدن پای بازیکن نچرخد. لباس گلف هم برای راحتی حرکت بدن و از جنس مخصوص درست شده است.

زمین استاندارد گلف داری 18 حفره است. فاصله حفره‌ها از نقطه شروع و از یکدیگر متفاوت بوده و معمولاً بین 100 تا 600 یارد متغیر هستند که در این فواصل موانع گوناگونی از قبیل موانع آبی و شنزار و چمنزارهای بلند و پرپشت طراحی و گنجانده شده است.
برای گلف‌بازی ساک ویژه‌ای نیاز است تا 14 چوب گلف را در خود جای دهد. این ساک در زیر خود چرخ‌هایی دارد که به گلف‌باز اجازه می‌دهد تا ساک و چوب‌های خود را به راحتی در سراسر زمین به همراه ببرد. هر کدام از این چوب ها برای زدن ضربه‌های گوناگونی به کار می‌روند. هر بازی گلف بین 4 تا 5 ساعت طول می‌کشد و دارای قوانین ویژه‌ای است.

ست کامل گلف شامل 14 عددکلاب یا چوب می باشد. " IRONS آهن نه عدد " ، "WOOD چوب چهار عدد" ، " PUTTER پاتر یک عدد". بر حسب اینکه شات دارای چه خصوصیاتی باشد برای زدن آن ، نوع چوب از نظر بلندی دسته و زاویه صفحه فرق می‌کند. هر چه زاویه صفحه بیشتر باشد ارتفاع شات بیشتر خواهد بود. به این زوایه اصطلاحاً لافت چوب می‌گویند.

توپ گلف از لاستیک با روکش خارجی پلاستیک ساخته شده که سطح آن برای دقت و سرعت بیشتر دارای خلل و فرجهایی میباشد . اندازه توپ گلف برابر است با 1/68 اینچ یا 42/6میلی متر . پایه توپ برای ضرباتی است که بازیکن میتواند اولین بار ضربه هر حفره را از روی آن بازی کند انواع چوبی و پلاستیکی در دسترس میباشد .

مراحل یک ضربه کامل گلف:
1- «بک سوئینگ» یا عقب بردن کلاپ
2- «آپ سوئینگ» یا بالابردن کلاپ
3- «داون سوئینگ» پائین آوردن کلاپ
و اتمام ضربه که به آن فلات روپ گفته می شود.

تعاریف:

قوانین بازی گلف بر اساس تعاریف آن نوشته شده است. آگاهی از روابط تعریف شده، به کاربرد صحیح قوانین کمک خواهد کرد. بعضی از این تعاریف شامل موارد زیر است :
- Teeing ground : محل شروع میدان است که با 2 تی مارکر مشخص می‌شود.
- Fairway : قسمت چمن کاملا "کوتاه شده بین نقطه شروع و پایان
- Rough : ناصاف, دشوار, ناهموار
- putting green : منطقه‌ای مخصوص است برای غلتاندن و دارای حفره‌ای است.
- out of bounds : زمینی است که بازی در آن ممنوع است، به عبارت دیکر جزء مسابقه نیست..
- موانع : اشیای ساخت دست انسان به استثنای اشیایی که اوت آو باند را معلوم می‌کنند..
- water hazard : آب پیش بینی نشده ، هر انباشتگی موقت و گذری آب در مسیر مسابقه که قبل یا بعد از این که بازیکن در پشت توپ قرار بگیرد قابل دیدن باشد. مثل شبنم، برفک و برف آب 
- Bunker :قسمت بدون چمن زمین گلف
- sand bunker : قسمت بدون چمن زمین که گاه ماسه ای میباشد

- Caddie : حامل وسایل بازیکن
- Handicap : امتیاز دادن به شرکت کنندگان
- flagstick : چوب پرچم گلف
- Stroke : ضربه
- BALL MARKER : علامتگذاری محل توپ در روی گرین و در جای توپ بطور موقت قرار می گیرد
- Hole : حفره
- Scorecard : کارت نشان دهنده تعداد ضربات بازیکن در هر بخش بازی
- Par : امتیاز استاندارد برای هر بخش از بازی گلف
- Penalty : امتیاز منفی
- Slope : زمین سراشیب

چند توصیه و قانون در بازی گلف:

قبل از اینکه بازی را آغاز کنید قوانین محلی را روی کارت اسکور بخوانید.
یک علامت شناسایی روی توپتان بگذارید. بسیاری از گلفرها با همان مارک توپ بازی می‌کنند و اگر شما نتوانید توپتان را شناسایی کنید گمشده محسوب می‌شود.
کلاب‌هایتان را بشمارید. حداکثر می‌توانید 14 کلاب همراه داشته باشید.
در طول بازی، از کسی راهنمایی و پیشنهاد نخواهید به جز همبازیتان و همچنین هیچ پیشنهادی به هیچ کس ندهید به جز همبازیتان.
در طول یک میدان نمی‌توانید هیچ ضربه تمرینی داشته باشید.
تی را بین 2 نشانگر تی قرار دهید و نه در جلوی آنها. می‌توانید تی را حداکثر در فاصله‌ای به طول 2 کلاب پشت خط جلویی نشانگرهای تی قرار دهید و ضربه بزنید.

 

ضربه زدن در مچ پلی جریمه‌ای ندارد اما رقیب شما می‌تواند از شما بخواهد که دوباره آن ضربه را بازی کنید و در استرک پلی شما حتما 2 ضربه جریمه می‌گیرید و سپس باید از منطقه صحیح بازی کنید.
توپ را از همان جایی که افتاده است بازی کنید. جای توپتان، منطقه مشخص شده سوئینگتان یا خط و مسیر بازیتان را با حرکت دادن، خم کردن یا شکستن هر چیزی که ثابت یا روییده است تصحیح نکنید مگر طبق قوانین.
چیزی را به سمت پایین فشار ندهید یا این که وضعیت بهتری ایجاد نکنید.
اگر توپ شما در یک بانکر یا یک واتر هزارد قرار بگیرد، زمین بانکر یا زمین یا آب داخل واتر هزارد را تا قبل از داون سوئینگ لمس نکنید.
توپ باید کاملا ضربه بخورد و نباید فشرده و یا برداشته شود. به عبارت دیگر در این منطقه کلاب شما نباید با زمین برخورد کند. در صورت تماس، 2 ضربه جریمه دریافت می‌کنید.
بازی با یک توپ اشتباه (به جز در یک هزارد): در مچ پلی شما آن میدان را از دست می‌دهید. در استروک پلی 2 ضربه جریمه می‌گیرد و سپس باید توپ صحیح را بازی کنید.
بازی با یک اشتباه در یک هزارد: جریمه‌ای ندارد. زیرا در هزارد نمی‌توانید علف‌ها را کنار بزنید.

قوانین کلی گلف:

قوانین کلی گلف عبارتست از 34 قانون مدون به اضافه تعداد زیادی تبصره، متمم و استثناء:
آبانس (هندی کپ): هندی کپ یا امتیاز تعادلی، بازیکنان سطوح مختلف را قادر می‌سازد که با یکدیگر به رقابت بپردازند. هندی کپ بر اساس تعداد ضرباتی که بازیکن در یک دور بازی از پار تجاوز می‌کند تعیین می‌گردد. ماکسیمم هندی کپ برای آقایان 36 و برای خانم‌ها 40 می‌باشد. هندی کپ بر اساس میانگین 3 دور بازی تعیین می‌شود.
زمین استاندارد گلف: استاندارد گلف شامل 18 حفره و 3 نوع پار و جمع تعداد ضربات 72 می‌باشد.
محوطه شروع: محوطه‌ای مسطح با چمن درو شده و کوتاه است که اولین ضربه از این محوطه بازی می‌شود.

 

محوطه موانع: این موانع در مسیر حفره‌ها به نحوی طراحی شده که هر یک از مسیرها را به طور متفاوتی مشکل و رقابت برانگیز می‌کند.
محوطه عادی زمین: این محوطه تمام مسیر از نقطه شروع تا حفره را در بر می‌گیرد و در اطراف مسیر محوطه‌هائی از چمن‌های پرپشت و درو نشده وجود دارد..
هدف بازی: هدف بازی انداختن توپ به ترتیب در حفره‌های 18 گانه با استفاده از چوب‌های متفاوت و زدن کمترین تعداد ضربات می‌باشد.
بازی‌ها بصورت انفرادی، 2 نفره، 3 نفره و نهایتاً 4 نفره انجام می‌شود. اساساً دو نوع بازی متفاوت وجوددارد یکی رقابت‌های ضربه‌ای و دیگری بازی‌های مسابقاتی که در این نوع بازی، بازیکنی که بیشترین تعداد حفره را بدست می‌آورد و در بازی‌های ضربه‌ای بازیکنی که مسیر بازی را با کمترین تعداد ضربات طی کند، برنده بازی خواهد بود.  
گرین: محوطه اطراف حفره را گرین می‌گویند و دارای چمن یکدست و کوتاه شده‌ای است.

 

حفره: قطر حفره 5/4 اینج (43/11 سانتیمتر) و عمق آن حداقل 4 اینچ (16/10 سانتیمتر) است.

 

چوب پرچم: پرچم برای مشخص کردن مکان حفره در آن گذارده می‌شود و معمولاً رنگ آن .قرمز است.
پایه توپ: پایه توپ برای ضرباتی است که بازیکن می‌تواند اولین بار ضربه هر حفره را از روی آن شروع کند. دیگر لوازم گلف عبارتند از: وسیله علامتگذاری محل توپ و چتر.

آداب بازی گلف:

آداب بازی به همان اندازه که برای خود بازی اهمیت قائل است رعایت حق تقدم و ادب را هم مهم می‌داند. نکات زیر قانون نیستند اما رعایت آنها در بازی اهمیت بسیاری دارد:
هنگام آماده شدن بازیکن تا پایان سوئینگ نزدیک او نایستید و حرکت و صحبت نکنید.
تا زمانی که گروه جلویی از مسیر خارج نشده بازی را شروع نکنید.
همیشه بدون تاخیر بازی کنید و پاتینگ گرین را همراه با افراد گروه ترک کنید.
از گروه‌های سریع‌تر دعوت کنید بازی را زودتر از شما انجام دهند و کنار بروید تا آنها عبور کنند.
چمن‌های کنده شده را در هنگام بازی سر جایشان قرار دهید و جای پاها را در بانکرها هموار کنید.
روی خط پات بازیکنان دیگر قدم نگذارید و راه نروید.
کلاب‌ها را در پاتینگ گرین نیندازید. (پرتاب کردن کلاب توسط بازیکن عصبی کاری زشت و زننده است)
میله پرچم پاتینگ گرین را با دقت سر جایش بگذارید و بعد از برداشتن میله پرچم آن را به آهستگی خارج از پاتینگ گرین قرار دهید.

مینی گلف، ورزش اوقات فراغت

فدراسیون گلف چندی است در صدد گسترش مینی گلف در کنار گلف است. ورزشی که بسیار ارزان است و حتی می توان در خانه آن را انجام داد تا اعضای خانواده ها با انجام آن نه تنها فعالیت بدنی داشته باشند، بلکه بتوانند ضمن پرکردن اوقات فراغت، خود از استرس های شهری دور شوند. فراهم کردن کلاب و توپ و سازه های متحرک برای پرداختن به این ورزش سخت نیست و اکنون در دنیا تمام اعضای خانواده ها به آن می پردازند و ورزشی همگانی شده است. حتی در آمریکا فضای خالی پشت بام ها را به این ورزش اختصاص می دهند و در بیشتر کشورها در جلوی خانه ها، پارک ها، فضاهای خالی کنار خیابان ها زمین های مینی گلف برای افراد جامعه مهیا شده است.



تاریخچه مینی گلف

گفته می شود نخستین زمین مینی گلف را باشگاه زنان به نام پوتینگ (putting) راه اندازی کرده که در خیابان «اندرو» در اسکاتلند بوده است. این باشگاه در سال 1867 تأسیس شده و هنوز هم به فعالیت خود ادامه می دهد. در این باشگاه زنان مینی گلف بازی می کردند. چند دهه بعد این ورزش در آمریکا و انگلستان در هتل ها برای میهمانان طراحی و راه اندازی شد. سندی وجود دارد که یک آلمانی اهل هامبورگ این ورزش را از آمریکا به آلمان می آورد و گسترش داد. می گویند در سوئد نیز، دو سوئدی که این ورزش را در آمریکا فراگرفته بودند و در سال 1930 به کشورشان بردند و در سال 1937 برای نخستین بار فدراسیون آن را در کشور خود راه اندازی و قهرمانی کشوری را نیز در سال 1939 برگزار کردند.

تا قبل از راه اندازی این فدراسیون، حتی آمریکا نیز چنین کاری را انجام نداده بود این ورزش به این صورت در سراسر اروپا گسترش یافت، به طوری که اکنون در آلمان چندین هزار زمین مینی گلف وجود دارد و 15 میلیون آلمانی این ورزش را بازی می کنند و 11 هزار نفر نیز عضو فدراسیون مینی گلف آلمان هستند. فدراسیون سوئد 8 هزار عضو دارد و اتریش، سوئیس، ایتالیا، چک و هلند نیز چندین هزار عضو دارند.  
اسناد موجود در آمریکا نشان می دهد نخستین مسابقه به سال 1930 در این کشور برگزار شده است و برای این رقابت ها در مجموع 10 هزار دلار جایزه در نظر گرفته شده که برنده نهایی 2 هزار دلار نصیبش می شد.   

مینی گلف در ایران
انجمن مینی گلف زیر نظر فدراسیون گلف در سال 1385 فعالیت خود را آغاز کرده است.   
فدراسیون گلف تاکنون به همراه آموزش رایگان گلف، مینی گلف را نیز به علاقه مندان آموزش داده است و 12 هزار نفر در کل کشور با ضربات کوتاه قابل استفاده در مینی گلف آشنا شده اند.   
این انجمن تاکنون 3 مسابقه جشنواره مینی گلف خانواده، مینی گلف کشتیرانی و مینی گلف در پارک لاله را برگزار کرده است و قرار است یک ماه دیگر یک مسابقه که چهارمین آن است را برگزار کند. انجمن مینی گلف برای برگزاری رقابت ها از سازههای متحرک بهره می برد و تنها زمین مینی گلف ثابت در مجموعه ورزشی انقلاب قرار دارد. انجمن مینی گلف با آموزش 80 دبیر تربیت بدنی آموزش و پرورش، این رشته را به مدارس برده است و نخستین مسابقه آموزشگاه ها را نیز برگزار کرده است.   
چندی پیش سومین رقابت مینی گلف در پارک لاله تهران توسط انجمن مینی گلف برگزار شد که مورد استقبال بسیاری از خانواده هایی که گلف را به صورت رایگان زیر نظر فدراسیون آموزش دیده بودند، قرار گرفت.
فدراسیون گلف با راه اندازی زمین های گلف در رنج آموزشی قصد دارد، این ورزش را نیز در زمین های گلف توسعه دهد.جالب است بدانید توسعه زمین های ورزشی مینی گلف در اکثر کشورها به عهده شهرداری ها ست. راه اندازی مینی گلف در مساحت کوچک با 5 میلیون تومان هزینه امکان پذیر است. این زمین ها را می توان در پارک ها برای گذران اوقات فراغت افراد جامعه مهیا کرد. تا جوانان به این ورزش جذب شده و ضمن پرکردن اوقات فراغت خود، از ناهنجاری ها و آسیب های اجتماعی دور شوند.



ورزش مینی گلف به علت طی کردن مسافت برای هر سنی مناسب است. این ورزش به علت ردیابی توپ موجب تقویت دید می شود و زدن ضربه هماهنگی عصبی و عضلاتی را به همراه دارد. راه اندازی این ورزش در مجتمع ها موجب پرکردن اوقات فراغت اعضای مجتمع می شود و راه اندازی آن در هتل ها و محل توریستی جذب توریست را افزایش خواهد داد.

آشنایی با ورزش مینی گلف    
این ورزش همان طور که از نامش پیداست، از خانواده ورزش گلف است. اما این ورزش که شکل کوچک شده و آب رفته آن است ارزان تر و آسان تر از بازی گلف است.   
بازی مینی گلف در مساحت های کوچک انجام می شود و از این جهت به آن گلف مینیاتوری (Miniature golf) نیز می گویند. این بازی در برخی از کشورها به نام های Midget golf، goofy golf، put-put، crazy golf و ... نیز خوانده می شود ولی در جهان بیشتر به مینی گلف (Mini glof) معروف است. 
در مینی گلف برخلاف گلف، فقط از ضربات کوتاه استفاده می شود و بازیکن توپ را با زدن کمترین ضربه وارد حفره هایی که تعداد آنها 9 یا 18 عدد است، می کند. این ورزش مفرح را چون مساحت کمی (از 5 مترمربع تا 100 مترمربع) می گیرد، می توان در پارک ها، مدارس، دانشگاه ها، بیمارستان ها، هتل ها، حیاط مجتمع های مسکونی و حتی پشت بام ها (که در آمریکا مرسوم است) راه اندازی کرد.  
این ورزش را اگر بخواهیم فقط برای تفریح و گذران اوقات فراغت همه افراد و هر سنی راه اندازی کنیم فضای 5 مترمربع کافی است که ساده ترین شکل مهیا کردن آن هم ایجاد زمین با پوشش چمن مصنوعی یا موکت با ایجاد حفره است که بازیکنان بر سر انداختن توپ با کمترین ضربه به داخل حفره ها با هم رقابت می کنند.


انواع زمین مینی گلف

برای بازی مینی گلف زمین های مختلفی طراحی شده است. در 2 کشور آمریکا و انگلستان زمین بازی این ورزش شبیه گلف است و در آن زمین چمن یا چمن مصنوعی یا موکت با موانع و سازه هایی از سنگ و ماسه به کار رفته است. حتی در انگلستان در زمین های مینی گلف موانعی فانتزی مانند آسیاب بادی، دایناسورها و اشیای خیالی به کار می برند که از این جهت به آن carzy golf می گویند.
در قاره اروپا در زمین های مینی گلف، اشکال هندسی به کار می برند و توپ با عبور از این موانع وارد حفره ها می شود. سازه های مینی گلف به صورت ثابت و متحرک ساخته می شود. در کشورهایی چون اسکاندیناوی سازه ها به صورت اسکلت چوبی مستطیل شکل با قابلیت جابه جایی ساخته می شود و سطح آن با موکت (نمد) پوشیده می شود. در مرکز و جنوب اروپا، مینی گلف دارای اسکلت فولادی است که ثابت است و قابلیت جابه جایی ندارد و در ساخت آن بتون و دیگر مصالح ساختمانی به کار می رود.


مینی گلف در دیگر کشورها

اکنون این رشته در بیشتر کشورهای آمریکا، اروپا و آسیا فعال است. اکثر کشورهای اروپایی دارای فدراسیون مینی گلف هستند و رقابت های مهم این رشته را نیز برگزار می کنند. به طوری که در رقابت های قهرمانی اروپا بیش از 20 کشور شرکت می کنند. در خارج از اروپا نیز کشورهای آمریکا، روسیه، اوکراین، ژاپن، سنگاپور و تایوان رقابت های بین المللی مینی گلف را برگزار می کنند.
این ورزش در کشورهایی چون مولداوی، مکزیک، هند، تایلند، استرالیا و نیوزیلند نیز فعال است.

فدراسیون جهانی مینی گلف

فدراسیون جهانی مینی گلف با نام اختصاری (F.M.W) اکنون در جهان فعال است و نام بیش از 40 هزار بازیکن را از 37 کشور در رقابت های برگزار شده، ثبت کرده است. این فدراسیون نام مینی گلف را از میان بسیاری از نام ها برای این ورزش برگزیده و تصویب کرده است.
این فدراسیون 4 نوع زمین را به نام های بتون (beton)، اترنیت (eternite)، فلت (flet) و MOS (بدون پوشش) برای بازی مینی گلف تصویب کرده است. فدراسیون جهانی مینی گلف 2 نوع رقابت را در رده های سنی زیر 21 سال، بزرگسالان (بدون محدوده سنی) و بالای 45 سال را در 2 بخش مردان و زنان به صورت جداگانه برگزار می کند. یکی رقابت های جهانی دوسالانه که در سال های فرد برگزار می شود و دیگری رقابت های قاره ای در اروپا و آسیاست که در سال های زوج برگزار می کند. در رقابت های قهرمانی مینی گلف 2007 جهان مارکور تیپلین از آلمان در بخش مردان و الیزابت گروبر از اتریش در بخش زنان قهرمان شدند. عنوان قهرمانی در هر دو بخش تیمی نیز به آلمان رسید. در رقابت های قهرمانی اروپا در سال 2006 نیز، آلمان قهرمان شد. این رقابت ها در زمین 18 حفره ای بازی می شود.
اینک در زمین MOS که بیشتر در آمریکا و انگلیس وجود دارد، چند رقابت معتبر می شناسیم. مانند مستر آمریکا، اوپن ایتالیا، ایرلند، ایتالیا و Crazy Golf که در انگلستان انجام می شود.
هدف از گردآوری این مطالب آشنایی علاقهمندان به ورزش گلف و مینی گلف با این رشته نوپا و مفرح بوده و در مراحل بعدی تلاش خواهیم کرد اطلاعات جامع ، کامل و تخصصی را در اختیار ورزشکاران این رشته قرار دهیم. 

 

ادامه مطلب

تاریخچهٔ بوکس

مسابقه ورزش بوکس به طور رسمی در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسیح در بیست و سومین بازی المپیک در هاین که اولین نبرد این ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل سمیرنا در این مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد.

این‌که قدیمیترین نبرد بوکس به چه نوع صورت گرفت و چگونه با یکدیگر می‌جنگیدند معلوم نیست. چنان‌که در تواریخ روم ذکر شده است که طرفین مشت‌های خود را به چرمهای خامی محکم بسته و سعی می‌کردند که با ضربات محکمی از این مشت‌های سخت و سنگین حریف را از پای درآورند. البته این مسابقات بدون رعایت وزن بدن انجام می‌شد.

ملائکوماس که پدرش نیز چهل و پنج سال پس از مسیح فاتح بوکس و قهرمان المپیک گردیده بود عموم رقیب‌های خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب می‌ساخت. مسابقه‌هایی که بدین صورت وقوع می‌یافت بدون انقطاع بود و دائماًّ در میدان‌های مسابقه یک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بین تماشاچیان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند می‌کرد. ملائکوماس قهرمان رومی که در اکثر نبردها ورزشی بدین نوع فاتح می‌گردید بالاخره در یک مسابقه که حریف او کشته شد اشتهاری بسزا یافت. در این مسابقه‌ها قهرمانان دوره امپراتوری روم دستهای خود را باآلتی شبیه به دستکش که روی آن میخهای محکم فولادی کوفته شده بود مجهز می‌کردند و نیز یک نوع دستکش مخصوص دیگر که از چرمهای سخت و محکم در دست می‌گرفتند و مسابقه را شروع می‌کردند. با استفاده این دستکشها در هر مسابقه یکی از دو طرف حتماً سخت مجروح یا مقتول می‌شد سبب شد که مسابقه‌های بوکس بدین شکل ترک شود. در واقع بازی بوکس با از بین رفتن مسابقه‌های المپیک توأم گردیده و در سال ۴۰۰ بعد از میلاد قهرمانان ورزشهای مختلف بوکس را به کلی فراموش کردند. در همان عصر یا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس‌ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید.

مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداً بازی بوکس و کشتی‌گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد بطوریکه حکایت می‌شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می‌آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل (مبارزه با شمشیر) را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می‌یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می‌دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده‌اند.

در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام جمس فیک مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه‌پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می‌آموخت.

جمس فیک برای مشت‌زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه‌ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی‌گیری هر کس که بر زمین‌نمی‌خورد فاتح محسوب می‌شد. برای این چنین مسابقه‌ها چنان‌که ذکر شد قواعد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می‌شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین‌می‌خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می‌شد.

پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال ۱۷۴۹ در مسابقه‌ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد؛ ولی هنوز این بازی به طور رسمی معمول نشده بود و در هر جا که مشت زن‌ها مسابقه می‌دادند پلیس آنها را متفرق می‌ساخت.

در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده می‌شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمی‌دادند که آن را ورزشی خطرناک می‌دانستند زیرا تصور می‌شد که یکی از داوطلبان حتماً بایستی کشته یا سخت مجروح گردد.

جون جاکسون که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجاً بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد.

در سال ۱۸۳۵ جمس پورله ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد؛ ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه‌ای آمریکائی‌ها به این ورزش راغب بودند که در سال ۱۸۶۰ یعنی ۲۵ سال پس از ورود این ورزش در آمریکا جون سن هیس آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده‌اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد.

با آنکه جک بروگتون مدتها بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه‌ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می‌جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می‌کشید طویل‌ترین دوره‌ای بوکس که در سال ۱۸۲۴ در ۲۳ ژوئیه بین قهرمانان آمریکائی میکه مادن و بیل هایس انگلیسی در انبرگ انگلستان انجام شد. این مبارزه جمعاً شش ساعت و سه دقیقه بطول انجامید.

ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال ۱۸۹۰ یعنی پس از آنکه مارکیز کوئینزبری قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. او مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می‌توانست نتیجه نیکویی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه‌ای که کینز معین کرده بود متداول و مرسوم گردید.

برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال ۱۸۹۲ در هفتم سپتامبر در ارولئون بین جون سولیوان آخرین قهرمان مشت‌زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به جمس می‌کوربت که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود دو سال کوچک‌تر بود انجام و پس از ۲۱ دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.

پس از گذشت چندین دهه از ورود بوکس به آمربکا این ورزش جزو رده مهبوبترین ورزش‌های آمریکا قرار گرفت و از این سو پای مافیا به این ورزش بازگردید تا جایی که در سال ۲۰۱۱ این ورزش با انتقال مالی سالیانه ۶۸۲ میلیارد دلار در رده ۲ پر مبادله‌ترین ورزش‌های جهان پس از اسب دوانی قرار گرفت.

تاریخچهٔ بوکس در ایران

معروف است که هوارد باسکرویل از آمریکا که به عنوان مدرس کالج آمریکائی در تبریز (مدرسه مموریال) منصوب شده بود، نخستین کسی است که ورزش بوکس را به ایران آورد. او بعدها با مشروطه‌خواهان ایران همراه شد و در جریان جنگی کشته شد. شایان یادکرد است که در دوره که نفت در ایران کشف شد و مهندسین وکارگران اورپای وارد ایران شدندو با مسابقه برگزار کردن بوکس باعث آشنای بیشتر مردم با این ورزش شدند سالهایی که صنعت سینمای ایران ترقی کرد جوانان روی پرده سینما این ورزش را دیده و با خود تمرین می‌کردند چند نفری هم که در آن سالها برای تحصیل به خارج رفته بودند با این ورزش آشنا شدند. در سال ۱۳۱۴ یک مهندس اهل چکسلواکی موسوم به فایت که مأمور ایران در کمپانی اشکودا در تهران شده بود وارد ایران شد. فایت یکی از قهرمانان معروف سنگین وزن اروپا بود و یک بار هم ماکس شملینگ آلمانی را مغلوب کرده بود. چند نفر از علاقه‌مندان در آن دوران نزد او مشغول به تمرین شدند که آقایان ناطقی (محصل مدرسه نظام) و استوار زنگنه پور از جمله این افراد بودند.

در همین سالها در بعضی از شهرهای ایران جوانان به این ورزش آشنا شدند برای مثال در مشهد منوچهر مهران و حسین بنایی و چند نفر دیگر نزد یک نفر آلمانی مهندس برق به تمرین این فن مشغول بودند.

از سال ۱۳۱۸ که به دستور رضا شاه مسابقات قهرمانی کشور رشته‌های مختلف ورزشی شروع شد تا سال ۱۳۲۴ این ورزش جزء برنامه نبود. علت اصلی نبودن وسائل و مربی و نبودن مقررات لازم بود. بالاخره در سال ۱۳۲۳ این ورزش مورد توجه اداره تربیت بدنی واقع شد و برای اولین دفعه بطور رسمی جزء برنامه مدارس و دانشکده‌ها شد. این مسابقه با وسائل و قضاوت آمریکایی‌ها و «محمد پور» و «عبدالله نادری» انجام شد. در سال ۱۳۲۴ برای اولین بار با کمک اولیای ارتش آمریکایی مقیم ایران و با واگذاری مقدار کافی وسائل و قضاوت و لوازم مورد احتیاج مسابقه دستجات آزاد انجام شد.

در المپیک ۱۹۴۸ لندن که ایران برای اولین بار در المپیک شرکت داشت. بوکسورها نیز به مسابقات اعزام شدند که به موفقیتی دست نیافتند. بوکس در ایران پس از فعالیتی ۳۴ ساله با پیروزی انقلاب تعطیل شد. البته هیچ قانون یا فرمان رسمی یا فتوای مذهبی مشخصی مطرح نشد. این رشته در سال ۱۳۶۸ دوباره راه‌اندازی شد و احمد ناطق نوری که چندین سال نمایندگی مجلس را بر عهده داشت، ریاست فدراسیون آن را برعهده گرفت؛ اما همچنان مورد بی‌توجهی مسئولان حکومت قرار داشته است، به طوری‌که تنها پخش مستقیم تلویزیونی این رشته به دیدار فینال وزن ۹۱- کیلو بازی‌های آسیایی دوحه بین علی مظاهری و حریف سوریه‌ای بازمی‌گردد. به گفتهٔ احمد ناطق نوری که همچنان (۱۳۹۵) ریاست فدراسیون را بر عهده دارد مقامات عالی جمهوری اسلامی از جمله سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی و حسین‌علی منتظری قائم مقام سابق رهبری با این رشته مخالف بوده‌اند هرچند دستوری مبنی بر ممنوعیت آن نداده‌اند: «ایشان خامنه‌ای یکی دو بار از اینکه بنده در بوکس هستم گلایه کردند و به اخوی ما [گفتند] که این احمد آقای شما چرا رفته بوکس را گرفته‌است. من به ایشان -اخوی‌مان- گفتم به ایشان بگویند اگر حرام است من دیگر انجام نمی‌دهم. یک بار هم در یک جمع عمومی گفتند من نمی‌دانم این آقای ناطق مجوز فدراسیون بوکس را از کجا گرفت. چون ممنوع نشده بود که مجوزش را بگیرم. یک عده بی‌خودی ۱۰ سال تعطیلش کرده بودند. آقای منتظری گفته بود: «این چه ورزشی است؟ وحشی‌گری است. ببندیدش.» یک عده آمدند بستند. فتوا هم نداده بود. در یک جمعی گفته بود.»

چارت سازمانی هیئت بوکس

چارت سازمانی هیئت بوکس از چند نفر ورزشکار اعم از بوکسر یا غیربوکسر (اغلب رزمی کار) تشکیل شده است که وظیفه مدیریت بوکس آن منطقه را عهده دار می‌باشند. چارت سازمانی به صورت زیر می‌باشد:

-- رئیس هیئت -- نایب رئیس -- دبیر هیئت -- خزانه دار -- اعضای هیئت رئیسه

- مسئولین کمیته‌ها که شامل:

-- کمیته مربیان -- کمیته داوران -- کمیته انضباطی -- کمیته مسابقات -- کمیته استعدادیابی

در ۴ مورد اصلی (رئیس هیئت، نایب رئیس، دبیر هیئت، خزانه دار) چارت هیئت بوکس نباید اعضای تکراری بکارگیری شود ولی موارد دیگر می‌تواند از این قانون پیروی نکند و از اعضای تکراری استفاده شود. بیشتر در چارت هیئت بوکس از افراد بوکسر و رزمی کار استفاده می‌شود. در چارت هیئت بوکس از افرادی استفاده می‌شود که فاقد سوءسابقه کیفری باشند. مربیان و داوران نیز باید فاقد سوءسابقه کیفری باشند لذا اگر مربی یا داور سوءسابقه کیفری داشته باشد خلاف قانون بوده و شخص از لحاظ قانون مجرم شناخته می‌شود.

در چارت هیئت بوکس باید از افراد تحصیل کرده با حداقل مدرک دیپلم استفاده شود. مربیان و داوران نیز باید دارای حداقل مدرک دیپلم باشد در غیر اینصورت اگر مربی یا داور فاقد مدرک دیپلم به بالا باشند صلاحیت مربی گری و داوری را ندارند؛ لذا از لحاظ قانونی نیز باید از افرادی که فاقد مدرک دیپلم به بالا هستند جهت ورود به آزمون مربیگری یا داوری جلوگیری به عمل آورده شود و اگر متصدی برگزار کننده آزمون مدرک تحصیلی را ملاک قرار نداد نهادهای قانونی می‌توانند علیه متصدی متخلف طرح دعوا کنند.

اکثراً در چارت هیئت بوکس از افراد با تجربه در مسابقات و داوری که به اصطلاح بوکسر یا فایتر گفته می‌شود استفاده می‌شود.

وزن دستکش

وزن دستکش تا متوسط وزن ۸ اونس برابر با ۲۲۷ گرم؛ متوسط ۱۰ اونس برابر با ۲۸۴ گرم و برای سنگین وزن ۱۲ اونس برابر ۳۴۰ گرم کمتر نباشد.

• معمولاً برای مسابقات دستکش‌هایی با وزن ۸ الی ۱۰ اونس استفاده می‌شود و برای تمرین و کیسه زدن از دستکش ۱۰ الی ۱۴ انس استفاده می‌شود.
• دستکش‌هایی با وزن غیر معمول عبارتند از: ۶-۱۴-۱۶-۱۸

محل بوکس

محل مسابقه بوکس، سکوی مشت‌زنی یا رینگ نام دارد که محوطه‌ای چهارگوش، معمولاً حدود یک متر بالاتر از سطح زمین است که اطراف آن با سه یا چهار ردیف طناب موازی محصور است.

این سکوها معمولاً از چهار طرف توسط چهار ردیف طناب با فاصله ۳۰، ۶۰، ۹۰ و ۱۲۰ سانتیمتر از زمین پوشیده شده‌اند. قطر طنابها یک اینچ و روی آن توسط پارچه نرمی یا لاستیک پوشانده می‌شود. اندازه استاندارد رینگ بوکس آن از داخل طناب‌ها ۶٫۱۰ × ۶٫۱۰ متر مساوی با ۲۰ ×۲۰ فوت و از خارج ۸ × ۸ متر مساوی با ۲۶ × ۲۶ فوت است.

کف محوطه بوکس بایستی با تشک پوشانیده و روی تشک را نیز با برزنت محکم شده و توسط طناب به کف محوطه بسته شود.

اوزان مسابقه

مسابقات بوکس آماتور در یازده گروه وزنی و مسابقات بوکس حرفه‌ای در پانزده وزن برگزار می‌شود.

مگس وزن سبکمگس وزنخروس وزنپَر ورزنسبک وزنمیان سبک وزنسبک وزن ویژهمیان وزن (متوسط)نیمه سنگینسنگین وزنسوپر وزن 48kg 48> 51 kg 51> 54 kg 54> 57 kg 57> 60 kg 60> 63.5 kg 63.5> 67 kg 67> 75 kg 75> 81 kg 81> 91 kg +91 kg نکاتی در مورد امتیازات مسابقه

۱- تعداد ضربات – ضرباتی که مطابق قانون و بدون دفاع به هدف اصابت نماید ۲-. ۳- حمله و روش صحیح بوکس لازم است کاملاً مورد نظر باشد. ۴- ضربات خطا و غیر فنی حساب نمی‌شود ۵- در موقعی که داور وسط خطا را دیده و تذکر می‌دهد در صورتی که از سه بار بیشتر تکرار شود امتیاز کسر شود توسط داورها ضربات صحیح بایستی با مشت بسته و با سطح جلو چهار انگشت و یا چهار بند دست زده شود. محل صحیح ضربات جلوی صورت و طرفین آن، جلوی بدن بالاتر از کمربند و طرفین ضربه زده شود، روی ساعد و بازو و دستکش امتیاز نخواهد داشت. نسبت به اتفاقات آنی تصمیم داور وسط قطعی است و در غیر این صورت کمیته مسابقات تصمیم لازم را می‌گیرد.

 

ادامه مطلب

قدمت فوتبال به چندین سدهٔ پیش از میلاد و به چین بازمی‌گردد که به تدریج در یونان و روم نیز رواج می‌یابد. فوتبال مدرن امروزی نیز در سال ۱۸۶۶ در مدارس انگلستان شکل‌گرفت و به تدریج گسترهٔ پراکندگی آن همهٔ جهان را زیر پوشش خود قرارداد. با شکل‌گیری سازمان فیفا در سال ۱۹۰۴ و ایجاد رقابت جام جهانی فوتبال، این ورزش بسیار گسترده‌تر شد.

طول زمین فوتبال ۹۰ تا ۱۲۰ متر و عرض آن ۴۵ تا ۹۰ متر است. فوتبال در دونیمه ۲۰ تا ۴۵ دقیقه‌ای انجام می‌گیرد و در بازی‌های حذفی و رفت و برگشتی گاهی اوقات، وقت‌های اضافه و پنالتی نیز به آن افزوده می‌گردد. فوتبال ضوابطی دارد که قوانین فوتبال نامیده می‌شوند و نمی‌توان بر خلاف آن‌ها عمل‌کرد. سازمان فیفا علاوه بر فوتبال، نهاد رسمی ورزش‌های فوتسال وفوتبال ساحلی نیز می‌باشد و کنفدراسیون‌های قاره‌ای یوفا، اِی‌اِف‌سی، سی‌اِی‌اِف، کونکاکاف، کونمبول و اُاِف‌سی از زیرشاخه‌های فیفا هستند.

جام جهانی فوتبال از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی جهان است که هر چهارسال یک‌بار در یکی از کشورهای جهان روی می‌دهد. علاوه بر این، مسابقات بین‌المللی دیگری مانند بازی‌های المپیک تابستانی، جام کنفدراسیون‌ها، جام باشگاه‌های جهان، جام ملت‌های اروپا و لیگ قهرمانان اروپا نیز رایج است. لیگ‌های متعددی ازجمله لا لیگا و لیگ برتر انگلستان در کشورهای مختلف به‌وجود آمده‌اند که نوعی مسابقات داخلی محسوب می‌شوند. فوتبال بانوان نیز از اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی به راه‌افتاد. فیفاادعا می‌کند که وظیفهٔ محافظت بازیکنان از زورافزایی را به‌خوبی انجام می‌دهد و فوتبال، از زورافزایی پاک است. در سال ۲۰۰۴، فیفا یک منشور اخلاقی برای اجرای بازی‌های جوانمردانه به‌تصویب رساند. اما در سال ۲۰۰۶، این منشور بازنگری‌شد و منجر به تشکیل نهاد قضایی سوم فیف

واژه‌شناسی و نام

ورزش‌های شبیه به فوتبال در کشورهایی که آغازگر فوتبال بودند، نام‌های مختلف داشت. این بازی‌ها در چین «تسو چو»، در ژاپن «کِمَری» و در یونان و امپراتوری روم «هارپاستوم» نامیده می‌شدند.

اصطلاح فوتبال (به انگلیسی: Football) را برای نخستین‌بار مردم بریتانیا ابداع‌کردند. ریشهٔ واژهٔ فوتبال به اواخر سال ۱۸۰۰ میلادی و از هنگامی که این ورزش در مدارس انگلستانراه‌اندازی‌شد، بازمی‌گردد. مقررات این رشته ورزشی نخستین بار در سال ۱۸۶۳ در اتحادیه فوتبال انگلستان تنظیم شد و نام «اتحادیه فوتبال» (association football) هم برای تمایز این بازی از انواع دیگر فوتبال (به ویژه راگبی فوتبال) انتخاب شد. «اتحادیه فوتبال» همچنان نام رسمی این رشته ورزشی است و سازمان‌های اصلی اداره‌کننده ورزش فوتبال مثل فیفا و یوفا از این نام در عنوان خود استفاده کرده‌اند. واژه ساکر (به انگلیسی: Soccer) نیز مخففی از کلمه association همراه با پسوند انگلیسی er است که در دهه ۱۸۸۰ در انگلستان ابداع شد.امروزه در ایالات متحده آمریکا این رشته را بیشتر ساکر می‌نامند. در بریتانیا این ورزش در رده‌های سنی بزرگسالان، تا مدتی با نام ساکر شناخته می‌شد. پس از مدتی، در ردهٔ سنی ۱۸ سال برای نخستین‌بار فوتبال نامیده‌شد و این اصطلاح به تدریج بر واژه ساکر تسلط پیدا کرد و در پایان به فوتبال تغییر نام یافت.

این ورزش در مناطقی از جمله فرانسه، اسپانیا و آمریکای لاتین با اصطلاح فوتبال نامیده می‌شود. آلمانی‌ها با اندکی تنوع آن را Fußballیا فوسبال می‌نامند.

تعاریف

مسابقهٔ فوتبال: به بازی که در آن بازی فوتبال انجام می‌گیرد، مسابقهٔ فوتبال می‌گویند.

زمین فوتبال: به زمینی که بازی فوتبال در آن انجام می‌گیرد، زمین فوتبال می‌گویند که در شرایط استاندارد می‌بایست پوشیده از چمن طبیعی یا مصنوعی باشد و شامل مناطقی از جمله محوطه جریمه است.فوتبال بر روی زمین‌های خاکی کوچه‌ها و خیابان‌ها نیز انجام می‌گیرد و آن‌ها نیز زمین فوتبال به شمار می‌روند.

تیم فوتبال: به مجموعه‌ای از بازیکنان فوتبال گفته می‌شود که در یک مسابقه با هم متحد و هم‌هدف هستند.

مربی فوتبال: فردی که فوتبال نقش تربیت و سازماندهی بازیکنان تیم (از نظر جسمی و روحی) جهت کامیابی در مسابقات را بر عهده دارد.در فوتبال امروزی هر تیم چندین مربی دارد که وظایف به صورت تفکیک‌شده بین آن‌ها تقسیم می‌شود. سرگروه مربیان تیم، سرمربی نامیده می‌شود.

سیستم فوتبال: سیستم یا آرایش تیمی، نشان‌دهنده طرز چیدمان بازیکنان یک تیم در زمین است. آرایش هر تیمی متناسب با رویکرد دفاعی یا تهاجمی آن تیم، توانایی بازیکنان و عوامل دیگر است.

کاپیتان: کاپیتان یکی از بازیکنان است که وظیفه رهبری تیم در زمین بازی را بر عهده دارد و با بستن بازوبند به بازوی چپش، از دیگر بازیکنان متمایز می‌شود.

دروازه‌بان: دروازه‌بان هر تیم وظیفه جلوگیری از ورود توپ به دروازه خودی را بر عهده دارد و لباس وی از سایر بازیکنان تیم متمایز است.وی تنها بازیکن تیم است که اجازه دارد توپ را (در محدوده مشخص) با دست لمس نماید.

مدافع: به بازیکنی گفته می‌شود که محل جای‌گیری او در زمین خودی است و میان دروازه‌بان خودی و مهاجم حریف قرار می‌گیرد و وظیفهٔ اصلی وی مقابله با حمله تیم حریف است. مدافعان خود به انواع مدافع مرکزی، مدافع کناری، سوییپر، مدافع جلو و مدافع آزاد (لیبرو) دسته‌بندی می‌شوند.

هافبک: به بازیکنی گفته می‌شود که معمولاً در میانهٔ زمین بازی می‌کند و به زیر مجموعه‌هایی از جمله هافبک هجومی، هافبک دفاعی، هافبک میانی و هافبک کناری تقسیم می‌شود. وظایف اصلی هافبک، رساندن توپ به مهاجمان برای گل‌زنی و کمک به مدافعان برای جلوگیری از گل‌خوردن است.

مهاجم: به بازیکنی گفته می‌شود که در خط جلو بازی می‌کند و نزدیک‌ترین بازیکن هر تیم به دروازهٔ حریف است. وظیفه اصلی مهاجم گلزنی است. مهاجم زیر مجموعه‌های مختلفی مانند مهاجم نوک، مهاجم کنار و مهاجم کاذب دارد.

بازیکن ذخیره: بازیکن فوتبالی است که بر روی نیمکت می‌نشیند و در مسابقات استاندارد، حداکثر ۳ بازیکن ذخیره می‌توانند جایگزین بازیکنان اصلی شوند.

هت‌تریک: اگر یک بازیکن در یک مسابقه سه بار یا بیشتر گل‌زنی کند؛ می‌گویند او هت‌تریک کرده‌است.

دروازه بسته (کلین شیت): هنگامی که یک تیم در یک مسابقه هیچ توپی وارد دروازه‌اش نشود؛ می‌گویند آن تیم (یا دروازه‌بان آن تیم) دروازه بسته (کلین شیت) انجام داده‌است.

دیواره دفاعی: یک ردیف از بازیکنان فوتبال است که شانه به شانه یک‌دیگر می‌ایستند و تلاش می‌کنند جلوی شوت بازیکنان حریف به دروازه خودی را در زمان نواخت ضربه ایستگاهی مستقیم بگیرند. این ردیف انسانی می‌بایست حداقل ۱۰ یارد از توپ کاشته‌شده فاصله داشته باشد.

آوانتاژ: قانونی است که به داور اجازه می‌دهد در مواردی که خطایی را روی بازیکنی تشخیص داده‌است، اگر تشخیص دهد که در جریان ماندن بازی به نفع بازیکن هدف خطا است، اعلام خطا نکند و بازی را ادامه دهد.

بازی
  مهاجم اتریشی قصد گل‌زدن دارد.

فوتبال قواعدی دارد که قوانین فوتبال نامیده می‌شوند و بازی براساس آن‌ها انجام می‌گیرد. توپ فوتبال وسیله‌ای است که بازی با آن انجام می‌گیرد و دور آن ۷۱ سانتی‌متر است. در زمین فوتبال، دو تیم که هر کدام از یازده بازیکن (شامل مهاجم، هافبک،مدافع و یک دروازه‌بان) تشکیل شده، به رقابت با یک‌دیگر می‌پردازند و آرمان هر تیم وارد کردن توپ به دروازهٔ حریف یا اصطلاحاً گل زدن است. هر تیمی که در پایان بازی گل بیشتری به ثمر رسانده‌باشد، برندهٔ بازی است و تیم مقابل بازنده است. اگر هر دو تیم به تعداد مساوی گل به ثمر برسانند، با هم مساوی یا تساوی کرده‌اند. هرتیم یک کاپیتان دارد که تیم را رهبری می‌کند.

هیچ بازیکنی در زمین به جز دروازه‌بان حق دست‌زدن و زدن بازو به توپ را ندارد و پرتاب توپ توسط دروازه‌بان، یک نوع آغاز مجدد بازی است. بازیکنان معمولاً با پای خود توپ را در زمین جابه‌جا می‌کنند و گاهی اوقات از دیگر بخش‌های بدن (به‌ویژه سر) نیز برای جابه‌جا کردن توپ استفاده می‌کنند. بازیکنان تنها از دست‌ها و بازوهای خود نمی‌توانند استفاده‌کنند. همهٔ بازیکنان توپ را در هر جهت و در سراسر زمین جابه‌جا می‌کنند، اما نمی‌توان توپ را در موقعیت آفساید دریافت‌کرد.

  دروازه‌بان تلاش می‌کند که از ورود توپ به دروازهٔ خود جلوگیری‌کند.

بازیکنان با روش‌های کنترل توپ از جمله دریبلینگ (دریبل کردن)، پاس‌دادن توپ به هم‌تیمی، شوت‌زدن که معمولاً با عکس‌العمل دروازه‌بان روبه‌رو می‌شود، برای خود فرصت گل‌زنی ایجاد می‌کنند. بازیکنان برای جلوگیری از پیشروی فوتبالیست‌های رقیب، اعمالی چون بریدن پاس‌ها، تکل‌زدن و برخورد فیزیکی با بازیکنان تیم مقابل را انجام می‌دهند. فوتبال به‌طور کلی یک بازی روان است و تنها هنگامی که توپ از زمین بازی بیرون‌برود و یا داور خطای بازیکنی را گرفته‌باشد، متوقف می‌شود. پس از توقف، بازی مجدداً آغاز می‌گردد.

در سطح حرفه‌ای، معمولاً تعداد زیادی گل به‌ثمر می‌رسد. برای نمونه، در فصل ۶۴–۱۹۶۳ لیگ برتر انگلستان به طور متوسط در هر بازی ۳٫۴۰ گل به‌ثمر رسید.قوانین بازی برای دروازه‌بان با ۱۰ بازیکن دیگر متفاوت استو تاکنون، تعداد زیادی نقش‌های تخصصی در زمین ایجاد شده‌است. از دیدگاه کلی‌تر، این ۱۰ بازیکن شامل سه دسته می‌شوند: مهاجمان، هافبک‌ها،مدافعان. گاهی اوقات بازیکنان پست‌های خود را در زمین با یک‌دیگر عوض می‌کنند که دروازه‌بان قابلیت انجام این کار را ندارد. برای نمونه، مدافع مرکزی می‌تواند جای خود را با هافبک چپ و راست عوض‌کند. این ۱۰ بازیکن ممکن است در هر پستی به‌جز دروازه‌بانی قرارگیرند. سبک بازی پست‌ها با یک‌دیگر فرق‌دارد؛ مهاجمان بیشتر سبک بازی هجومی دارند و برخلاف آن‌ها، مدافعان کم‌تر در اندیشهٔ اجرای یک بازی هجومی و سرعت‌بخشیدن به بازی هستند. معمولاً هر بازیکن در پست تخصصی خود بازی می‌کند و کمتر در زمین جابه‌جا می‌شود و پست خود را در زمین تغییر می‌دهد. هرتیم دارای یکسیستم است و این سیستم و تاکتیک‌های تیم را معمولاً سرمربی شکل می‌دهد.

پیشینه
نوشتار(های) وابسته: پیشینه فوتبال   نقاشی مربوط به سال ۱۳۰۰ (میلادی) کهامپراتور سونگ را در حال انجام بازی کوجو (بهچینی: 蹴鞠) با دیگر اشرافیان نشان می‌دهد.

فوتبال از آسیا ظهورکرد و در این قارهٔ کهن آغازگردید.شواهد تاریخی نشان می‌دهد که قدمت بازی فوتبال به سدهٔ دوم و سوم پیش از میلاد در چین بازمی‌گردد. پرچم‌دار این ورزش دودمان هان بودند که به توپی چرمی پرشده از پر و مو لگد می‌زدند. دور این توپ‌ها حدود ۴۰–۳۰ سانتی‌متر بوده‌است.این بازی چینی «تسو چو» نام‌داشت و امپراتوری هان در دوران زمامداری خود، این بازی را در سراسر چین گسترش‌داد. نوع دیگری از این ورزش حدود ۶۰۰–۵۰۰ سال بعد در ژاپن آغازگردید؛ اما هیچ مسابقهٔ رقابتی میان ژاپن و دودمان هان صورت‌نگرفت. در آن زمان، بازیکنان در دایره‌ای نسبتاً کوچک می‌ایستادند و توپ را از یک‌دیگر عبور می‌دادند.«کمری» نام ژاپنی این بازی بود و در مقایسه با فوتبال امروزی بسیار متفاوت بود. سپس فوتبال در یونان و به شکل ورزش هارپاستوم در روم نیز رواج‌پیداکرد. فوتبال در بازی‌های یونانیان و رومیان تغییرات عمده‌ای یافت؛ به‌طوری که دو تیم در یک میدان مستطیل‌شکل که خط میانی میدان نیز داشته‌است، بازی می‌کردند. مردمی که هارپاستوم بازی می‌کردند، اغلب مردم خشنی بودند، به توپ لگد می‌زدند تا آن را از خط دروازه عبور دهند یا به کس دیگری پاس بدهند که وی چنین عملی انجام دهد. تیم دیگر نیز قصد متوقف‌کردن روند تیم حریف و بازپس‌گیری توپ را به هر طریق ممکن انجام می‌داد! هیچ طول و عرض خاصی برای میدان بازی درنظر گرفته نمی‌شد؛ بازیکنان شماره‌ای نداشتند و کمبود قوانین احساس می‌شد.

  اولین مسابقهٔ فوتبال بین‌المللیانگلستان و اسکاتلند در سال ۱۸۷۲ (میلادی)

مدرن‌ترین نسخهٔ فوتبال در سدهٔ دوازدهم میلادی از انگلستان سرچشمه گرفته‌است. این بازی در انگلستان بسیار محبوب‌شد؛ اما پادشاهان هنری دوم و هنری چهارم انگلستان فوتبال را ممنوع‌کردند. آن‌ها معتقد بودند که محبوبیت فوتبال به محبوبیت ورزش‌های سنتی انگلستان مانند شمشیربازی و تیراندازی با کمان لطمه می‌زند.

پیشینهٔ معاصر این بازی جهانی به بیش از ۱۰۰ سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که این ورزش در انگلستان شکل‌گرفت و اتحادیه فوتبال انگلستانبه‌وجودآمد و فوتبال به ورزشی رسمی تبدیل‌شد. فوتبال به سبک امروزی، در اوایل سال ۱۸۰۰ میلادی در هفت مدرسهٔ عمومی انگلستان آغازگردید. شش مدرسه تقریباً همان فوتبال به سبک قدیمی را اجرا می‌کردند؛ اما مدرسهٔ راگبی انگلستان که در سال ۱۵۶۷ تأسیس‌شده بود، نسخه‌ای متفاوت از فوتبال را ارائه‌داد. مدارس دیگر نیز قوانینی را ساخته و در پایان، بازی فوتبال مدرن را بنیان‌گذاری کردند. در این سال اندازه و وزن توپ‌ها نیز استاندارد شد. در نخستین بازی ۹۰ دقیقه‌ای فوتبال، دو تیم لندن و شفیلد در سال ۱۸۶۶ به رقابت با یک‌دیگر پرداختند.

پس از آن انگلستان شروع به گسترش فوتبال کرد و آن را از مرز اروپا نیز گذراند. برای نخستین‌بار در سال ۱۸۶۷ فوتبال در آرژانتین، به عنوان یک کشور غیراروپایی راه‌یافت.ملوانان، بازرگانان و سربازان بریتانیایی به‌سرعت فوتبال را به‌نقاط مختلف جهان مانند ایتالیا، اتریش، آلمان، آرژانتین،اروگوئه و برزیل بردند. اگرچه در زمان‌های قدیم تنها مردان فوتبال بازی می‌کردند؛ اما در اواخر سده نوزدهم، بانوان هم به انجام فوتبال پرداختند. در طول جنگ جهانی اول که مردان در مشاغل خود بودند، بانوان فوتبال بازی می‌کردند.در حدود سال ۱۸۷۵، پادشاه ادوارد سوم انگلستانفوتبال را به‌دلیل خشونت، غیرقانونی دانست و اعلام‌کرد که اگر کسی فوتبال بازی‌کند، به زندان خواهدافتاد.

• مردان
  
  • گروه سنی بزرگسالان
  • گروه سنی زیر ۲۰ سال
  • گروه سنی زیر ۱۷ سال
• بانوان
  • گروه سنی بزرگسالان
  • گروه سنی زیر ۲۰ سال
  • گروه سنی زیر ۱۷ سال

فوتبال برای نخستین‌بار به بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ پاریس، فرانسه راه‌یافت. در ابتدا قراربود که چهار بازی در این جام میان تیم ملی فوتبال فرانسه با سوئیس، بلژیک، آلمان وانگلستان صورت‌گیرد. اما آلمان و سوئیس به پاریس نیامدند. بازی‌ها کاملاً بدون برنامه بود و سرانجام، تیم ملی فوتبال انگلستان قهرمان جام شد.

فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) در تاریخ ۲۱ مه ۱۹۰۴ در پاریس، فرانسه بنیان‌گذاری‌شد.کامیابی‌های ورزش فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی سبب شد که مقامات فیفا به فکر تشکیل مسابقات جهانی بیافتند. ایدهٔ برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال را ژول ریمه، رئیس وقت فیفا ارائه‌داد و این سازمان در کنگره‌ای در ۲۸ مه ۱۹۲۸ در آمستردام با برگزاری مسابقات جام جهانی موافقت‌کرد. از همان آغاز، اروگوئه که قهرمان مسابقات فوتبال بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ شده‌بود، پیشتاز جام جهانی شد و میزبانی جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ را برعهده‌گرفت و قهرمان این جام نیز شد.

باشگاه فوتبال شفیلد نخستین باشگاه فوتبال است و قدمتی ۱۵۲ ساله دارد و در سال ۱۸۵۷ در شهر شفیلد که در انقلاب صنعتی، عمده مرکز تولید فولاد بود، بنیان‌گذاری شد.لیگ قهرمانان اروپا یکی از معتبرترین جام‌های باشگاهی فوتبال است که قدمت آن به سال ۱۹۵۵ بازمی‌گردد. باشگاه فوتبال رئال مادرید در پنج دورهٔ نخست این مسابقات به قهرمانی رسید.جام باشگاه‌های جهان یکی از معتبرترین مسابقات بین‌المللی فیفا است که در سال ۲۰۰۰ بنیان‌گذاری شد و در نخستین دورهٔ آن، باشگاه فوتبال کورینتیانس از برزیل به مقام قهرمانی رسیده‌است.[۴۵] امروزه ۲۰۷ کشور دارای تیم ملی فوتبال هستند.

قوانین
بازیکنان، تجهیزات و مقامات

کارت‌های فوتبال

خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»px"> کارت قرمز که داور به‌منظور اخراج به بازیکنانی می‌دهد که خطای بسیار بزرگی انجام داده‌باشد.
خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»px"> کارت زرد که داور به‌منظور اخطار به بازیکنان می‌دهد، به بازیکنی داده می‌شود که خطای نسبتاً بزرگی روی بازیکن حریف انجام دهد یا مرتباً قوانین بازی را رعایت نکند.

یک بازی شامل دو تیم است که هرکدام ۱۱ بازیکن درون زمین دارند که یکی از آن‌هادروازه‌بان است. اگر تعداد بازیکنان یک تیم درون زمین کم‌تر از ۷ نفر باشد، یا بیش از چهار بازیکن از یک تیم کارت قرمز بگیرند، بازی لغو می‌شود. در مسابقات رسمی، حداکثر سه بازیکن می‌توانند جایگزین سه بازیکن درون زمین بشوند. در همه مسابقات، باید نام بازیکن جایگزین به داور داده‌شود. هریک از بازیکنان در طول بازی می‌توانند جایگزین دروازه‌بانشوند. اگر بازیکنی بدون اجازه داور جایگزین بازیکنی دیگر شود، بازی توسط داور متوقف می‌شود؛ بنابراین تا هنگامی که بازی در جریان است، بازیکنی نمی‌تواند جایگزین بازیکن دیگر شود و باید بازی متوقف‌شود تا تعویض انجام‌گیرد.

بازیکنان حق استفاده از وسایل خطرناک مانند جواهرات را ندارند. برخی از تجهیزات پایه بازیکنان که داشتن آن‌ها اجباری است، عبارتند از: یک پیراهن بدون آستین که می‌توان از زیر آن پیراهنی آستین‌دار پوشید؛ به شرطی که رنگ پیراهن آستین‌دار هم‌رنگ پیراهن بدون آستین‌باشد. یک شورت ورزشی که اگر از زیرش شورتی دیگر پوشیده‌شود، باید هم‌رنگ شورت اصلی باشد. یک جوراب کش‌باف ساق‌دار که ظاهراً ساق بلندی هم دارد و کفش. بازیکن علاوه بر تجهیزات پایه، باید ساق‌بند داشته‌باشد که کاملاً توسط جوراب ورزشی پوشیده‌شده‌است و از لاستیک، پلاستیک و یا مواد مشابه آن‌ها ساخته‌شده‌است.

بازیکنان هر دو تیم و داوران باید لباس‌هایی را بپوشند که تیم‌ها و داوران را از یک‌دیگر متمایز بکند. علاوه بر این، دروازه‌بانان نیز باید لباس‌هایی بپوشند که آن‌ها را از هم‌تیمی‌هایشان و داوران متمایز و جداکند. بازیکنان نمی‌توانند هیچ‌گونه شعار و تبلیغات سیاسی و مذهبی و شخصی را روی تجهیزات پایه خود آشکارکنند. همچنین بازیکنان باید هرگونه شعار و تبلیغات سیاسی و مذهبی را از روی لباس زیرین پیراهن ورزشی خود ازبین‌ببرند. آشکارکردن شعارها و تبلیغات سیاسی و مذهبی و شخصی توسط فیفا تحریم‌شده‌است.

هر بازی توسط داوری مقتدر که توانایی اجرای همه اعمال داوری در زمین را داشته‌باشد، اداره می‌شود. داوران تنها در صورت مشورت با کمک‌داوران یا داور چهارم (به‌شرط این که بازی مجدداً آغاز نشده‌باشد)، نظر خود را تغییر می‌دهند و یا بازی را فسخ می‌کنند. در زمین دو کمک‌داور وجوددارد که صلاحیت اعتراض به تصمیمات نادرست داور وسط را برعهده‌دارند. آن‌ها برای کنترل درست بازی معمولاً حدود ۹٫۱۵ متر (۱۰ یارد) از خط عرضی زمین فاصله‌دارند.داور چهارم نیز یکی دیگر از مقامات داوری است که بیرون زمین قراردارد و مسئولیت‌هایی هم‌چون هماهنگی تعویض بازیکن‌های تیم‌ها را برعهده‌دارد. در صورتی که یکی از کمک‌داوران توانایی ادامهٔ کمک‌داوری بازی را نداشته‌باشد، داور چهارم جایگزین او می‌شود.در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲، دو داور به‌طور آزمایشی روی خط دروازه‌ها ایستادند و کمک‌داوران را در تصمیم‌گیری به‌ویژه تصمیم‌گیری‌های منطقهٔ پنالتی کمک کردند. چندی پیش، فیفا به فدراسیون‌های عضو خود اعلام‌کرد که آن‌ها می‌توانند در صورت داشتن فناوری لازم، از فناوری گل–لاین استفاده‌کنند و این فناوری در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ و از فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳ در لیگ برتر انگلستان مورد استفاده قرار خواهد گرفت. فناوری گل–لاین روشی است که اعلام می‌کند آیا توپ از خط دروازه رد شده‌است یا خیر و دستیار الکترونیکی داور محسوب می‌شود. امکان‌دارد که در اثر سرعت بسیار توپ، داور درست نبیند که آیا توپ از خط دروازه گذشته‌است یا خیر و دچار اشتباه شود و این فناوری گذشتن یا نگذشتن توپ از خط دروازه را از طریق ساعت داور، به او اعلام می‌کند.

زمین استاندارد بازی
نوشتار اصلی: زمین فوتبال   ابعاد زمین فوتبال

زمین بازی فوتبال باید مستطیل‌شکل با سطحی از جنس چمن باشد. باتوجه به این که قوانین فوتبال در انگلستان شکل گرفته‌است، اندازه زمین فوتبال براساس دستگاه امپراتوری بیان می‌شوند و در این اندازه‌گیری، از دستگاه متریک استفاده نمی‌شود. استفاده از واحدهای اندازه‌گیری دیگر، به‌شکل سنتی در خارج از بریتانیا نیز مرسوم‌است.

طبق ابعاد میدان زمین که توسط هیئت بین‌المللی فوتبال نوشته شده‌است، طول زمین باید ۹۰ تا ۱۲۰ متر (۱۰۰ تا ۱۵۰ یارد) و عرض آن ۴۵ تا ۹۰ متر (۵۰ تا ۱۰۰ یارد) باشد. خط میانی زمین که به‌اندازه عرض زمین است، مناطق حمله و دفاع دو تیم را جدا می‌کند و شعاع دایره میانی میدان ۹٫۱۵ متر (۱۰ یارد) است. زمین از دو سمت به محوطه جریمه مستطیل‌شکل امتداد می‌یابد و این محوطه جریمه ۱۵٫۵ متر (۱۸ یارد) از خط دروازه فاصله‌دارد. محوطه کوچک مستطیل‌شکل درون محوطه جریمه که منطقهٔ گل‌زنی نامیده می‌شود، ۵٫۵ متر (۶ یارد) از خط دروازه فاصله‌دارد.

فاصلهٔ نقطهٔ پنالتی تا خط دروازه ۱۱ متر (۱۲ یارد) است. دور نقطهٔ کرنر یک‌چهارم دایره‌ای وجود دارد که شعاع آن ۱ متر (۱ یارد) است. فاصلهٔ میان دو تیرک دروازه ۷٫۳۲ متر (۸ یارد) و فاصلهٔ میان سر تا ته آن نیز ۲٫۴۴ متر (۲٫۷۵ یارد) است. طول محوطه جریمه ۴۰ متر (۴۴ یارد) است.

مدت زمان، گل زده و سیستم
  نمایی از ورزشگاه آزادی تهران. اسکوربردی که در این ورزشگاه وجوددارد، مدت زمان و نتیجهٔ بازی را اعلام می‌کند.

بازی فوتبال در دونیمه ۴۵ دقیقه‌ای اجرا می‌شود و ممکن‌است که با موافقت دو تیم و داور، مدت زمان آن کاهش‌یابد. هرگونه تغییر مدت بازی باید پیش از آغاز بازی میان داور و دو تیم هماهنگ شود. (برای نمونه، به دلیل نبود نور کافی هر نیمه به ۴۰ دقیقه تغییر زمان می‌دهد) میان دونیمه بازی وقت استراحتی به‌مدت ۱۵ دقیقه تعیین‌شده‌است و مدت‌زمان آن فقط با موافقت داور تغییر می‌کند. وقت‌های اضافهٔ پس از دونیمه به‌منظور اجراکردن وقت‌های تلف‌شده‌ای است که در اعمالی مانند تعویض بازیکنان، بررسی آسیب‌دیدگی بازیکنان، بیرون‌آوردن بازیکنان آسیب‌دیده از زمین، اتلاف وقت و یا هر دلیل دیگری تلف‌شده‌است. تعیین چند دقیقه وقت تلف‌شده در هر بازی به‌عهدهٔ داور وسط است. هر چقدر وقت برای زدن یک ضربه پنالتیتلف‌شود، داور آن را در وقت‌های اضافهٔ پایان هر نیمه درنظر خواهدگرفت.

در صورتی که در مسابقات حذفی تیم برنده در طول در ۹۰ دقیقه و وقت‌های اضافه مشخص نشود، باید از ضربات پنالتی استفاده‌کرد. پنج بازیکن دلخواه می‌توانند برای هرتیم یک پنالتی بزنند. اگر برنده در پنج پنالتی نخست نیز مشخص‌نشود، ضربات پنالتی وارد مرحلهٔ مرگ ناگهانی می‌شود که هرتیم یک پنالتی می‌زند و به این معنی است که اگر یک تیم پنالتی را تبدیل به گل کرد و تیم دیگر موفق به انجام این کار نشد، تیم گل‌زن برنده بازی می‌شود.

قانون گل زده در خانه حریف یکی از قوانین رسمی مسابقات رفت و برگشت اینطور است که در صورت برابر بودن تفاضل گل دو تیم در دوبازی، تیمی که در خانه حریف گل بیشتری زده‌باشد، برنده مجموع دو بازی است و به مرحلهٔ بعدی راه پیدا می‌کند.این قانون توسط یوفا طراحی‌شد و برای نخستین‌بار درجام در جام اروپا ۱۹۶۶–۱۹۹۵ استفاده‌شد و در سال ۱۹۶۸–۱۹۶۷ نیز به لیگ قهرمانان اروپا راه‌یافت. پس از این، در مسابقات دیگر این قاره نیز به تصویب‌رسید.

  نمایی از سیستم ۲–۴–۴ در زمین فوتبال

گل طلایی در فوتبال به گلی اطلاق می‌گردد که اگر در وقت‌های اضافهٔ ۱۵ دقیقه‌ای به‌ثمر رسانده‌شود، تیم گل‌زن برنده بازی می‌شود و بازی به پایان می‌رسد. گل طلایی را در گذشته‌های نه‌چندان دور مرگ ناگهانی می‌نامیدند؛ این اصطلاح برای نخستین‌بار در سال ۱۹۹۲ برداشته‌شد و اصطلاح گل طلایی بر آن نهاده‌شد. گل طلایی در سال ۱۹۹۳ توسط فیفا معرفی‌شد که در آن زمان‌ها عنصری کلید در تعیین برنده در مسابقات حذفی محسوب می‌شد. نخستین گل طلایی در مسابقهٔ میان استرالیا و اروگوئه در یک‌چهارم نهایی جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال به‌ثمررسید. در پی طوفان شکایات و گله‌ها از این قانون، یوفا گل نقره‌ای را در سال ۲۰۰۲ معرفی‌کرد و این قانون جایگزین گل طلایی شد. گل نقره‌ای یکی از روش‌های تعیین برنده در مسابقات حذفی به‌شمار می‌رفت. اگر در طول ۹۰ دقیقه دو تیم به‌تساوی برسند و تیمی در یکی از وقت‌های اضافهٔ ۱۵ دقیقه‌ای گلی به‌ثمر برساند و آن نیمهٔ وقت اضافه به پایان برسد، تیم گل‌زن برنده بازی است. گل نقره‌ای قانونی اجباری بوده‌است. نخستین گل نقره‌ای در جام یوفا ۲۰۰۳ به‌ثمر رسیده‌است. هم‌چنین در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴مورداستفاده قرارگرفت؛ به‌طوری که یونان با به‌ثمر رساندن گل نقره‌ای مقابل جمهوری چک، به مسابقهٔ پایانی راه‌یافت. این قانون نیز توسطهیئت بین‌المللی فوتبال برداشته‌شد.

به تاکتیک‌هایی که سرمربی برای بازی تیم در نظر می‌گیرد و بازیکنان مطابق این تاکتیک‌ها در زمین چیده می‌شوند، سیستم فوتبالمی‌گویند که به‌نوعی همان ساختار تیم است. دروازه‌بان یک پست ثابت‌است و در سیستم جایی ندارد و ده بازیکن دیگر در این سیستم در زمین چیده می‌شوند. از جملهٔ این سیستم‌ها می‌توان به ۲–۴–۴، ۱–۱–۴–۴، ۱–۵–۴، ۳–۳–۴ و ۲–۳–۵ اشاره‌نمود. سیستم ۲–۴–۴ یکی از رایج‌ترین سیستم‌های فوتبال است که در انگلستان بسیار کاربرد دارد و از ۴ مدافع، ۴ هافبک و ۲ مهاجم تشکیل شده‌است.سیستم ۱–۱–۴–۴ چنانچه از نامش پیداست، گیج‌کننده نیست. در این سیستم، چهار مدافع و چهار هافبک بازی می‌کنند و مهاجم دوم پشت مهاجم اصلی قراردارد.سیستم ۱–۵–۴ را به‌طور سنتی تیم‌های اروپایی در لیگ‌های برتر خودشان به‌کار می‌گیرند. این سیستم از چهار مدافع، پنج هافبک و یک مهاجم تشکیل شده‌است. سیستم ۳–۳–۴ یک سیستم کاملاً هجومی است. این سیستم از چهار مدافع، سه هافبک و سه مهاجم تشکیل می‌شود و علاوه بر حمله‌کردن با سه مهاجم، خط هافبکی قوی و نیرومند را دارا می‌باشد. سیستم ۲–۳–۵ نیز تا چند سال پیش به یک سیستم محبوب تبدیل‌شده و به‌خوبی امکان جابه‌جایی مهاجمان و مدافعان را فراهم می‌کند. این سیستم همان‌طور که از نامش پیداست، از پنج مدافع، سه هافبک و دو مهاجم تشکیل شده‌است.یکی از سیستم‌های نوین فوتبال ۱–۴–۱–۴ است که ساختاری مانند ۳–۳–۴ دارد، با این تفاوت که هافبک‌ها و مهاجمان چپ و راست تقریباً روی یک خط بازی می‌کنند و مهاجم نوک از دیگر مهاجمان جلوتر بازی می‌کند. از دیگر سیستم‌های محبوب فوتبال، ۲–۵–۳ است که شامل سه مدافع، پنج هافبک و دو مهاجم می‌شود.

قوانین هفده‌گانه فیفا
نوشتار اصلی: قوانین فوتبال   شونسوکی ناکامورا در حال زدن ضربه آزاد مستقیم، بازیژاپن و بحرین در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰

فیفا قوانینی در درون و بیرون از زمین فوتبال وضع کرده است. این قوانین در ۳ مارس ۲۰۱۲ تغییرکرد و در ۱ ژوئن ۲۰۱۲ به اجرا درآمد. در زیر به‌طور مختصر به شرح آن‌ها می‌پردازیم:

• زمین بازی: بازی باید روی چمن طبیعی یا مصنوعی به رنگ سبز انجام‌گیرد. از چمن مصنوعی در بازی‌های جام کنفدراسیون‌ها و یا مسابقات بین‌المللی باشگاهی استفاده می‌شود. زمین‌ها باید حداقل کیفیت بین‌المللی تعیین‌شده توسط فیفا را داشته‌باشد.
  
• توپ: توپ بازی باید از چرم یا مواد مناسب دیگر ساخته شده‌باشد و محیط آن بیش از ۷۰ سانتی‌متر یا کم‌تر از ۶۸ سانتی‌متر نباشد.
  
• تعداد بازیکنان: هرتیم در هر بازی باید ۱۱ بازیکن درون زمین داشته‌باشد که یکی از آن‌ها دروازه‌بان است. تیمی که افراد درون زمینش کم‌تر از ۷ بازیکن باشد، حق ادامهٔ بازی را ندارد.
  
• تجهیزات بازیکنان: بازیکن حق استفاده یا پوشیدن هرگونه چیز خطرناکی مانند جواهرات را ندارد.
  
• داور: هر بازی توسط یک داور که اقتدار کامل بر اجرای قوانین بازی را داشته‌باشد، کنترل می‌شود.
  
• کمک‌داوران: دو کمک‌داور در زمین وجود دارند که می‌توانند در این موارد به تصمیم داور اعتراض‌کنند: ۱- هنگامی که تمام توپ میدان بازی را ترک‌کند. ۲- هنگامی که کرنر، گل و پرتاب انجام می‌گیرد. ۳- هنگامی که ممکن‌است یک بازیکن در شرایط آفساید باشد. ۴- زمانی که تیمی درخواست تعویض‌کند. ۵- هنگامی که از دیدگاه داور، سوءرفتار و یا هر حادثهٔ دیگری رخ‌دهد. ۶- هنگامی که خطایی انجام می‌گیرد، کمک‌داور می‌تواند مسئله را بهتر برای داور توضیح‌دهد. ۷- هنگامی که در ضربات پنالتی، پیش از این که بازیکن ضربه را بزند، دروازه‌بان پایش از خط دروازه جلوتر بیاید و توپ وارد دروازه شود، کمک‌داور اعتراض می‌کند.
  

  گل‌زدن با یک ضربه پنالتی توسط تیم ملی فوتبال ساحل عاج در خلال جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶

• مدت زمان بازی: بازی فوتبال در دو نیمه ۴۵ دقیقه‌ای انجام می‌گیرد، مگر این‌که داور و دو تیم بر تغییر مدت زمان بازی توافق کرده‌باشند. هرگونه توافق برای تغییر مدت زمان بازی (برای مثال کاهش هر نیمه به ۴۰ دقیقه به‌دلیل نبود نور کافی) باید پیش از انجام بازی، صورت گرفته‌باشد.
  
• آغاز مجدد بازی: بازی در این موارد مجدداً آغاز می‌گردد: ۱- هنگام آغاز مسابقه ۲- پس از به‌ثمر رسیدن یک گل در طول بازی ۳- هنگام آغاز نیمه دوم ۴- هنگام آغاز هردو نیمه وقت‌های اضافی.
  
• توپ درون و بیرون از بازی: هنگامی که تمام توپ از خط دروازه یا خط‌های طولی و عرضی زمین رد شود، بازی توسط داور متوقف می‌شود.
  
• گل‌زدن: هنگامی که تمام توپ از خط دروازه رد شود، به‌شرطی که پیش از آن خطایی صورت نگرفته‌باشد، این تیم گل به‌ثمر رسانده‌است.
  
• آفساید: بر اساس این قانون بازیکنی که در موقعیت آفساید قرار دارد حق مشارکت فعال در بازی را ندارد. بازیکنی در موقعیت آفساید است که در هنگام زدن ضربه توپ توسط هم‌تیمیش هم جلوتر از توپ و هم جلوتر از بازیکن ماقبل آخر تیم حریف به دروازه حریف نزدیکتر باشد.
  
• خطا و سوءرفتار: هنگامی که بازیکنی هریک از این خطاها را انجام‌دهد، خطا کرده‌است و ضربهٔ آزاد به تیم حریف تعلق می‌گیرد: ۱- زدن ضربه یا لگد به بازیکن حریف ۲- خطای پشت پا زدن یا تلاش برای انجام خطای پشت پا زدن ۳- پرش بر روی بازیکن حریف ۴- حمله به حریف ۵- حملات یا اقدام به حملات به حریف ۶- هل‌دادن حریف ۷- تکل‌زدن بر روی حریف.
  
• ضربات آزاد: ضربات آزاد یا به‌شکل مستقیم یا غیرمستقیم‌اند.
  
• ضربه پنالتی: اگر بازیکن تیم خودی، بر روی بازیکن حریف که در محوطهٔ جریمه‌شان است، خطاکند، خطای پنالتی صورت گرفته‌است. شانس گل‌زدن از ضربهٔ پنالتی به‌شکل مستقیم، بسیار زیاد است. زمان تلف‌شده برای زدن یک پنالتی، در پایان هر نیمه یا وقت اضافه گرفته می‌شود.
  
• پرتاب: پرتاب یکی از روش‌های آغاز مجدد بازی‌است. هنگامی که توپ به بازیکنی برخورد کند و تمام توپ از خط طولی زمین بیرون‌برود، تیم حریف باید توپ را از محل بیرون‌رفتن آن روی خط، پرتاب‌کند. گل‌زدن با یک پرتاب ممنوع‌است.
  
• ضربه گل: گل‌زنی یکی دیگر از روش‌های آغاز مجدد بازی‌است. اگر توپ از خط دروازه رد شود و بازیکن دیگری به توپ برخوردکند، آن ضربه گل محسوب می‌شود. یک گل ممکن‌است تنها با زدن یک ضربه به‌ثمر برسد.
  
• ضربه کرنر: ضربهٔ کرنر روشی دیگر برای آغاز مجدد بازی‌است. هنگامی که توپ به بازیکن خودی برخوردکند و از خط عرضی دروازه خودی رد شود، برای تیم حریف ضربهٔ کرنر به‌دست می‌آید. یک گل ممکن است از راه ضربهٔ کرنر به‌طور مستقیم به تیم حریف به‌ثمر رسانده‌شود.
  

اقتصاد و درآمد

فوتبال یکی از پردرآمدترین ورزش‌های جهان است. ۳۰ بازیکن فوتبال در فهرست ۱۰۰ ورزشکار پردرآمد جهان قراردارند. درآمدی که از فوتبال به دست می‌آید، عبارتند از: حقوق، پاداش، جایزهٔ مالی، هزینه‌های ظاهری، صدور مجوز و تأیید آن. دیوید بکهام، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی به ترتیب در رتبهٔ هشتمین، نهمین و یازدهمین ورزشکاران پردرآمد جهان قراردارند. گرت بیل گران‌قیمت‌ترین بازیکن فوتبال تاریخ است که با قیمت ۹۹ میلیون یورو در سال ۲۰۱۴ از باشگاه فوتبال تاتنهام به باشگاه فوتبال رئال مادرید پیوست.باشگاه فوتبال منچستر یونایتد با ارزشی معادل ۲٫۲۴ ثروتمندترین باشگاه جهان است. هم‌چنین، دو باشگاه اسپانیایی رئال مادرید و بارسلونا با ارزش‌هایی معادل ۱٫۸۷ و ۱٫۳۰ میلیارد دلار، دومین و سومین باشگاه فوتبال ثروتمند جهان هستند. رئال مادرید، با گردش مالی بیش از ۴۲۰ میلیون یورویی در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۱، برای هشتمین سال پی‌درپی، عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان را از نظر میزان گردش مالی کسب کرد.

اسپانسرها یا حامیان مالی همیشه در فوتبال وجود دارند و از راه طرفداران فوتبال برای خود درآمدزایی می‌کنند. حامیان مالی فوتبال همان‌طور که از نامشان پیداست، هنگام مشکلات مالی تیم از تیم پشتیبانی مالی می‌کنند و تیم نیز دست‌آوردهای آن‌ها را تبلیغ می‌کند. شرکت آدیداس یکی از پیشروهای اسپانسری در فوتبال است که از این راه بازاریابی می‌کند. این شرکت طرح‌ها یا آرم‌های خود را بر روی پیراهن تیم‌ها در معرض نمایش قرار می‌دهند و موجب افزایش سود خود می‌شوند. البته تیم نیز سود زیادی از این کار می‌برد. هم بازیکنان و هم سران باشگاه از همکاری با اسپانسرها درآمد سرشاری کسب می‌کنند.

چالش‌ها و حواشی
  خطا بروی بازیکن آبی اناری پوش

در فوتبال فریب داور نیز رخ می‌دهد. مانند به عمد خود را به زمین انداختن، تمارض، اتلاف وقت و ... گاهی این کارها آن‌قدر ماهرانه صورت می‌گیرند که داوران هم متوجه آن نمی‌شوند؛ برای نمونه، دیه‌گو آرماندو مارادونا در جام جهانی گلی با دست خود به‌ثمر رساند که داوران متوجه آن نشدند و آن گل بعدها لقب دست خدا را بر خود گرفت.قانون‌گذاران فوتبال تاکنون با فریب خود را به زمین انداختن را نادیده‌گرفته و تصمیم جدی دربارهٔ آن نگرفته‌اند. جیم بویس، معاون رئیس فیفا سپ بلاتر، می‌گوید: «با فریب خود را بر زمین انداختن، سرطان فوتبال است و بازیکنانی که این کار را انجام می‌دهند، گناه‌کار و مجرم محسوب می‌شوند.» اتلاف وقت یکی از راهبردهای تیم برای کسب نتیجه‌ای مطلوب در مسابقه است و تیمی که استفاده از راهبردهای قانونی را بی‌فایده می‌داند، به این کار روی می‌آورد. جایگزین‌کردن بازیکنان در اواخر بازی، وانمودکردن آسیب‌دیدن بازیکنان، تأخیر در انجام ضربات آزاد و پرتاب‌ها و گرفتن و ضربه‌زدن توپ توسط دروازه‌بانان از جمله کارها برای اتلاف وقت مسابقه است. بازیکنان اغلب توپ را به پرچم گوشهٔ زمین کنار نقطهٔ کرنر می‌برند و اندکی از وقت باارزش بازی را تلف می‌کنند.

فیفا ادعا می‌کند که وظیفهٔ محافظت بازیکنان از زورافزایی را به‌خوبی انجام می‌دهد و فوتبال عاری از زورافزایی است. فیفا قوانین سختگیرانه‌ای را برای مبارزه و کنترل زورافزایی وضع‌کرده و در این راه سازمان جهانی مبارزه با زورافزایی نیز فیفا را یاری می‌کند. سالانه تعداد بازیکنانی که زورافزایی می‌کنند، با نوساناتی همراه‌است و گاه این تعداد افزایش و گاه کاهش می‌یابد. فیفا هرسال از بازیکنان آزمایش زورافزایی می‌گیرد و گاهی ممکن‌است به‌طور ناگهانی بازیکنان تیمی را که مشکوک به زورافزایی است، مورد آزمایش زورافزایی قراردهد.برخی از چالش‌ها و حواشی مهم دیگر فوتبال عبارتند از:

• توهین‌های نژادپرستانه: برای نمونه، در بازی میان باشگاه فوتبال آ. ث. میلان و ارورا پرو پاتریا ۱۹۱۹، طرفداران پاتریا به یک هافبک غنایی میلان به نام کوین پرینس بواتنگ توهین نژاد پرستانه کردند. او نیز توپ را به سوی طرفداران پاتریا شوت‌کرد و با عصبانیت زمین را ترک‌کرد. دیگر بازیکنان و مربیان میلان نیز به دنبال وی زمین را ترک کردند.
  
• عدم رعایت فیرپلی (بازی جوانمردانه): برای نمونه، یوفا از باشگاه فوتبال بایرن مونیخ به خاطر ۱۵ سال رعایت بازی جوانمردانه، به صورت نقدی تقدیر کرد. در سپتامبر ۲۰۱۲، یوفاقوانین فیرپلی مالی را به عنوان یک قانون به اجرا درآورد و ۲۳ باشگاه را برای عدم رعایت این قوانین جریمه‌کرد. فیرپلی مالی یوفا مجموعه آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌هایی است که هدف آن، بازی جوانمردانه و نظم و انضباط بیشتر است که در سپتامبر ۲۰۰۹ به تصویب رسید.
  
• حوادث: برای نمونه، سانحه هیلسبورو در سال ۱۹۸۹ موجب مرگ ۹۶ نفر شد و در سانحه ورزشگاه هیسل، گروه بزرگی از طرفداران لیورپول از حصار ردشدند و میان آن‌ها و طرفدارانیوونتوس دعوایی درگرفت که موجب مرگ ۳۲ نفر شد. یوفا نیز در پاسخ به این کار طرفداران لیورپول را از حضور در رقابت‌های اروپایی تا اوایل سال ۱۹۹۰ میلادی ممنوع‌کرد و تعدادی از طرفداران این باشگاه نیز به‌جرم آدم‌کشی و قتل محاکمه‌شدند.
  
• مافیای فوتبال: برای نمونه، مافیا و گانگسترهای ایتالیایی با استفاده از متن‌های فوتبال، به زندانیان محکوم‌شده پیامک‌های سری می‌زنند. دادستان‌های ضدمافیایی نیز به شدت با جرایم این مافیا و گانگسترها مبارزه می‌کنند.
  
• فوتبال و سیاست: برای نمونه، یک‌بار زدنیک زمان، سرمربی سابق باشگاه فوتبال آ. اس. رم گفت:[۱۰۰]

با وجود این که ما بیشتر در فوتبال بینندهٔ یک ورزش باشیم، بینندهٔ حضور سیاست و تجارت در فوتبال هستیم که این ذهنیت تأثیر بسیار بد و منفی روی مربیان و هم‌چنین بازیکنان می‌گذارد.

• خرافات و پیش‌گویی: برای نمونه، در جام جهانی ۱۹۹۸، بدن فابین بارتز، دروازه‌بان تیم ملی فوتبال فرانسه، به
  ادامه مطلب
  امتیاز:

   
  بازدید:

رشته های مختلف قایقرانی
آب های آرام

 یکی از دو رشته ی المپیکی خانواده ی بزرگ قایقرانی است. آب های آرام1 به دو رشته ی کانو کانادایی و کایاک تقسیم می شود که این دو از نظر قوانین در مسابقات مشترکند.
قایق کانوکانادایی پ، قایق بسیار باریک و بدون سکانی است ورزشکار در آن زانو میزند و تنها به یک سمت پارو میزند. پاروی این رشته یک کفه داشته و در سمت دیگر آن دسته T دارد که قایقران آن را به دست میگیرد.
کایاک نیز قایقی باریک است که هدایت آن به وسیله ی سکان انجام میگیرد و قایقران در آن نشسته و با حرکات دست و کمر پارو می زند.پاروی کایاک از هر دو طررف کفه دارد.
در مسابقات آب های آرام قایقرانان در مسیری مشخص و با علائم ویژه در مسافت های مختلف 1000، 500 و 200 متری مسابه می دهند. 
در این رشته مسابقاتی با مسافت های بیشتر از 1000 متر با دو نقطه ی برگشت و دو مسیر مستقیم نیز برگزار می شود. در واقع، هدف از این ورزش پارو زدند در مسافت های تعیین شده با بالاترین سرعت ممکن است.
مسابقات آب های آرام، در برنامه ی المپیک سال 1936 معرفی شدند و تا کنون نیز ادامه داشته اند. آب های آرام خود شامل دوازده مسابقه در المپیک است که به ترتیب عبارت اند از: کایاک یک نفره، کایاک دو نفره، کایاک چهار نفره، کانوی یک نفره و کانوی دو نفره هزار متر و پانصد متر مردان و کایاک یک نفره، کایاک دو نفره و کایاک چهار نفره پانصد متر زنان.
گذشته از المپیک مسابقات قهرمانی جهان فدراسیون جهانی بین المللی هر ساله در رده ی بزرگ سالان و هر دو سال یک بار در رده ی نوجوانان برای مردان و زنان انجام می گیرد.
اسلالوم   

اسلالوم نیز دیگر رشته ی قایقرانی المپیکی است.
در اسلالوم مهارت و قدرت ورزشکاران در آب های خروشان از عوامل تعیین کننده در در مسابقات است. در این مسابقه ورزشکار باید سرعت خود را متناسب با دروازه هایی که در مسیر مشخص شده اند تنظیم کند. از این رو برخورد یا از دست دادن یک یا چند دروازه برای ورزشکار جرایمی را دربر دارد. به صورتی که امتیاز منفی این گونه جرایم به زمان ورزشکاران اضافه می شود.
ورزشکار باید مسافت تعیین شده ای را در فاصله ی زمانی مشخص با کمترین زمان ممکن و بون خطا به پایان رسانند. چنان چه ورزشکاران به یک یا هر دو میله ی دروازه برخورد کنند، دو ثانیه و اگر از دروازه ای عبور نکنند 50 ثانیه به تایم آن ها افزوده خواهد شد.
مسیر مسابقات اسلالوم در رود خانه های طبیعی یا مصنوعی و در مسافت های 250 و 600 متر طراحی می شود که قایقران ها باید به هنگام عبور از دروازه ها بر خلاف عقربه های ساعت حرکت کنند. این مسابقات در کایاک یک نفره، کانوی یک نفره و کانوی دو نفره برای مردان و کایاک یک نفره برای زنان برگزار می شود.
نخستین بار اسلالوم در المپیک 1972 مونیخ انجام شد و پس از آن با تاخیری 20 ساله بار دیگر در المپیک جای گرفت و در بارسلونا، آتلانتا، سیدنی، آتن و پکن برگزار شد؛ امید می رود در المپیک های آتی هم تداوم یابد.

آب های خروشان

شیب رودخانه های طبیعی همچنان روشی برای لذت بردن از ارتفاعات تماشایی قایقرانی قلمداد می شود. مسیر این رشته ی ورزشی متفاوت بوده و مجموعه ای از موانع طبیعی را دربر می گیرد.
در حقیقت مسابقات این رشته مهارت های فردی ورزشکار را آزمایش می کند. در این مسابقات رشته ی کایاک یک نفره برای بانوان و آقایان و رشته های کانوی یکنفره و دو نفره فقط برای آقایان برگزار می شود. برای این مسابقات رشته ی کلاسیک و رشته ی سرعت وجود دارد که رشته ی سرعت در دو مسافت 400 و 800 متر انجام می شود و همچنین ورزشکار در رشته ی کلاسیک می بایست حداکثر مسافت را در زمان کمتر از 30 دقیقه بپیمایند. شروع مسابقه ی آب های خروشان همانند اسلاوم به صورت انفرادی است.
نخستین دوره ی مسابقات قهرمانی جهان آب های خروشان، سال 1959 در فرانسه برگزار شد.
کانوپولو

رشته ی کانوپولو همانند فوتبال مهیج و تماشایی است که در آن دو تیم تلاش می کنند تا در میدانی آبی که شباهتی به میدان واتر پولو دارد، توپ را وارد درواره ی یکدیگر کنند.
پیدایش این رشته به دهه ی سی برمیگردد که قایقرانان اروپایی این ورزش را با نشستن در قایق و پرتاب توپ برای یکدیگر به بازیی توپی و جذاب تبدیل کردند.
قایق های کانو پولو دارای 3 متر طول است که از جلو و عقب با موادی محافظ (ضربه گیر) پوشیده شده است.هر تیم کانوپولو، پنج بازیکن دارد که یکی از آن ها دروازه بان است.
ابعاد میدان این رشته، 35 متر طول و 23 متر عرض دارد؛ همچنین دروازه ها نیز 1x5/1 متر می باشد که لبه ی پایینی دروازه ها 2 متر از سطح آب فاصله دارد.

قایقرانی بادبانی

قایقرانی بادبانی رشته ای است بسیار قدیمی و قذمتی دیرینه دارد. به گونه ای که در سال 1520 شخصی به نام فردیناند دماژلان6، در اقیانوس آرام از این نوع قایق استفاده کرده است.
قایق هایی با بادبان 10 متر مربع از سوی فدراسیون جهانی قایقرانی پذیرفته شده و مسابقات جهانی آ ن هر سه سال یک بار برگزار می شود.
تورینگ

رشته ی غیر مسابقه ای اما جذاب تورینگ، امکان گسترده ای را برای شرکت کنندگان فراهم می آورد تا ضمن ماجراجویی بتوانند در امتاد سواحل گردشگری و تفریح کنند.
از مشهور ترین این رشته می توان به جان مک گریگور8، حقوقدان اسکاتلندی اشاره کرد خود به تنهایی این قایق را طراحی کرد.روب روی9 نیز در سال 1865 از قایق تورینگ برای سفر به دور ددنیا استفاده کرد.
دراگون بوت
دراگون بوت یا قایق اژدها، یک ورزش تیمی است و معمولا 22نفر در قایق حاظرند؛ یک نفر درامر یا طبال که با طبل زدن ریتم پارو زنی را بین ورزشکاران یکنواخت می کند، بیست نفر پارو زن که به دو دسته ی 10 نفری چپ و راست تقسیم می شوند؛ یک نفر سکان دار که مسئول هدایت و فرماندهی قایق است.
رشته ی دراگون بوت در المپیک جایی نداشته و از مهمترین مسابقات آن می توان مسابقات بین قاره ای و مسابقات کاپ و تورنومنت جهانی را نامبرد.

قایق کایاک با پاروی دوکفه، در حالی که قایق ران در وضعیت نشسته قرار دارد، هدایت می‌شود . قایق رانان قایقهای کانوی کانادایی نیز با پاروهای تک کفه و در وضعیت زانو زده قایقهای خود را به جلو سوق می‌دهند . پاروها تحت هیچ شرایطی بر روی قایقها متصل نمی‌شوند، به سخن دیگر، آزادی عمل در آن سلب نمی‌شود.

مسابقات قایقرانی، ورزشی تکنیکی است که شامل حرکات موزون متقارن (کایاک) یا نامتقارن (کانو) است. این مسابقات را می توان در هر یک از فواصل زیر سازمان دهی کرد.

برای مردان:کایاک یک نفره (K1)، کایاک دونفره( K2) و کایاک چهارنفره (K4).

کانوی یک نفره(C1)، کانوی دونفره (C2) و کانوی چهارنفره (C4).

برای زنان: کایاک یک نفره (K1)، کایاک دونفره( K2) و کایاک چهارنفره (K4).

جدیدا فدراسوین جهانی قایقرانی ICf در نظر دارد رشته کانوکانادایی را هم برای زنان برگزار نماید زیرا در برخی از کشورها مسابقات رشته کانوکانادایی زنان انجام می‌شود.

هیچ گونه مسابقه‌ای برای مردان و زنان، به صورت مختلط وجود ندارد. فواصل رسمی تایید شده از سوی فدراسیون جهانی قایقرانی(ICF) عبارتند از: 200متر، 500متر،1000 متر و 5000متر که برای مردان و زنان مشابه‌است.

مسابقات فعلی، در بازی‌های المپیک، در 12 ماده، در مسابقات قهرمانی جهان بزرگسالان، در 27ماده و در مسابقات قهرمانی جهان جوانان، در 17 ماده برگزار می‌شود.

ادامه مطلب

قوانین تعریف شده

نتیجه شطرنج

نتیجه شطرنج به دو صورت است یا به برد یکی از طرفین و باخت طرف دیگر منجر می‌شود و یا به تساوی کشیده می‌شود. برد یکی از طرفین به سه طریق اصلی می‌تواند اتفاق بیفتد حریف مقابل مات شده باشد. بازی بلافاصله خاتمه می‌یابد. حریف مقابل باخت را قبول کرده باشد. در این صورت می‌گویند حریف تسلیم شده یا بازی را واگذار کرده است. بازی بلافاصله خاتمه می‌یابد. و یا در مسابقاتی که با کنترل زمان برگزار می‌گردد زمان حریف به پایان رسیده باشد. بازی بلافاصله خاتمه می‌یابد. موارد دیگری نیز ممکن است در مسابقات به اعلام باخت یکی از طرفین از سوی داور منجر شود. برای مثال چنانچه بازیکنی سه بار حرکات غیرقانونی انجام داده باشد (فرضا شاه خود را در حالت کیش رها کرده و حرکت دیگری انجام داده باشد و یا مهره‌ای را به خانه‌ای که قانوناً نمی‌توانسته بدان حرکت کند حرکت داده باشد) داور در دفعات اول و دوم به بازیکن اخطار می‌دهد و در مرحله سوم می‌تواند بازیکن را بازنده اعلام کند. و یا در صورتی که یکی از بازیکنان به طرق مختلف سعی در بر هم زدن تمرکز حریف داشته باشد داور می تواند به او اخطار دهد یا او را بازنده اعلام کند و یا موارد دیگری که داور ممکن است یک بازیکن را به خاطر تخطی از اصول بازی یا خارج شدن از دایره بازی شرافتمندانه جریمه و بازنده اعلام کند. تساوی بازی نیز ممکن است به چندین طریق اتفاق بیفتد که شرح آن در بخش «تساوی در بازی (پات)» رفت. بازیکنی که بازی را می‌برد یک امتیاز، بازیکنی که بازی را مساوی می‌کند نیم امتیاز و بازیکنی که بازی را می‌بازد صفر امتیاز دریافت می‌کنند.

۱. ماهیت و اهداف بازی شطرنج

۱٫۱. بازی شطرنج بین دو حریف انجام می‌شود که مهره‌های خود را به نوبت بر یک صفحهٔ مربع به نام صفحهٔ شطرنج حرکت می‌دهند. بازیکن دارای مهره‌های سفید بازی را شروع می‌کند. نوبت حرکت بازیکن زمانی است که حرکت حریف او انجام شده‌باشد. ۱٫۲. هدف هر بازیکن قراردادن شاه حریف در معرض حمله است به نحوی که حریف در حرکت قانونی بعد به هیچ امکان نتواند شاه خودش را از معرض حمله خارج کند. بازیکنی که موفق به این امر شده‌است به اصطلاح حریف را «کیش و مات» کرده‌است و بازی را برده است. ۱٫۳. اگر بازی به شرایطی برسد که هیچ‌یک از دو بازیکن نتواند «کیش و مات» کند، بازی مساوی است.

۲. موقعیت اولیهٔ مهره‌ها در صفحهٔ شطرنج

۲٫۱. صفحه شطرنج یک صفحهٔ مربعی ۸×۸ متشکل از ۶۴ مربع مساوی است که یکی‌درمیان روشن و تیره (مربع‌های سفید و مربع‌های سیاه) هستند. صفحهٔ شطرنج بین دو بازیکن قرار می‌گیرد به طوری که مربع گوشهٔ راست هر بازیکن سفید است. ۲٫۲. در ابتدای بازی، یکی از بازیکنان ۱۶ مهره به رنگ روشن (مهره‌های سفید) دارد. بازیکن دیگر ۱۶ مهره به رنگ تیره (مهره‌های سیاه) دارد. این مهره‌ها عبارت‌اند از: یک شاه سفید (به انگلیسی: White King) با نماد «K» یک وزیر سفید (به انگلیسی: White Queen) با نماد «Q» دو رخ سفید (به انگلیسی: White Rook) با نماد «R» دو فیل سفید (به انگلیسی: White Bishop) با نماد «B» دو اسب سفید (به انگلیسی: White Knight) با نماد «N» هشت سرباز سفید (سرباز، پیاده نیز خوانده می‌شود) (به انگلیسی: White Pawn) (بدون نماد) [از «P» می‌توان به عنوان نماد آن استفاده کرد] یک شاه سیاه (به انگلیسی: Black King) با نماد «K» یک وزیر سیاه (به انگلیسی: Black Queen) با نماد «Q» دو رخ سیاه (به انگلیسی: Black Rook) با نماد «R» دو فیل سیاه (به انگلیسی: Black Bishop) با نماد «B» دو اسب سیاه (به انگلیسی: Black Knight) با نماد «N» هشت سرباز سیاه (سرباز، پیاده نیز خوانده می‌شود) (به انگلیسی: Black Pawn) (بدون نماد) [از «P» می‌توان به عنوان نماد آن استفاده کرد]

۲٫۳. موقعیت اولیهٔ مهره‌های شطرنج به صورت روبه رو است

 

 

 

 

 

. حرکت مهره‌ها

۳٫۱. مجاز نیست مهره‌ای را به خانه‌ای که مهرهٔ خودی در آن است حرکت داد. اگر مهره‌ای به مربعی حرکت کند که تحت اشغال مهرهٔ حریف است، مهرهٔ حریف از صفحهٔ شطرنج خارج می‌شود و این بخشی از همان حرکت به حساب می‌آید. در صورتی که مهره‌ای بتواند طبق ماده‌های ۳٫۲ تا ۳٫۸ مهره‌ای را بگیرد، اصطلاحاً می‌گویند آن مهره به مهرهٔ حریف حمله کرده است. [گرچه هیچ‌گاه مهرۀ شاه (King) حذف نمی‌شود] ۳٫۲. فیل در قطری که خودش در آن قرار گرفته است به هر مربعی می‌تواند حرکت کند. ۳٫۳. رخ در ستون یا عرضی که خودش در آن قرار گرفته است به هر مربعی می‌تواند حرکت کند. ۳٫۴. وزیر در ستون، عرض یا قطری که خودش در آن قرار گرفته است به هر مربعی می‌تواند حرکت کند. ۳٫۵. فیل، رخ و وزیر نمی‌توانند از مهره‌ای که در مسیرشان وجود دارد عبور کنند. [(فقط رخی که قلعه رفتن قرار است با آن انجام شود می‌تواند از شاه عبور کند که البته این حرکت قانوناً یک حرکت بوده و حرکت شاه محسوب می‌شود)] ۳٫۶. اسب می‌تواند به نزدیک‌ترین مربع‌هایی که در ستون، عرض و قطر مشترک با آن اسب نباشند حرکت کند. [که در این صورت اسب می‌تواند حداکثر ۸ حرکت داشته باشد.] ۳٫۷. a. سرباز می‌تواند روبه جلو و به مربع اشغال نشده [به اندازۀ یک مربع] حرکت کند یا b. سرباز در حرکت نخست خود می‌تواند همانند حالت a حرکت کند یا آن‌که دو مربع در همان ستون به جلو برود، مشروط به این‌که این دو مربع اشغال نشده باشند. c. سرباز می‌تواند به مربع تحت اشغال مهرهٔ حریف که به طور مورب در مقابل آن و در ستون مجاور باشد حرکت کند و آن مهره را از صفحهٔ شطرنج حذف کند. d. اگر یک سرباز حریف در یک حرکت دو مربع از مربع اولیه‌اش پیشروی کرده باشد، پیاده هم‌عرض و کناری آن می‌تواند آن را بگیرد [(از صفحۀ شطرنج حذف کند)] و به جلوی همان سرباز برود طوری که انگار آن سرباز فقط یک خانه به جلو آمده مشروط برآن که این حرکت حریف، آخرین حرکت او باشد. به این حرکت، «آن‌پاسان» گفته می‌شود. e. وقتی پیاده‌ای به دورترین عرض نسبت به موقعیت اولیه‌اش برسد باید به عنوان بخشی از همان حرکت آن را به وزیر، رخ، فیل یا اسب همرنگ همان پیاده ارتقاء داد. حق انتخاب بازیکن منحصر به مهره‌هایی که قبلاً گرفته شده‌اند نیست. این تعویض پیاده با مهرهٔ دیگر را «ترفیع» می‌نامند و اثر مهره جدید آنی است. ۳٫۸. شاه می‌تواند به دو صورت مختلف حرکت کند: a. حرکت کردن به هر مربع مجاور که در معرض حمله یک یا چند مهره حریف نباشد. حتی اگر این مهره‌های حریف قادر به حرکت نباشند مربع‌های مسیر حرکت آن‌ها [(به جز سرباز که مسیر حرکت و حمله متفاوت دارد)] در معرض حمله شمرده می‌شوند. b. «قلعه رفتن». این حرکت شاه و یکی از دو رخ همرنگ آن در یک عرض واحد است و یک حرکت شاه به حساب می‌آید و به صورت زیر انجام می‌شود: شاه از مربع اولیه‌اش دو مربع به طرف رخ جابه‌جا می‌شود، سپس آن رخ به مربعی منتقل میشود که شاه همان موقع [فقط] از آن عبور کرده است. ۱. درحالت‌های زیر قلعه‌رفتن غیرقانونی است: a. شاه قبلاً حرکت کرده باشد یا b. با رخی که قبلاً حرکت کرده است. ۲. در حالت‌های زیر قلعه‌رفتن به طور موقت ممنوع است: a. مربعی که شاه در آن قرار دارد، یا مربعی که شاه باید از آن عبور کند یا مربعی که شاه قرار است آن را اشغال کند، در معرض حمله یک یا چند مهرهٔ حریف باشد. b. بین شاه و رخی که قلعه رفتن قرار است با آن انجام شود، مهره‌ای وجود وجود داشته باشد. ۳٫۹. شاه در حالت «کیش» باشد. اگر شاه در معرض حمله یک یا چند مهرهٔ حریف باشد حتی اگر این مهره‌ها خود قادر به حرکت نباشند قلعه رفتن مجاز نیست. در واقع در پاسخ به کیش حریف نمی‌توان قلعه رفت.

۴. عمل حرکت دادن مهره‌ها

۴٫۱. هر حرکت را باید فقط با یک دست انجام داد. ۴٫۲. بازیکنی که نوبت حرکت اوست می‌تواند یک یا چند مهره را در مربع‌های آن‌ها مرتب کند مشروط بر آن‌که قصد خود را بیان کند. (به عنوان نمونه: با گفتن «J'adoube» یا «I adjust» [بخوانید «ژادوب» و یا « آی اَدجاست »]) ۴٫۳. غیر آنچه در ماده ۴٫۲ آمده است، اگر بازیکنی که نوبت اوست، عمداً در صفحهٔ شطرنج: a. یک یا چند مهرهٔ خود را لمس کند، باید اولین مهره لمس‌شده‌ای را که می‌توان حرکت داد حرکت بدهد، یا b. یک یا چند مهرهٔ حریف را لمس کند، باید اولین مهرهٔ لمس‌شده‌ای را که می‌توان گرفت را بگیرد. یا c. یک مهره از هر رنگ (مهرهٔ خود یا حریف) را لمس کند، باید مهره حریف را با، مهره خود بگیرد، یا اگر این عمل قانونی نبود، اولین مهره لمس‌شده‌ای را که می‌توان حرکت داد یا گرفت، حرکت بدهد یا بگیرد. اگر قابل تشخیص نباشد که مهرهٔ خودی اول لمس شده‌است یا مهره حریف، مهرهٔ بازیکن را باید لمس شده قبل از مهره حریفش به حساب آورد. ۴٫۴. اگر بازیکنی قصد حرکت داشته باشد: a. اگر بازیکنی عمداً شاه و رخ خود را لمس کند، باید در آن جناح قلعه برود، به شرطی که این کار قانونی باشد. b. اگر بازیکنی عمداً رخی را لمس کند و سپس شاه خود را لمس کند، مجاز نیست در آن نوبت در آن جناح قلعه برود و موقعیت مشمول ماده «۴٫۳ a» خواهد بود. c. اگر بازیکنی به قصد قلعه‌رفتن شاه را لمس کند یا همزمان شاه و رخ را لمس کند ولی قلعه‌رفتن در آن جناح غیرقانونی باشد، بازیکن باید حرکتی قانونی با شاه خود انجام دهد که ممکن است شامل قلعه رفتن در جناح دیگر نیز باشد. اگر شاه اصلاً حرکت قانونی نداشته باشد، بازیکن مختار است هر حرکتی که قانونی باشد انجام دهد. ۴٫۵. اگر هیچ‌کدام از مهره‌های لمس‌شده را نتوان حرکت داد یا گرفت، بازیکن می‌تواند هر حرکتی که قانونی باشد انجام دهد. ۴٫۶. بازیکن به محض آن‌که عمداً مهره‌ای را لمس کند، حق اعتراض به تخطی حریف از هر یک از مواد این قوانین را از دست می‌دهد. [۱]

قوانین آغاز بازی   a b c d e f g h   8 8 7 7 6 6 5 5 4 4 3 3 2 2 1 1   a b c d e f g h   موقعیت مهره‌ها در آغاز بازی

نخستین گام برای آغاز بازی شطرنج، چیدن درست مهره‌ها در صفحهٔ شطرنج است. صفحهٔ شطرنج ۸×۸ است و هر خانه دارای یک عدد و یک حرف است. اعداد از پایین به بالا از ۱ تا ۸ هستند و حروف طبق الفبای انگلیسی از چپ به راست از a تا h هستند.[۲] همیشه رخ‌ها در آغاز بازی در گوشهٔ زمین قرار می‌گیرند.[۳] محل قرارگیری اسب‌ها کنار رخ‌ها است.[۴] فیل‌ها نیز کنار اسب‌ها قرار می‌گیرند.[۵] پس از قرارگیری این مهره‌ها کنار یک‌دیگر، تنها دو خانه در ردیف پایانی باقی می‌مانند. وزیر در یکی از این دو خانه و در خانهٔ هم‌رنگ خود قرار می‌گیرد. وزیر سفید بر خانهٔ سفید و وزیر سیاه بر خانهٔ سیاه قرار می‌گیرد.[۶] شاه‌ها نیز که بلندترین مهره‌های شطرنج هستند و دارای صلیبی بر روی سر خود هستند، در کنار وزیر قرار می‌گیرند. شاه باید در خانهٔ غیر هم‌رنگ خود قرار گیرد. شاه سفید بر روی خانهٔ سیاه و شاه سیاه بر روی خانهٔ سفید قرار می‌گیرد.[۷] سربازان نیز که کوتاه‌ترین و متعددترین مهره‌ها در شطرنج هستند، جلوی مهره‌های دیگر قرار می‌گیرند. هر بازیکن باید ۸ سرباز داشته‌باشد.[۸]

بازی توسط یک مهرهٔ سفید آغاز می‌گردد و پس از آن، یک مهرهٔ سیاه حرکت می‌کند. بازی همین‌گونه و طبق همین روند ادامه پیدا می‌کند و بازیکنان به ترتیب مهره‌های سفید و سیاه (روشن و تیره) خود را حرکت می‌دهند.[۹]

زمان بازی   ساعت شطرنج دیجیتال به صفحهٔ شطرنج وصل‌شده و به‌طور خودکار زمان حرکات را مشخص می‌کند.

نخستین ساعت مکانیکی شطرنج توسط «توماس برایت ویلسون» (۱۸۴۳–۱۹۱۵) اختراع‌شد و در مسابقات شطرنج لندن در سال ۱۸۸۳ مورد استفاده قرار گرفت.[۱۰][۱۱]

یک ساعت شطرنج متشکل از دو ساعت است که با یک‌دیگر ارتباط دارند و وقتی یکی از آن‌ها متوقف می‌شود، دیگری وقت را آغاز می‌کند. ساعت‌های امروزی آنالوگ و دیجیتال و دارای ویژگی پرچم هستند.[۱۲][۱۳][۱۴]

پایان بازی a b c d e f g h 8 8 7 7 6 6 5 5 4 4 3 3 2 2 1 1 a b c d e f g h هر بازیکن یک شاه و یک فیل در صفحه دارد؛ بنابراین، بازی مساوی است و امکان کیش مات کردن وجود ندارد

بازی‌های شطرنج معمولاً با پیروزی یکی از بازیکنان به پایان می‌رسد. بازیکن به‌منظور پیروزی باید شاه حریف را کیش کند و همهٔ خانه‌هایی را که شاه می‌تواند به آن حرکت کند، تحت پوشش قرار دهد. بازیکن می‌تواند در هر جای بازی که خواست، بازی را واگذار کند و این رخداد زمانی روی می‌دهد که بازیکن باخت خود را قطعی بداند.[۱۵][۱۶]

تساوی در شطرنج یکی دیگر از راه‌های پایان بخشیدن به بازی است. پنج حالت وجود دارد که در آن تساوی در شطرنج رخ می‌دهد:

• توافق دوطرفه: انجام این حالت در هر مرحله از بازی امکان‌پذیر است و فقط باید دو طرفِ بازی تساوی را بپذیرند.
• پات: زمانی رخ می‌دهد که هیج مهره‌ای نتواند حرکتی در صفحهٔ بازی انجام دهد و شاه در حالتِ کیش نباشد و درضمن نتواند هیچ حرکتی انجام‌دهد.
• تکرار سه‌گانه: اگر یکی از طرفین بتواند اثبات کند که یک موقعیت واحد برای بار سوم در صفحه پدیدار شده، خواه این تکرار در سه حرکت متوالی و یا غیرمتوالی پیش آمده باشد بازی مساوی می‌شود.
• قانون پنجاه حرکت: چنانچه پنجاه حرکت متوالی انجام شود بدون این که پیاده‌ای حرکت کرده باشد یا سواری گرفته شده باشد بازی می‌تواند با ادعای یکی از طرفین مساوی اعلام شود.
• نداشتن نیروی کافی برای مات کردن شاه: اگر کیش مات کردن شاه امکان‌پذیر نباشد، بازی مساوی می‌شود. این حالت زمانی رخ می‌دهد که مهره‌های کافی برای کیش مات کردن شاه در صفحهٔ بازی وجود نداشته باشد. برای مثال، یک شاه و یک فیل در مقابل یک شاه باشند.[۱۷][۱۸]
• کیش دائم: اگر یکی از بازیکنان شاه حریف را در معرض کیش دائمی قرار دهد. یعنی شاه راهی برای خروج از کیش در حرکت‌های بعدی نداشته باشد.

 

 

 

ادامه مطلب

تاریخچه

واترپلو در دهه ۱۸۷۰ در بریتانیا اختراع شد و نخستین قواعد آن در اسکاتلند و انگلیس ایجاد شد، اولین بازی بین‌المللی بین تیم‌های ملی این دو کشور در سال ۱۸۹۰ در لندن برگزار و با پیروزی اسکاتلند به پایان رسید. ترجمه تحت‌اللحفظی واترپلو به معنای «چوگان آبی» است. این رشته نخستین ورزش گروهی بود که در سال ۱۹۰۰ وارد المپیک شد که با قهرمانی بریتانیا همراه بود. حاکمیت بریتانیایی‌ها بر این رشته بعدها از میان رفت و کشورهایی چون مجارستان، ایتالیا، هلند و کشورهای اروپای شرقی به قدرت‌های اول این رشته بدل شدند. ورود واترپلوی زنان به بازی‌های المپیک در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی صورت گرفت. ادارهٔ این ورزش در سطح بین‌المللی بر عهده فدراسیون بین‌المللی شنا با نام اختصاری «فینا» است. طول استخر واترپلو در مسابقات بین‌المللی ۳۰ و عرض آن ۲۰ متر است. دروازه‌ها ۳ متر عرض دارند و ۹۰ سانتی‌متر از سطح آب ارتفاع دارند. وزن توپ هم ۴۰۰ تا ۴۵۰ گرم است. در مسابقات زنان از استخر کوچکتری به طول ۲۵ و عرض ۱۷ متر استفاده می‌شود

مهارت‌های اولیه

برای انجام ورزش واترپلو ورزشکار باید در بعضی کارها مهارت داشته باشد. اولین فاکتور لازم برای شروع این ورزش، مهارت در شنا است. در این ورزش، بازیکنان باید بتوانند طول ۳۰ متری استخر را بارها و بارها شنا کنند. نوع شنا کردن بازیکنان واترپلو با شنای کلاسیک متفاوت است. در این روش بازیکنان از یک استیل آزاد استفاده می‌کنند به طوری که هنگام شنا کردن همیشه سر آنها از آب بیرون خواهد بود تا بتوانند بر بازی مسلط باشند. مهارت دومی که بازیکنان باید به دست آورند، شیوه کنترل توپ با یک دست است. همچنین این ورزشکاران باید بتوانند توپ را با هر دو دست خود کنترل کنند. مهارت دیگری که ورزشکاران این رشته باید داشته باشند، نوعی پا دوچرخه‌است که در آن حرکات پا به صورت دایره وار انجام می‌شود. در این حرکت که ورزشکاران از آن برای نگه داشتن خود روی سطح آب استفاده می‌کنند، انرژی بسیار کم مصرف می‌شود. ورزشکاران ورزش واترپلو باید از تمرکز و سرعت عمل بالایی برخوردار باشند تا بتوانند بر تیم حریف غلبه کنند.

قوانین ورزش واترپلو

هر تیم از ۱۲ بازیکن تشکیل شده‌است که شامل هفت بازیکن اصلی و پنج بازیکن ذخیره‌است. بازیکنان اصلی دارای یک دروازه بان و شش بازیکن زمین هستند. این شش بازیکن می‌توانند هم در نقش حمله و هم در نقش دفاعی ظاهر شوند و جای مخصوص به خود ندارند. یکی از قوانین مهم واترپلو این است که بازیکنان زمین اجازه ندارند توپ را با دو دست بگیرند و باید آن را فقط با یک دست کنترل کنند. در فاصله دو متری از دروازه بان‌های هر تیم نشانه‌هایی به نام خط دو متری وجود دارد. بازیکنان تیم مقابل اگر توپ نداشته باشند نباید وارد این محوطه شوند. مدت زمان بازی برای آقایان در جهار ست هشت دقیقه‌ای و برای خانم‌ها چهار ست چهار تا شش دقیقه‌ای است.

اثرات مفید بدنی

واترپلو ورزشی آبی و تیمی است. بنابراین از یک طرف باعث بروز آثار ورزش شنا می‌شود و از طرف دیگر اثر مفید ورزش‌های توپی را به همراه دارد. بازیکنان این رشته باید از قدرت و سرعت بالایی برخوردار باشند. در این ورزش تمام اعضای بدن مانند یک زنجیر عمل می‌کنند. یعنی ورزشکار باید از تمام عضلات خود کمک بگیرید تا بتواند نیروی لازم را به توپ وارد کند. اعضای مختلف بدن مثل دست‌ها، لگن و پاها باید بتوانند حرکات چرخشی خاصی را انجام دهند. بنابراین علاوه بر قدرت، انعطاف پذیری نیز در این ورزش لازم و ضروری است. بعضی از حرکات باعث می‌شوند سرعت توپ افزایش یابد مثل چرخش مناسب در ناحیه کمر و شانه و همچنین قدرت به عقب بردن بازوها و آرنج و توانایی خم کردن مچ دست. به دست آوردن مهارت در این زمینه‌ها نیاز به تمرین فراوان دارد. بازیکنان علاوه بر قدرت و انعطاف پذیری باید از تمرکز کافی و قدرت طراحی نقشه برای تمرکز بر حریف هم برخوردار باشند. بنابراین به طور خلاصه می توان گفت که ورزش واترپلو دارای اثرهای مفید زیر است:

• افزایش قدرت بدنی به خصوص در ناحیه عضلات ران، بازوها و مچ دست
• افزایش انعطاف پذیری
• افزایش سرعت عکس العمل در پاسخ به محرک‌ها
• افزایش قدرت تمرکز، هماهنگی و طراحی نقشه

ادامه مطلب

نخبگان تاریخ شنا

اولین شناگر مردی که شنای ۱۰۰ متر کرال سینه را زیر یک دقیقه شنا کرد، جانی ویسمولر آمریکایی بود. وی این مسافت را در۵۸ ثانیه و۶ دهم ثانیه در سال۱۹۲۲ شنا کرد. اولین زنی که این مسافت را زیر یک دقیقه شنا کرد داون فریزر است. او در سال ۱۹۶۲، ۱۰۰ متر کرال سینه را در ۵۹ ثانیه و ۹ دهم ثانیه پیمود.

موفقترین قهرمان مرد المپیک تمامی ادوار شنا (مایکل فلپس) آمریکایی است. این شناگر در المپیک ۲۰۰۸ پکن صاحب ۸ مدال طلا شد. در میان زنان (کریستین اتو) با کسب ۶ مدال طلا در المپیک ۱۹۸۸ سئول، ۴ مدال طلا در رشته‌های انفرادی و ۲ مدال طلا در مسابقات تیمی، پرافتخارترین زن شناگر می‌باشد.

تجهیزات لباس شنا نوشتار اصلی: مایو

لباس مخصوص شنا یک شلوار کوتاه و چسبیده به بدن است که باید وزن آن بسیار کم باشد و آب را در خود نگاه ندارد. طبق مقررات بین‌المللی، شلوار شنا هنگام مسابقات بین‌المللی و رکوردگیری، باید از پارچه‌ای به رنگ روشن و به صورت یک تکه باشد. در حال حاضر لباس شناگران را از پوست «کوسه» ها درست می‌کنند که کل بدن را می‌پوشاند. البته این لباس در زنان با مردان متفاوت است. عده‌ای نیز پوشیدن مایو را به خاطر اشغال کردن قسمت کمتری از بدن و راحتی مایو نسبت به لباس شنا ترجیح می‌دهند. در ضمن مایوی زنانه به دو شکل دو تکه و یک تکه وجود دارد.

کلاه شنا

استفاده از کلاه شنا سرعت فرد را افزایش داده و این کار به افراد تازه‌کار اعتماد به نفس می‌دهد و همچنین افرادی که موهای بلند دارند از ریختن موهایشان به داخل آب جلوگیری کرده و کلر موجود در اب به موهای افرادی که حساسیت دارند و موهایشان می‌ریزد اثر گذار نخواهد بود و خانمها که موهای بلند دارند حتماً باید از کلاه استفاده کنند که این کار به بهداشت استخر کمک زیادی می‌کند.

عینک شنا

بیشتر برای دیدن دیوار استخر و انجام برگشت سالتو استفاده می‌شود. در ضمن، به‌دلیل وجود کلر در آب و آسیب ندیدن چشم، استفاده از آن مفید است اما استفاده نکردن از عینک هم مانعی ندارد.

شنای بچه‌ها

شنا در نوزادان موجب افزایش هوش، تمرکز حواس، هوشیاری و پیشرفت در روابط اجتماعی آینده آنها می‌شود. شنا تأثیر مثبتی بر روح و روان نوزادان می‌گذارد. نوزادانی که در ماه‌های اولیه زندگی یعنی حدود ۶ تا ۱۰ ماهگی شنا می‌کنند، احساس امنیت و آسایش و آرامش بیشتری دارند. بچه‌ها به علت کم بودن جاذبه آب، آزادی عمل بیشتری بدست می‌آورند. آموزش شنای کودکان باید تحت نظارت مربی‌های مخصوص صورت بگیرد.

بسیاری از بچه‌ها قبل از آنکه بتوانند راه بروند قادر به شنا کردن هستند. شنا باعث تقویت ماهیچهها و افزایش حجم ریه می‌شود. به علاوه الگوی خواب شبانه کودکانی که شنا می‌کنند، بسیار منظم می‌شود. اولین چیزی که بعد از مدتی شنا می‌توانید در کودک خود مشاهده کنید، اعتماد به نفس و احساس استقلالی است که در او رشد یافته‌است. بچه‌های ۶ تا ۱۰ ماهه، قادر هستند در زیر آب به مدت ۵ دقیقه شنا کنند و نفس خود را نگاهدارند.

همیشه این سؤال از طرف والدینی که علاقه‌مند هستند فرزندشان شنا یاد بگیردعنوان می‌شود، که چه موقع باید آموزش شنا را شروع کرد. زمان مناسب برای آموزش شنا، سن ۷ یا ۸ سالگی می‌باشد. علمای تربیت بدنی و متخصصین آموزش شنا، شش سالگی را برای آموزش انتخاب کرده‌اند. وضع مطلوب اینست که از سنین پایین بچه آموزش را شروع نماید ولی در سنین پایین شنا را به صورت فنی یادنمی‌گیرد. زیرا قدرت درک بعضی از حرکات را ندارد و هماهنگی لازم جهت یک مهارت به سختی (هماهنگی دست و پای کرال سینه) انجام می‌پذیرد. شنا برای کودکان زیر سه سال فقط به صورت به اصطلاح شنای سگی است که کودک سر را بیرون از آب نگه داشته و شنا می‌کند.

 

ادامه مطلب