کاراته یک هنر رزمی مبتنی بر ضربه زدن است که از ضربات مشت، لگد، زانو، آرنج و تکنیک‌های دست ِ باز مانند دست چاقویی تشکیل می‌شود. در برخی سبک‌ها فنون گلاویزی، قفل مفصل، مهاری، پرتابی و ضربه به نقاط حساس نیز آموزش داده می‌شود. هنرجویان این رشته کاراته‌کا نامیده می‌شوند.

تکامل کاراته تا سدهٔ نوزدهم در جزایر ریوکیو پیش از آن که به قلمرو ژاپن ملحق شود، اتفاق افتاد. در اوایل سدهٔ بیستم در پی دورانی از تبادلات فرهنگی بین ریوکیو و ژاپن به سرزمین اصلی ژاپن معرفی شد. در ۱۹۲۲ وزارت آموزش ژاپن گیچین فوناکوشی (بنیان‌گذار کاراته مدرن) را برای نمایش کاراته به توکیو دعوت کرد. در ۱۹۲۴ دانشگاه کیو نخستین باشگاه دانشگاهی کاراته را تأسیس کرد و تا سال ۱۹۳۲ در تمام دانشگاه‌های اصلی ژاپن باشگاه‌های کاراته بر پا شده بود. در این دوران که نظامی‌گرایی ژاپنی اوج گرفته بود، نام این رشته از واژه‌ای با معنی تحت‌اللفظی «دست چینی» به واژه‌ای هم‌نوا با معنی «دست خالی» تغییر کرد. البته هر دو کلمه کاراته تلفظ می‌شوند. این تغییر نشانگر اشتیاق ژاپنی‌ها به معرفی این رشته به عنوان یک هنر رزمی ژاپنی بود. پس از جنگ جهانی دوم اوکیناوا یک قرارگاه نظامی مهم ایالات متحده آمریکا شد و تمرین کاراته در میان نظامیان ساکن این جزیره محبوبیت یافت.

فیلم‌های سینمایی رزمی دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کمک زیادی به افزایش محبوبیت کاراته کردند و به گشایش باشگاه‌های کاراته در بسیاری از نقاط دنیا منجر شدند. شیگارو اگامی مدرس ارشد شوتوکان معتقد است «اکثر هنرجویان کاراته در کشورهای دیگر کاراته را فقط برای تکنیک‌های مبارزه‌ای آن دنبال می‌کنند...فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی، کاراته را به مثابهٔ روشی جادویی برای جنگیدن معرفی می‌کنند که قادر به کشتن یا مجروح کردن حریف در یک چشم بر هم زدن است...رسانه‌های جمعی یک هنر ساختگی را معرفی می‌کنند که بسیار دور از واقعیت است.» شوشین ناگامینه نیز معتقد است «کاراته را می‌توان یک نبرد درونی یا ماراتونی توصیف کرد که تمام عمر طول می‌کشد و موفقیت در آن تنها از مسیر خویشتن‌داری، تمرین سخت و ابتکارات خلاقانه میسر است.»

  یک مبارزهٔ قهرمانی جهان کاراته در سال ۲۰۰۶

برای بسیاری از هنرجویان، کاراته یک تمرین عمیق فلسفی است. کاراته-دو به آموزش اصول اخلاقی می‌پردازد و می‌تواند جنبهٔ معنوی برای پیروان آن داشته باشد. امروزه کاراته برای کمال شخصی، دفاع شخصی، و به عنوان یک ورزش آموخته می‌شود. کاراته در برنامهالمپیک ، بازی‌های جهانی، و بازی‌های آسیایی قرار دارد. این رشته در جریان رأی‌گیری کمیته بین‌المللی المپیک در 4 آگوست 2016 در برزیل توانست اکثریت آراء برای ورود به المپیک را کسب کند و به عنوان یک رشته المپیکی به رسمیت شناخته شود و از بازی‌هایالمپیک 2020 ژاپن وارد بازیهای المپیک خواهی شد.

 

 «وب ژاپن» وب‌گاه متعلق به وزارت خارجه ژاپن تعداد هنرجویان کاراته در سراسر جهان را حدود ۵۰ میلیون نفر برآورد کرده‌است.

 

 

 

 

 

  تاریخچه

کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله‌است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن بودیدهاراما است که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌است. وی که از پیشوایان مذهبی بودایی بود، به تنهایی از هند به راه افتاد و پس از راهپیمایی چند هزار کیلومتری خود و با پشت سر گذاشتن موانع طبیعی بسیار مشکل موجود در آن زمان به چین رسید و در ایالت هون نان و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم بودیدهاراما شامل تمرینات شدید انضباطی و رعایت پرهیزکاری بود. وی ۹ سال رنج و ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردانش نیز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و اندیشه تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دین را سد راه خود می‌دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع نمود که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی است.

کاراته امروزی شکل تکامل یافته‌ای از کمپوی چینی (بوکس چینی) می‌باشد که در ابتدا اوکیناواته نامیده میشد. از هنگامی که حکومت‌های استبدادی در چین سلسله کینک ۱۶۴۴ سلسله ساتسوما در اوکیناوا به منظور جلو گیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل در آوردن مردم قانون منع استفاده از شمشیر را به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاح‌های رزمی اقدام نمودند مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر باعث شکوفایی هرچه بیشتر کاراته شد.

در سال ۱۹۲۱ یکی از بزرگ‌ترین استادان کاراته جزیره اوکیناوا گیچین فونا کوشی ۱۸۶۸-۱۹۵۷ توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگر از هنر جویان که تحت تعلیم بزرگ‌ترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیک‌های سنتی را با یکدیگر ترکیب نموده و سبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند.

سال ۱۳۴۲ سال ورود کاراته به ایران توسط هرمز میربابایی و محمدعلی صنعتکاران و فرهاد وارسته می‌باشد.

در حال حاضر، سبکهای مختلف کاراته، بالغ بر صدها سبک می‌شود که در واقع، بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر از سبک‌های اصلی و کنترلی و یک سبک نیمه کنترلی می‌باشد.

سبک‌های کاراته

بطور کلی سبک‌های کاراته به سه دسته تقسیم می‌شود:

سبک‌های کنترلی

سبک‌های غیر کنترلی

سبک‌های رینگی

برخی از سبک‌های مهم در کاراته (چهار سبک اصلی یا سبک‌های مادر):

• شوتوکان، که توسط استاد فقید فوناکوشی که او را به عنوان پایه گذار کاراته امروزی می‌شناسند پایه‌گذاری شده‌است.
• شیتوریو، (سیستم ناهاته، سیستم شوری‌ته) این سبک توسط کنوامابونی ایجاد شد.
• وادوریو،
• گوجوریو

سبک‌های کنترلی

• شوتوکان، (بنیان گذار: گیچین فونا کوشی) در این متد توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود.
• شیتوریو، (بنیان گذار: کنوا مابونی) شیتوریو متشکل از دو سیستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌باشد.
• گوجوریو، (بنیان گذار: چوجون میاگی) گوجوریو روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می‌باشد.
• وادوریو، (بنیان گذار: اوتسوکا هیرونوری) وادوریو یعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح جویانه.
• کان ذن ریو، (بنیان گذار: فرهاد وارسته) کان ذن ریو یعنی: کامل ترین سبک کاراته.

سبک‌های غیر کنترلی

• کیوکوشین، (بنیان گذار: ماسوتاتسوماویاما) کیوکوشین‌کای، از عناصر مختلفی که نشات گرفته از تجریبات اویاما وسبک‌های دیگر است، به وجود آمد.
• گوجوریو: در گوجوریو هر دو گونهٔ مبارزات کنترلی و غیرکنترلی وجود دارد.
• جوکای دو : (بنیان گذار: کانچو دهنوی)ترکیبی از سه رشته رزمی جودو ، کاراته کیوکوشین ، بوکس است.
• انشین

قوانین

کاراته یک هنر رزمی است اما مانند خیلی دیگر از هنرهای رزمی بصوت یک ورزش هم تمرین می شود و مسابقات بین المللی دارد. این مسابقات زیر نظر فدراسیون جهانی کاراته WKF برگزار می شوند. فدراسیون جهانی سالها است که برای راهیابی کاراته به بازیهای المپیک تلاش می کند. یکی از راههایی که به افزایش تماشاگران مسابقات کاراته منجر خواهد شد ساده و قابل فهم شدن قوانین مسابقات برای مخاطبین و تماشاگران عام است. چندی پیش فدراسیون جهانی یک راهنمای تصویری منتشر کرد که به زبان ساده قوانین اصلی مسابقات کاراته را شرح می دهد و می تواند یک راهنمای ساده برای علاقمندان مسابقات کاراته باشد.

جستارهای وابسته

• هنرهای رزمی اوکیناوا
• کاتا در کاراته

ادامه مطلب

میانگین سرعت دو استقامت انسان‌ها بین ۲٫۳ تا ۶٫۵ متر بر ثانیه است و بسیاری از انسان‌های آماتور بدون داشتن تمرینات خاص قادر هستند به سرعت ۵ متر بر ثانیه برسند که این سرعت حتی از جانوران چهارپایی که نیاز به طی کردن مسافت‌های طولانی دارند، هم بهتر است.

برای مثال سرعت انتقال یورتمه به چهارنعل یک سگ با وزن مساوی با یک انسان متوسط ۳٫۸ متر بر ثانیه است. این سگ می‌تواند با سرعت حداکثر ۷٫۸ متر بر ثانیه برای مدت حداکثر ۱۰ تا ۱۵ دقیقه آن هم در ایده‌آل‌ترین شرایط آب‌وهوایی چهارنعل بدود. سگ‌ها و هیچ‌یک ازچهارپایان دیگر نمی‌توانند برای مدت طولانی چهارنعل بدوند به خصوص اگر هوا گرم باشد. این به آن معنی است که انسان در مسافت‌های هزار تا دوهزارمتری از سگ شکست می‌خورد ولی اغلب انسان‌های دارای بدن متناسب در مسافت‌های طولانی‌تر هر سگی را شکست می‌دهند.

توانایی دو استقامت انسان حتی در مقایسه با چهارپای بزرگتری چون اسب نیز قابل توجه است. اسب حیوانی است که هزاران سال برای دویدن بهتر اصلاح نژادی شده‌است. اسب‌ها با سرعت چهارنعل حداکثر ۸٫۹ متر در مسافت‌های حداکثر ۱۰ کیلومتری بسیار سریعتر از انسان‌ها هستند اما بعد از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه چهارنعل دویدن سرعت آنها به شدت کاهش پیدا می‌کند. حداکثر سرعت اسب‌ها برای ۲۰ کیلومتر دویدن در طول یک روز ۵٫۸ متر بر ثانیه است و اگر از این فراتر بروند دچار آسیب‌های برگشت‌ناپذیر اسکلتی عضلانی می‌شوند. در نتیجه انسان‌ها در دوهای طولانی مثل ماراتن موفق‌تر از بهترین اسب‌ها هستند.

توانایی انسان از نظر طول مسافتی که قادر به دویدن آن است نیز شگفت‌انگیز است. یک انسان متناسب آماتور به راحتی می‌تواند هر روز بیش از ۱۰ کیلومتر را بدود. در حالی‌که فقط تعداد معدودی از چهارپایان مثل گرگها، کفتارها و سگ‌های شکاری به طور طبیعی مسافت‌های ۱۰ تا ۲۰ کیلومتری را به طور روزانه می‌دوند. همه این جانوران نیز درندگانی با زندگی گروهی هستند که توانایی دویدن از مهمترین قابلیت‌های مورد نیاز آنها در استراتژی‌های شکار و لاشه‌خواری است.

 

تاریخچهٔ حضور زنان در مسابقات دو استقامت

تا پیش از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی زنان حق حضور در رقابت‌های دو استقامت در المپیک را نداشتند و طولانی‌ترین مسابقهٔ رسمی برای آنان دو ۲۰۰ متر بود.از میان تلاش‌هایی که زنان برای دویدن در المپیک انجام دادند می‌توان به تلاش زنی یونانی به نام استاماتا رویثی[یادداشت ۱] اشاره کرد که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ خارج از مسابقهٔ اصلی دوید. و گفته‌می‌شود مسیر دو ماراتن را به پایان رسانده است.

دو ۸۰۰ متر زنان در ۱۹۶۰ میلادی و دو ۱۵۰۰ متر زنان در ۱۹۷۲ میلادی به المپیک افزوده شد. دوهای ۵۰۰۰ متر و ۱۰۰۰۰ متر زنان در سال ۱۹۸۳ میلادی به المپیک افزوده شدند. همچنین دو ماراتن زنان در ۱۹۸۴ میلادی به المپیک افزوده شد. از میان تلاش‌های زنان برای حضور در مسابقات ماراتن می‌توان به حضور بابی گیب[یادداشت ۲] و کاترین سویتزر در ماراتن بوستون به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ میلادی اشاره کرد.

دو و میدانی (به انگلیسی: Track and Field و Sport of athletics) به مجموعه‌ای از ورزش‌هایی که شامل انواع دو، پرش‌ها، پرتاب‌ها، پیاده‌روی و رشته‌های ترکیبی است ؛ گفته می‌شود. برگزاری مسابقات دو و میدانی، در مقایسه با دیگر ورزش‌ها، ساده‌تر است و نیاز چندانی به تجهیزات گران‌قیمت ندارد. بیشتر رشته‌های دو و میدانی به‌طورکلی انفرادی هستند، به‌جز دوهای امدادی و برخی از مسابقات مانند دوهای صحرانوردی که در آنها امتیاز اعضای یک تیم با هم جمع می‌شود.

سابقهٔ این ورزش به المپیک باستانیِ یونانیان می‌رسد که از ۷۷۶ پ. م برگزار می‌شد. این رشته استخوان‌بندی المپیک مدرن را از اولین دورهٔ آن تشکیل داده‌است. امروزه فدراسیون جهانی دو و میدانی (IAAF) برگزاری مسابقات دوومیدانی در سطح بین‌المللی را بر عهده دارد و پس از المپیک، معتبرترین رویدادهای این رشته قهرمانی دوومیدانی جهان و قهرمانی دوومیدانی داخل سالن جهان به‌شمار می‌روند.

 

 

 

 

  تاریخچه

مسابقات دو، پیاده‌روی سرعت، پرش و پرتاب از دوران پیشاتاریخ تاکنون انجام می‌شده‌است.سنگ‌نگارههایی از مسابقات دو و پرش ارتفاع برروی مقبره‌های مصری متعلق به ۲۲۵۰ سال پیش از میلاد وجود دارد. ایرلندی‌های باستان از حدود ۱۸۰۰ سال پیش از میلاد مسابقاتی را برگزار می‌کردند که پرتاب سنگ و دو نیز در بین آنها بود. وقتی یونانیان در ۷۷۶ پ. م برگزاریبازی‌های المپیک را آغاز کردند، تنها رشته‌ای که در چندین دورهٔ ابتدایی در آن برگزار شد مسابقهٔ دو سرعت معروف به استادیون بود که دوندگان، طول ورزشگاه (حدود ۲۰۰ متر) را میدویدند. در دوره‌های بعدی، رشته‌های دیگری ازجمله پرتاب‌ها و پرش‌ها نیز برگزار شدند و مهمترین رشتهٔ مسابقات پنجگانه محسوب می‌شد که از پنج رشتهٔ دو استادیون، پرش طول،پرتاب دیسک، پرتاب نیزه و کُشتی تشکیل می‌شد.

شعار دوومیدانی در المپیک به زبان یونانی «سیتیوس، آلتیوس، فورتیوس» به‌معنی «سریع‌تر، بالاتر و قوی‌تر» است.

محل برگزاری مسابقات

مسابقات دو برروی پیست مخصوص بیضی‌شکل دو، و مسابقات میدانی، یعنی پرتاب‌ها و پرش‌ها، برروی زمین چمن ورزشگاه برگزار می‌شود. طول پیست در ورزشگاه‌های فضای باز ۴۰۰ متر و در سالن‌ها ۲۰۰ متر است. بر اساس استانداردهای فدراسیون جهانی دو و میدانی، برگزاری مسابقات دو نباید بیش از ۲۵ دور در فضای باز (دو ۱۰٬۰۰۰ متر استقامت) و ۱۵ دور در سالن (دو ۳۰۰۰ متر نیمه‌استقامت) باشد. مسافت‌های طولانی‌تر، مانند ماراتن و نیمه‌ماراتن، در جاده برگزار می‌شوند.

پرش‌های دوومیدانی شامل پرش ارتفاع، پرش طول، پرش سه‌گام و پرش با نیزه، و رشته‌های پرتابی شامل پرتاب وزنه، پرتاب دیسک، پرتاب نیزه و پرتاب چکش می‌شوند. رشته‌های ترکیبیِ دوومیدانی شامل دهگانه، هفتگانه و پنجگانه هستند که در آن‌ها ورزشکاران در چندین رشته مسابقه می‌دهند و با توجه به نتیجه‌ای که در هر رشته کسب می‌کنند، مطابق جدول امتیازات، امتیازی به‌دست می‌آورند و در پایان، کسی که امتیازات بیشتری به‌دست آورده‌باشد برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی خواهد بود.

رشته‌ها
رشته‌های رسمی قهرمانی دوومیدانی جهان دومیدانیرشته‌های ترکیبی دوهای سرعتدوهای نیمه‌استقامتدوهای استقامتدوهای بامانعدوهای امدادیپرش‌هاپرتاب‌ها ۶۰ متر
۱۰۰ متر
۲۰۰ متر
۴۰۰ متر ۸۰۰ متر
۱۵۰۰ متر
۳۰۰۰ متر ۵۰۰۰ متر
۱۰۰۰۰ متر
ماراتن ۶۰ متر بامانع
۱۰۰ متر بامانع (زنان)
۱۱۰ متر بامانع (مردان)
۴۰۰ متر بامانع
۳۰۰۰ متر بامانع ۴ در ۱۰۰ متر امدادی
۴ در ۴۰۰ متر امدادی پرش ارتفاع
پرش طول
پرش سه‌گام
پرش بانیزه پرتاب وزنه
پرتاب دیسک
پرتاب نیزه
پرتاب چکش دهگانه (مردان)
هفتگانه (زنان)
هفتگانهٔ مردان
پنجگانهٔ زنان

• رشته‌هایی که مورب تایپ شده فقط در قهرمانی جهانِ داخل سالن برگزار می‌شوند.

مسابقات جاده

دوهای جاده‌ای مسابقاتی هستند که در جاده‌های آزاد برگزار می‌شوند و گاه در پیست پایان می‌پذیرند (گاه در پیست نیز آغاز می‌شوند). این مسابقات در مسافت‌های مختلف و معمولاً در رشته‌های استقامتی (۵ کیلومتر به‌بالا) برگزار می‌شوند. دوهای جاده‌ای از محبوب‌ترین رشته‌ها هستند که دوندگان بسیاری ازجمله ورزشکاران حرفه‌ای، آماتور و نیز ورزشکاران تفننی را به خود جذب می‌کنند. مسابقات دو جاده‌ای را برای هر مسافتی می‌توان برگزار کرد؛ اما مسافت‌های معمول ۵ کیلومتر، ۱۰ کیلومتر، نیمه‌ماراتن (۲۱٫۰۹۷۵ کیلومتر) و ماراتن (۴۲٫۱۹۵ کیلومتر) هستند. ماراتن تنها مسابقهٔ دو جاده است که در المپیک و نیز در مسابقات دو و میدانی قهرمانی جهان برگزار می‌شود و با اتمام این رشته المپیک پایان می‌یابد. البته بخش پایانیِ ورزش سه‌گانه هم از دو ۱۰ کیلومتر جاده تشکیل می‌شود. پنج تورنمنت معتبر ماراتن دنیا هر ساله در شهرهای برلین، لندن، بوستون، نیویورک و شیکاگو برگزار می‌شود.

دو صحرانوردی[ویرایش] نوشتار اصلی: دو صحرانوردی

دو صحرانوردی طبیعی‌ترین بخش دوومیدانی است که در فضای آزاد و برروی عوارض طبیعی زمین برگزار می‌شود. مسابقات دو صحرانوردی معمولاً در فصل پاییز و زمستان و در مسافت‌های ۴ تا ۱۲ کیلومتری برگزار می‌شود و مسیر آن معمولاً شامل علف‌زار و زمین‌های خاکی با عبور از درختزارها و دشت‌های باز و تپه‌های با شیب ملایم می‌شود. مهمترین مسابقهٔ این رشتهٔ ورزشی، قهرمانی دو صحرانوردی جهان است که از سال ۱۹۷۳ هر سال توسط اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی برگزار می‌شود.

مسابقات پیاده‌روی[ویرایش] نوشتار اصلی: پیاده‌روی سرعت

مسابقات پیاده‌روی معمولاً برروی جاده و گاهی برروی پیست برگزار می‌شود. پیاده‌روی تنها رشتهٔ دوومیدانی است که داورانی برروی اجرای تکنیک ورزشکاران نظارت دارند. همواره یکی از پاهای «پیاده‌روها» باید با زمین تماس داشته‌باشد و پای جلوی آنها باید صاف باشد و از زانو شکسته نشود. مسابقات پیاده‌روی نیز در مسافت‌های مختلفی برگزار می‌شود. در المپیک، مردان در دو مسافت ۲۰ کیلومتر و ۵۰ کیلومتر، و زنان در مسافت ۲۰ کیلومتر مسابقه می‌دهند.

 

انواع مسابقه‌های دو[ویرایش]   پیکره برنزی بتی کاتبرت دونده سرعتی استرالیایی.

دوها در دو و میدانی به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:

• دو سرعت مسافت‌های زیر ۴۰۰ متر (در المپیک در سه مسافت ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر انجام می‌گیرد).
• دو نیمه استقامت دوهای بالای ۴۰۰ متر تا ۳۰۰۰ متر (در المپدیک در مسافتهای ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر انجام می‌شود).
• دو استقامت مسافت‌های بیش از ۵۰۰۰ متر (در المپیک در مسافتهای ۵۰۰۰ و ۱۰۰۰۰ متر و ماراتون انجام می‌شود).
• دو با مانع در مسافتهای المپیکی ۱۱۰ متر، ۴۰۰ متر و ۳۰۰متر.
• دو امدادی در دو مسافت المپیکی ۱۰۰*۴ متر و ۴۰۰*۴ متر[۱].

 

ادامه مطلب

کونگ‌فو توآ دارای هفت مایگاه (بخش) است که به غیر از مایگاه اول که به حرکات فیزیکی و فعالیت‌های بدنی می‌پردازد، بقیه به جنبه‌های علمی، عرفانی و پزشکی در خصوص تن و روان اشاره دارد.

اصول اساسی، کونگ‌فو توآ توسط ابراهیم میرزایی در کتابی به عنوان کاراته و ذن و فیلمی به نام یم می انتشار یافته‌است.

هم‌اکنون هزاران کونگ‌فو توآ کار در ایران و چندین کشور از جمله آمریکا، کانادا، هلند، ترکیه، آذربایجان، سوریه، لبنان، پاکستان،افغانستان، سوئد، هندوستان، بلژیک ،آلمان و فرانسه فعالیت می‌نمایند.

پیشینه

 

  یکی از مطالب آموزشی کونگ‌فو، زیر نظر ابراهیم میرزایی؛ چاپ شده در مجله دختران و پسران

 

ابراهیم میرزایی پس از گذراندن دوره‌های مختلف رزمی در رشته‌هایی همچون کونگ‌فو، کاراته، تکواندو و دوره‌های سخت تکاوری نزد مربیان بزرگ انگلیسی، ژاپنی، کره‌ای و آمریکایی در کشورهای مختلف و همچنین کسب درجاتی همچون دان ۷ افتخاری کاراته گوجوریو، دان ۴تکواندو و مدرک دکترای تن و روان تا سال ۱۳۴۹؛ نگارش کتابی با عنوان کاراته و ذن را آغاز کرد که در سال ۱۳۵۱ انتشار یافت. سَبْک جدیدی از کونگ‌فو به نام «توآ» که در این کتاب به آن پرداخته شده، از همان سال مراحل آزمایش خود را در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) گذراند و در نهایت در سال ۱۳۵۲ با تأسیس دانشکده تن و روان فعالیت رسمی خود را آغاز نمود.

 

از آن‌جایی که کونگ‌فو توآ با فیزیک بدنی جوانان ایران در آن دوره تناسب خاصی داشت، همراهان این ورزش توانستند موفقیت‌های چشمگیری در مقایسه با ورزش‌های رزمی دیگر در ایران کسب کنند. این امر موجب شد تا در کمتر از ۵ سال جمعیت زیادی به سوی این ورزش جذب شوند. اما در سال ۱۳۵۶ در پی اختلاف بین ابراهیم میرزایی و غلامرضا پهلوی (مسئول ورزش وقت)، دانشکده انشاء تن و روان تعطیل شد و جمعیت همراهان کونگ‌فو توآ در پارک‌ها، سالن‌های کوچک خصوصی و سوله‌های اجاره‌ای به فعالیت خود ادامه دادند.

 

پس از انقلاب اسلامی

 

بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی تقریباً تمام سالن‌های ورزشی باشگاه تاج تحت مدیریت و حفاظت همراهان کونگ فوتوآ قرار گرفت و فعالیت ورزشی بار دیگر آغاز شد و کونگ‌فو توآ حدود ۲ سال موفقیت‌های چشمگیری را کسب نمود. در سال ۱۳۶۰ به سبب فعالیت‌های سیاسی ابراهیم میرزایی بار دیگر فعالیت باشگاه‌های کونگ‌فو توآ ممنوع شد و تا سال ۱۳۷۰ همراهان این ورزش به صورت مخفیانه به معرفی و آموزش این ورزش می‌پرداختند. در سال ۱۳۷۰ با پیگیری‌های مستمر همراهان این فعالیت کونگ فوتوآ با عنوان «انجمن کونگ‌فو توآ» به‌طور رسمی زیر نظر فدراسیون کاراته آغاز شد. در اواخر سال ۱۳۷۱ فدراسیون کونگ فو، ووشو و رزم آوران تشکیل شد و در سال ۱۳۷۸به‌نام فدراسیون ورزش‌های رزمی تغییر نام یافت. در سال ۱۳۷۹ تحت عنوان کمیته مستقل کونگ فوتوآ فعالیت نمود و مجدداً در سال ۱۳۸۱در زمره سبک‌های فدراسیون ورزش‌های رزمی درآمد. در طول این سال‌ها مسئولین کونگ فو توآ مانند سایر ورزش‌های رزمی آیین‌نامه‌ها، مقررات علمی و فنی، ارتقاء رتبه‌های فنی و مدارج مربیگری و داوری را تدوین نمودند. در سال ۱۳۸۴ به خاطر تلاش‌های مستمر همراهان پیشکسوت و دلسوختگان و مسئولین دولت، فدراسیون کونگ فو جمهوری اسلامی ایران تشکیل گردید و در سال ۱۳۹۰ نام کونگ فو از این رشته جذاب ایرانی حذف شد و در حال حاضر این سبک با نام توآ در ایران و جهان فعالیت می‌کندکه البته تمامی همراهان و آموزندگان این هنر با نام کونگ فو توآ رشته خود را می‌شناسند و هیچ نام دیگری را برای آن نمی‌پسندند.

 

کونگ فو توآ و جایگاه جهانی آن

 

بعد از تلاش‌های شبانه‌روزی اساتید و مربیان و همچنین فدراسیون توآ در ایران اولین مجمع با نام ووکا با حضور ۲۵ کشور تشکیل شد که بعد از حدود ۱ سال به ووتا تغییر نام داد. در اولین حرکت سازمان جهانی توآ، برگزاری اولین دوره کلاسهای بین‌المللی داوری و مربیگری بود که از تمام کشورهای عضو برای حضور در این کلاس‌ها شرکت کردند. طولی نکشید که کشورهای عضو به بیش از ۵۰ کشور از ۵ قاره جهان رسید. سپس با برگزاری اولین دوره مسابقات جهانی کونگ فو توآ با حضور ۴۵ کشور علاقه و قدرت روزافزون کونگ فو توآ در بین جوامع جهانی بار دیگر شکوفا شد. ورزش رزمی کونگ فو توآ بر گرفته از فرهنگ و سنت ایرانیان، پارسیان و دیگر اقوام ایرانی می‌باشد، متعلق به ایرانیان است و به جز در برخی مبانی نظری و مفاهیم بنیادین که ویژگی تمام سبک های کونگ فو است، به لحاظ مکانیزم و دینامیک حرکات و ضربات ارتباط چندانی با کونگ فو چینی ندارد.

 

هفت مایگاه

 

مایگاه یکم

 

علم فیزیولوژی (فعالیت بدنی انسانی). جسم پایگاه تن که خاصیت جذب و درک آن بر اسرار هندسی و تولید انرژی و لمس امواج در آزمایشگاه عظیم بدن انسان است. فرهنگستان تن (کونگ فو توآ) متکی بر ۷۳۰۰۰ تکنیک و ترکیب و عکس العمل سازی نیروهای فیزیکی و فیزیولوژی بدن انسانی بر معادلات ریاضی و توان سازی تا مرز جنگاوری به کشت این دنیای ناشناخته همچون راز کهکشان تا ذره‌ای پیش رفته و درک اسرار فیزیک انسانی در کاوشیم و در جهان بودها به زیباترین توان تن به ره آیین مهر بقاء بکوشیم.

 

مایگاه دوم

 

انشاء پزشکی درکی بر احوال موجودات زنده و تفکری بر ارزیابی تن از طریق طب سوزنی علم الحصاب فیزیولوژی (ماده و انرژی) خاصیت فیزیکی و شیمیایی متکی بر محاسبات ریاضی بر بنیان کاوشی نو و ره گرایی در بازتاب جهان ماده (خاصیت جرمی) و روانگرایی (سرعت تا بی جرمی) بر روند آموزشی و اساس دانشکده ره نمودن است.

 

مایگاه سوم

 

روانشناسی تکنولوژی رهنوردان اندیشه با کشفیات و فرضیات و ایجاد تحولات انسان را در امواج حیات حیران و سرنوشت و نابسامانی او را فرمان داده‌اند این مایگاه رهنمونی بمردی هیجان زده و حل مشکل حال و آینده نوجوانان، جوانان، زنان و مردان و اندیشه انسان را نهایت سرعت تصویر جسم بدرک فکر نگهبان نمودن است.

 

مایگاه چهارم

 

فلسفه گرایی یا نگرش تفکر آینده و پژوهشی در ورای شک و افکار شک و افکار ورسیدن به فراسوی مرزی که شک منطقی ما را با قاطعیت راهبر شود و آیت تفکریست در جهان و در لحظات بینش زمان فاصله ایست از اندیشه انسان با طبیعت کیهان این بیان انسان را در جهان بر آگاهی زیست پنهان، یکسان در درست اندیشدن ورزی تفکر فرو رفتن و ترسیم دریافت و درک را به نفس کشیدن تا به آرامش و روشن بینی در جهان رسیدن است.

 

مایگاه پنجم

 

انشاء علوم، اندیشدن، استدلال و تفکر در محور علوم عالم از تولید تا اندیشه‌ها از طریق دانش زمان بدرک حیاط رسیدن است. درمایگاه پنجم از زبان علم بر محور فیزیک شیمی ریاضیات اندیشه انسان را پروریدن و وی را بطور بارور بجهان اسرار آمیز رهنمون کردن است.

 

مایگاه ششم

 

روح روان، روح فریاد اندیشه و در نتیجه گرد هم نمایی تن و روان به ایجاد تفکر و تمرکز و گونه‌ای تبدیل ماده بر حرکت جرم و تبدیل خاصیت انرژی از ماهیت به ذات و سلسله مجهولات راه پیمودن است روح روان در نمودار اندیشه انسان و انسان شاهکار جهان و اندیشه جهان بینی انسان . . . . پس انسان در برترین تاوانایان علوم کیهان و هر انسان در زمان پس انسان بدرک راز جهان و نمود بودن وی در بی پایان و این راز دانایان به دریافت بی زمان است.

 

مایگاه هفتم

 

جهان مجهولات، فراتر از خویشتن پختگی فکر زمان در تفکری بی زمان. (فراتر از خویشتن) = به عالم پنهان و جهان معنا و به نیای تفکرها رسیدن است. (فراتر از خویشتن) = جهان آفرینش را پوشیدن و راز هستی بخش را جوییدن است. (فراتر از خویشتن) = جهان تابش امواج و رابطه آن با سلسله اعصاب و بهره‌گیری از منبع انرژی حیات و در نهایت سرعت و اندیشه و خاصیت اندیشه در ماده به کنکاش کردن است. (فراتر از خویشتن) = به انشاء اسرار فیزیکی تن به ره‌آورد حالات و حرکات متکی بر ریاضیات و روانشناسی تکنولوژی علم گرایی، فلسفه گرایی فیزیولوژی (پزشکی) و به روح روان رسیدن است.

 

لباس

 

  گزارش چاپ شده از روند استقبال از کونگ‌فوتوآ در ایران در مجله دنیای ورزش، سال ۱۳۵۳

 

در اصل لباس کونگ‌فو توآ، تفاوت ساختاری خاصی با لباس کونگ‌فو ندارد ولی در مجموع لباسی که در این هنر به‌کار می‌رود از شرایط خاصی برخوردار است. از استحکام و دوام زیادی برخوردار بوده و تأمین کننده میدان حرکتی دست، پا و تنه می‌باشد.

 

پیراهن ساده و معمولی که تمام قسمت‌های بدن را می‌پوشاند و از هدر رفتن انرژی بدن جلوگیری می‌کند، معمولاً از جنسنخی و الیاف طبیعی است تا عرق بدن را جذب کند. کمرشلوار کونگ‌فو چنان طراحی شده که مهره‌های قوس کمری ستون مهره را محافظت می‌کند (درهنگام وارد شدن نیرو و فشارهای زیاد از لغزیدن مهره‌ها به روی هم وآسیب دیده گی آنها جلوگیری می‌کند) و در قسمت مچ پا نیز شلوار کونگ‌فو عضلات و زردپی‌های مچ پا را محکم نگه می‌دارد و از آسیب دیدگی آنها جلوگیری می‌کند.

 

رنگ لباس

 

لباس کونگ‌فو سیاه رنگ می‌باشد.

 

از نظر علمی رنگ سیاه انرژی را در خود جذب کرده و از هدر رفتن انرژی جلوگیری می‌کند. در کونگ‌فو سیاهی رنگ مقدسی می‌باشد؛ بدین منظور که رنگ سیاه در مقابل رنگ‌های دیگر مقاومت می‌کند و نفوذ هر گونه رنگ در آن بی‌اثر است. از نظر علمی رنگ سیاه نمی‌گذارد انرژی بدن که در اثر سوخت و ساز تولید می‌شود از دست برود و آن را در خود نگه می‌دارد و از پیری زودرس و خستگی و کوفتگی عضلات جلوگیری می‌کند.[۱۱]

 

لباس قرمز

 

بعد از دریافت شالبند سبز که همراه به درجه راجور می‌رسد لباس او به قرمز تغییر می‌یابد اما شلوار همیشه مشکی می‌ماند.

 

لباس سفید

 

بعد از دریافت شالبند قهوه‌ای که همراه به درجه راهدان می‌رسد لباس او از قرمز به سفید تغییر می‌یابد.

 

پس از دریافت شالبند مشکی که فرد به درجه راهبان می‌رسد دوباره پیراهن او به سیاه تغییر می‌یابد و برای همیشه این رنگ باقی می‌ماند.

 

و بعد به درجهٔ جهانبان می‌رسد.

 

شال‌بند

 

شالبند سفید

 

اولین شال کونگ فو توآ شال سفید به نشانه آمادگی و ورود به معبد انشاء برای خودسازی.

 

شالبند سبز

 

دومین شال کونگ فو توآ شال سفید خط سبز یا روییدن در فضای فیزیکی.

 

شالبند قهوه‌ای

 

سومین شال کونگ فو توا شالبند قهوه‌ای است که به معنی سوختن و کسب تجربه است.

 

شالبند مشکی

 

چهارمین شال کونگ فو توآ شال مشکی یعنی عبور از مرز تاریکی‌ها و ابداع و تکامل تکنیک‌های کونگ فو توآ

 

شالبند سرخ

 

پنجمین شال کونگ فو توآ شال سرخ ای یعنی سوختن در ورای نیروهای فیزیکی و رؤیایی در میدان‌های مبارزه؛ که در ردهٔ جهانبان وحتی استاد است.

 

خط‌ها

 

خط یک (آناتوآ)

 

آناتوآ به معنای تو به معنای من مساوی تو و تو مساوی من و من و تو به معنای شاهین نمای ترازوی جهان تن و روان و گوهر بودگی انسان و کشف سلسله زمان و نفوذ به مرز دانایان و آگاهی به آزادی انسان، آناتوآ با ۵۱۵ تکنیک و ترکیب و عکس العمل سازی و خاصیت‌های هندسی و خلاف حرکت بدنی در مسیر عالم ذرات است.

 

خط دو (آتادو)

 

تادو به معنای اسرار خلقت است؛ اسرار خلقت یا هستی است و یا نبرد به ترکیب نیستی است. آتادو با 1353تکنیک و ترکیب و عکس العمل سازی و خاصیت‌های خلاف موجی به منظور برگردان عالم ذرات و اندیشه حیات است.

 

خط سه (سوتو)

 

سوتو به معنای مرز دانایی و خروج از دایره خام عقلی و انهدام ترس از زندگی است.

 

خط چهار (سامسامائه)

 

سامسامائه به معنای کاوش است، به معنی آدمی چیست؟ انسان چیست؟ از چیست؟ تولد و آغاز و آغاز و تولد او هستی است یا نیستی و یا هستی و نیستی او یکی است. گردیدن انسان به چیست؟ آیا تصورات انسان تا به امروز این چنین بوده است یا فرهنگ توآ پذیری است، سامسامائه با ۵۰۱۱ تکنیک و ترکیب و عکس العمل سازی با رسیدگی به تن و روان است. به لحاظ فیزیکی تأکید این فرم بر توسعه ضربات و دفاع‌های دست در توآ است. استفاده از حالات متنوع ضربات دست نشان از آشنایی و تسلط طراح فرم بر سیستم‌های گوناگون کونگ فو دارد. دوران‌ها و پیچش‌های متعدد چه در مسیر حرکت و چه در تغییر محورها زیبایی خاصی به این فرم طولانی و پیچیده می‌دهد. اصرار بر اجرای قرینه محورها موجب توانمندی هر دو دست در اجرا حمله و دفاع می‌گردد. بخش مرکزی سامسائه که معمولاً به نام لانه زنبوری معروف است به تنهایی مشتمل بر ترکیبات همزمان دفاع و حمله در زوایای متعددی است. کسب مهارت در سامسائه علاوه بر تکرار و تمرین مستمر، نیازمند شناخت صحیح از مکانیزم ضربات دست در سیستم کونگ فو است. از دیگر نکات قابل توجه دیگر در این فرم اختصاص بخشی مجزا و طولانی به تکنیک‌های دفاع شخصی است که در واقع مهارت لازم برای درگیری‌های نزدیک و رهایی از انواع قفل‌ها را به همراه آموزش می‌دهد.

 

خط پنج (مایانه)

 

مایانه به معنای تو و من و من و تو و تو و طبیعت مربوط به من و توست. تمرکز این خط بر توسعه قابلیت‌های ضربات پای همراهان می‌باشد. تنوع ضربات همراه با تنوع استراتژی‌ها و ترکیبات ضربات پا موجب شده تا مایانه را بتوان یکی از منحصربه فردترین فرم‌های ورزش‌های رزمی به شمار آورد. چنانچه آموزش همراه در این مرحله به درستی و با پرهیز از شتابزدگی انجام شود، تسلط و مهارت کاملی بر ضربات پای پیچیده و کاربردی حاصل می‌شود.

 

خط شش (کوانا و وست مایانه)

 

کوانا (خط شش) کوانا به معنای تضاد است به معنای صفوف نامناسب انسانی، ناهنجاری‌های روانی، عدم آشنایی بر پزشکی عالم کیهان و ترسان از ورود به جهان تفکر آمیز و فلسفه گرایی و از حرکات و اسرار فیزیک انسانی، عدم توجه به علوم بنیانی و نا آگاهی به اساس روانی و ترسان بر اسرار مجهول یگانی و مجبور کردن انسان به درک آشکار عالم پنهانی که این نیرو متکی بر هفت مایگاه توآ سروده دانایی است.

 

وست مایانه (خط شش) وست مایانه به معنای انهدام اختلالات بی‌معنی و نابود کردن ناهنجاری‌های مبارزه انسان در مرز آشکار و پنهان به درک اندیشه هاست. کوانه و وست مایانه مجموعاً با ۸۷۶۵ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی می‌باشد.

 

خط هفت (وای ما با تو یا پنجهٔ مرگ)

 

وای ماباتو به معنی پنجه مرگ است این معنی در کونگ فو توآ از هفت مایگاه نیایش به سازندگان اندیشه‌ها و دادرسی انسانها به شناخت و بررسی‌های زیربناها و ایجاد انسان به بینش‌ها و دانش هاست. وای ماباتو با ۳۳۰۱ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی است. پنجهٔ مرگ ابراهیم میرزایی، اوج خشونت انسان و فریاد و طغیان انسان بر ستمگری‌هاست.

 

کونگ فو توآ دارای هفت خط ===== خط هشت (کوگوی ما - آناتوای قهوه‌ای) ===== مفهوم آن بیان گردیده اما در دست برخی از همراهان است

 

خط تا۲۱

 

فقط تعداد اندکی از راهدانان از آن برخوردارند.

 

مراسم خون[ویرایش]

 

مراسم خون نام مراسم ویژه‌ای در کونگ‌فو توآ می‌باشد که طی آن همراهان شایسته، خون خود را به پاس احترام به خون شهیدان راه حق و تداوم بخشیدن به آن روی اوتایمی می‌ریزند. توآکاران معتقدند اگر کسی برای اوتایمی معبدش خون دهد، برای وطنش جان خواهد داد.

 

آرم‌ها کونگ‌فو توآ

 

مشت واره - متتو

 

  مشت واره - نماد روی سینه سمت چپ در کونگ فو توآ

 

هلال قرمز بالای مُشت نشان دهنده فلسفه خون کونگ‌فو یعنی مبارزه تا آخرین قطره خون در راه آزادی انسان‌ها می‌باشد.

مشت در میان دایرهٔ سیاه، نشان دهندهٔ قیام از دل تاریکی‌ها و پلیدی‌هاو همهٔ آنچه که انسان امروز از خود بیگانه کرده ودر بند کشیده‌است. همچنین مشت نشانه تجاوز نمی‌باشد، بلکه حالت دفاعی دارد که از شکل آن نیز مشخص است.

هلال سفید زیر مشت نشان دهندهٔ نژاد سفید ایرانی است.

کرهٔ جهان زیر مشت و نقشهٔ ایران در وسط کره به‌عنوان پایگاه کونگ‌فو توآ در جهان مشخص شده‌است.

 

این آرم روی سینه طرف چپ قرار می‌گیرد که مشت نماد حفاظت از قلبی است که تپش آن صدای فکر همراه است

 

سیمرغ

 

سیمرغ یک افسانه آریایی است و از همان دیرباز صورت افسانه‌ای بر خود گرفته و مقامی والا یافته است. در آیین زرتشت و آثار صوفیان ایران به حکیمی روحانی یا کامل‌ترین وجود بشری تعبیر شده و عارفان کامل، خاصه شیخ فرید الدین عطار نیشابوری، او را منبع فیض و سرچشمه هستی تصور کرده‌اند که کاملان جهان که مرغان بلند پرواز این دیررند سوزند، تمام هم خود را صرف شناسایی او می‌نمایند وبا همت مرشدان خویش می‌کوشند که پس از طی مراحل سلوک چون قطره‌ای که در پهنه این دریا محو می‌شود خود را به این مرغ بینهایت برسانند و در اقیانوس او محو و فانی شوند.

 

سیمرغ در فرهنگ ایرانیان نماد خرد، دانش و حکمت بوده و در آیین کونگ‌فو توآ نیز که برگرفته از فرهنگ اصیل ایران زمین می‌باشد، از تصویر این پرنده استفاده شده که بعد از مراحل شال سبز (۷ خط)، نماد آن بر سمت چپ پیراهن یا کت، روی سینه بجای آرم مشتواره دوخته می‌شود و آرم مشتواره به بازوی چپ انتقال می‌یابد.

 

اژدها یکی از موجودات افسانه‌ای در فرهنگ‌های جهان است و در اساطیر جهان جایگاه ویژه‌ای دارد. اژدها ماری است افسانه‌ای و بزرگ، با دهانی فراخ و گشاد که همیشه حیوانی نیرومند و سهمگین پنداشته شده و اقوام بسیار معتقد بودند که اژدها خدای طوفان و هوای بد و سیل و دیگر بلایای آسمانی است و طوفان بر اژدها سوار شده، موجب لغزش زمین و زمین لرزه می‌شود. تقربیا همه جا اژدها با شب و تاریکی پیوسته و مربوط بوده‌است. در میان چینی‌ها اژدها نماد سال نو، قدرت، خوبی و خوشبختی و نیروهای مافوق بشری است. یکی از اصلی‌ترین مراسم سال جدید در چین، جشن و پایکوبی اژدهاست که هر ساله اجرا می‌شود. سیمای اژدها در تاریخ اساطیری ایران، در نهایت زشتی و پلشتی است. آنها از نخستین یاران اهریمن می‌باشند. در داستان پهلوانی و اساطیری ایران از گرشاسپ پادشاه پیشدادی فرزند زاب، همچنین از رستم، رودابه و زال، به عنوان پهلوانان اژدها کش نام برده شده‌است.

 

  جهان واره نماد پشت لباس در کونگ فو توآ نشان از سیاره تن و روان

 

نشان سیمرغ به انضمام ریکیما (شمشیر) بر گرفته از شاهنامه فردوسی است، شمشیر (ریکیما) در این نشان به یک تعبیر، نشانگر قدرت رزم ایرانیان است و به عنوان سمبل حراست و پاسداری از ارزشهای توآ، توسط راهدان است و اینکه شمشیرازسر سیمرغ گذشته و تا پای اوامتداد یافته، نشانگر و بیانگر سر از پا نشناختن راهدان در صعود و پرواز به سوی دانایی است؛ و مهمتر از همه آنکه در این نشان، سیمرغ شمشیر را با منقار و چنگال گرفته و به راهدان داد تا راهدان همیشه به یاد داشته باشد که از این هنر رزم ایرانی یعنی کونگ فو توآ بایستی با چنگ و دندان محافظت کند در اینجا شمشیر به عنوان همان پری است که سیمرغ به زال داد ولی افسوس که سیمرغ و پرش سالهاست که فراموش شده‌اند و تو ای همراه بدان که: کونگ فو توآ راز قوی شدن به برترین نیروهاست پس قوی شو به برترین نیروها، و برترین اندیشه‌ها.

 

جهان تن و روان - سیاره تن و روان

 

گردی آن نشانه زمین که دانشگاه تن و روان است و نوشته آن نیز جهت گردش کره زمین را نشان می‌دهد. شکل این نشان کاملاً شبیه اوتایمی و به همان معناست و محل آن پشت لباس است که یادآور اینست که هر همراه در درون خود باید مبارزه را آغاز کند؛ و به همین دلیل مشت را بجای نقطه انتخاب شده تا نشان دهد مبارزه باید در هر دو جهان انجام شود.

 

  شاهین نمای ترازوی جهان تن و روان نماد اعتدال و قدرت در کونگ فو توآ - دو گوی از دوسوی یاد آور دو نیروی مادی و مینویی یا نمودار دو جهان تن و روان و ...

 

در مورد علت انتخاب این کلمات و شکل آرم، خود نیاز به بحث مفصل و نیاز به پیش نیازهایی است که در اینجا نمی‌گنجد. (ولی می‌توان گفت که انتخاب این کلمات نشانه (اتحاد بین‌المللی کونگ فو توآ) می‌باشد)

 

همراهان کونگ فوتوآ

 

همراهان توآ به مجموعه رزمی کاران سبک رزمی کونگ‌فو توآ همراهان توآ گفته می‌شود.[۱۵][۱۶]

 

سلسله مراتب همراهی در سبک توآ

 

• همراه به شاگردان تازه‌کار و مبتدی گفته می‌شود که از شالبند سفید تا قهوه‌ای را شامل می‌شود
• سیر راهدان یا سیر سبز همراه پس از گذراندن خط چهار و موفقیت در آزمونهای مربوطه به درجه سیر راهدان و یا شال سیر سبز می‌رسد.
• راهدان همراه پس از گذراندن خط هفت و قبولی در آزمون مربوطه به اخذ شال سبز خط سفید می‌رسد.
• سیر راهباندر این مرحله راهدان پس از گذراندن خط ۵ قهوهای توتایما (سیستم هنرهای فردی) و خط ۶ قهوه‌ای مبارزات یک به ۳۵ نفر به سه صورت (کلاسیک؛ تونلی؛ آزاد) موفق به اخذ درجه فوق می‌شود
• راهبان سیران راهبان پس از گذراندن ۲ خط دیگر یعنی خط ۷ تکنیک‌های «من توما» و خط ۸ تکنیک‌های «ذات ما» (آشنای با اصول پنج سیستم حرکتی و حیاتی در جنبندگان) وقبولی در این دو مرحله موفق به اخذ شالبند قهوه‌ای کامل و لقب راهبان می‌شود.
• جهانبان در این مرحله راهبان به ابداع و ابتکار ۳۰۰۰ تکنیک و ترکیب و عکس العمل سازی به همراه خواص موجی و دوران به دوران در قالب یک یا چند خط مبادرت کرده و پس از دفاع از پایان‌نامه خود در حضور هیئت علمی (استادان دانشکده انشاء تن و روان) که تحت نظر کمیته تحقیقات و پژوهش سبک فعالیت می‌کنند به تأیید آنان لقب جهانبان گرفته و موفق به در یافت شال مشکی می‌شود.
• راهبر عنوان اختصاری شخص اول سبک توآ و رئیس دانشکده انشاء در تمامی دورانهاست. این عنوان تاکنون فقط برای پروفسور میرزایی بکار رفته است.
  

 

 

 

 

 

 

ادامه مطلب

 این هنر که با نگرش عمیق فلسفی شکل گرفته با کمک ایجاد چرخش انرژی در انسان و تخلیه انرژی درونی یعنی انرژی «چی» یا انرژی بایو الکترومغناطیس درون بدن انسان، یکی از قدرتمندترین سبکهای رزمی در جهان می‌باشد. در این هنر عضلات نقش زیادی ایفا نمی‌کنند ویک تای چی کار سعی در رها کردن کل بدن دارد تا این انرژی بتواند در بدن جاری شود و در موقع مناسب بتوان از آن برای دفاع یاحمله استفاده کرد. تای چی چوان روش مشت زنی یا هنر رزمی است که بر اساس مفاهیم فلسفی آن سعی در به تعادل رساندن همه چیز دارد که در حقیقت نماد یین و یانگمحصول این فرایند است. «تای چی» در فلسفه تائو به معنای فرایندی است که «ووچی» را به «یین و یانگ» تبدیل می‌کند و تای چی چوان هنر رزمی است که بر اساس این مفهوم عمیق و فلسفی بنا شده‌است. اساتید تائو صدها سال پیش با معرفی تای چی در حقیقت هنر رزمی را معرفی نمودند که هماهنگ با ریتم‌های طبیعت و قوانین حاکم بر طبیعت باشد تا در سطوح بالا نیز منتهی به ادراک طبیعت گردد. تای چی ابتدا بدن را متعادل می‌سازد، سپس انرژی درونی انسان، ذهن، تنفس عواطف، طبیعت و روح را متعادل می‌سازد.

هنر رزمی تای چی چوان بر اساس ۱۳ الگوی اصلی شکل گرفته که این ۱۳ الگو عناصر شکل دهنده طبیعت و عناصر اولیه جهان هستند که اساتید کهن این رشته با مطالعه عمیق روی خواص این عناصر کاربردی رزمی یافتند که با طبیعت هماهنگ باشد.

از این ۱۳ الگو، ۸ الگو مربوط به ۸ نوع جین، یا هشت نوع ضربه و دفاع مختلف با تخلیه انرژی درونی می‌باشد که از تئوریهشت سه خطی ئی چینگ الهام گرفته شده‌است و ۵ الگوی دیگر آن مربوط به ۵ نوع حرکت استراتژیک در تای چی می‌باشد که از تئوری ۵ عنصر الهام گرفته شده‌است. به همین دلیل می‌گویند تای چی باعت هماهنگی انسان با طبیعت می‌شود که در فلسفه وجودی انسان نیز این امر قرار دارد. اما امروزه به دلیل خواص بسیار زیاد این رشته و تأثیراتی که در تنظیم میدان انرژی و به دنبال آن تقویت جسم و روح دارد به عنوان هنر سلامت زیستن در سطح جهان مطرح است. تای چی به عنوان هنری زیبا با تأکید بر جنبه هنریِ آن در تمام سنین و شرایط تمرین می‌شود و امروزه کاربرد رزمی آن استفاده کمتری دارد.

تای چی چوان دارای ۵ سبک رزمی می‌باشند که عبارتند از: یانگ؛ چن؛ وو؛ سون؛ وو-هاو
در مورد بخش رزمی تای چی، قابل ذکر است که این هنر بخش‌های رزمی مختلفی دارد که عبارتند از:

- دوی لین: به مبارزات نمایشی دو یا چند نفره می‌گویند که به صورت قرار دادی و از پیش تعیین شده اجرا می‌شود و نفرات فقط تکنیک‌های رزمی دفاع و حمله را روی یکدیگر نمایش می‌دهند.

- چین نا: به این روش به اصطلاح دفاع شخصی نیز گفته می‌شود که با استفاده از تکینیک‌های رزمی هر سبکی طراحی می‌شود که شامل تکنیک‌های قفل مفصل و شناخت نقاط حساس بدن می‌باشد. این نوع مبارزه به دلیل خطر ناک بودن اجرای آن در مراکز آموزشی صرفاً به صورت تمرینی کار می‌شود.

-تویی شو: تویی شو در لغت به معنای فشردن و هل دادن دست‌ها می‌باشد، بخش مبارزات حسی و درونی تای چی است که مبتنی بر استفاده از انرژی چی می‌باشد، در این مبارزات حریفان دائماً در حال شناخت یکدیگر هستند به همین دلیل به آن هنر شناخت حریف هم می‌گویند که این هنر موجب تجربیاتی در شناخت می‌شود که در تمام زندگی قابل استفاده‌است. این نوع مبارزه با استفاده از حس و انرژی درونی صورت می‌گیرد و مانند شنیدن و پاسخ دادن، دو مبارزه دائماً در حال تمرکز بر نیروی درونی یکدیگرندو زمانی که یکی از حریفان اعمال نیرو می‌کند. طرف مقابل به اصطلاح در حال شنیدن و هدایت نیروی حریف است و زمانی که نیروی حریف اعمال شد طرف دیگر به پاسخ دادن و یا اعمال نیرو می‌پردازد. تا جائیکه یکی از حریفان از موقعیت استفاده کرده و تعادل نفر مقابل را برهم بزند. این نوع مبارزه به دلیل این که افراد به صورت حسی در حال سنجش نیروی یکدیگرند، شم مبارزاتی را بالا برده و باعث تقویت نیروی درونی می‌شود. برخی معتقدند، تویی شو ریشه و منشأ پیدایش ورزش جودو می‌باشد.

تویی شو کاملاً تحت قوانین بین‌المللی انجام می‌پذیرد و بدون خطر و آسیب دیدگی است و در حال حاضر مسابقات تویی شو در سطوح مختلف برگزار می‌شود که مؤسسه ورزشی ووشو و مطالعات انرژی درونی ایران به صورت فعال در این مسابقات شرکت می‌کند؛ اولین مدالهای جهانی تویی شو در تاریخ ورزش ایران نیز متعلق به استاد حامد کاتوزی مدیر این مؤسسه می‌باشد. تمرینات تویی شو نیز مانند دیگر سبکهای رزمی فرمهایی دارد که به صورت دو نفره اجرا می‌شود و کمک به ایجاد مهارت در شناخت حریف و حفظ مرکز ثقل خود می‌کند و حریفان چرخش انرژی و تبادل آن را نیز تجربه می‌کنند.

این ورزش در رده ورزشهای رزمی نرم و درونی قرار دارد و باعث می‌شود تا عضلات بدن با انجام تمرینات نرم و ساده، انعطاف‌پذیر و قوی شوند. تمرینات و نرمشهای تای جی چوان با حرکات کند، آرام، و معمولاً به صورت گروهی هنگام صبح انجام می‌شوند. متخصصین این ورزش معتقدند که تمرینات تای جی به صورت دسته جمعی، اثر بهتری نسبت به تمرینات فردی آن دارد. این ورزش چینی در خود کشور چین از طرفداران زیادی برخوردار است. در ایران علاقه‌مندان به این رشته در سه بعد قهرمانی، همگانی و درمانی به فعالیت می‌پردازند. ورزشکاران تای جی چوان در دو قالب سنتی و مدرن (مسابقاتی) فعالیت می‌کنند. هم اکنون شیوه سنتی و اصیل چن تای جی و یانگ تای جی در شهرهای تهران، اصفهان، شیراز، سردشت وبندر بوشهر و مشهد بصورت متمرکز آموزش داده می‌شود. بنیانگذار تای چی در ایران استاد حسین داوودی پناه (داداشی) می‌باشد.

فواید تای چی

 

تحقیقات به عمل آمده نشان می‌دهد که تای چی قادر است تا بیماریهای شدید، مزمن و حتی ژنتیکی را درمان کند. به طور مثال با تمرین تاجی می‌توان امراض قلبی را درمان و یا از بروز آنها جلوگیری کرد. همچنین این ورزش می‌تواند استرس را از بین برد. تمرینات تنفسی این ورزش همچنین می‌تواند به سالم ماندن ریه و بهبود جریان گردش خون در بدن نیز کمک کند. آهستگی و نرمی در تمرینات تای چی باعث می‌شود تا تمرکز فکری بالا رود که این مسئله خود به کنترل دستگاه عصبی فرد در شرایط بحرانی و فشارهای عصبی بسیار کمک می‌کند. از فواید عمده تای چی می‌توان به تقویت عضلات بدن، انعطاف‌پذیری و نرم شدن ماهیچه‌ها و زردپیها، تمرکز و آرامش فکری، تقویت روحی و عصبی و آموزش دفاع شخصی اشاره کرد.

 

سبک‌های تای چی

 

در تای جی پنج سبک اصلی وجود دارد که از میان آن‌ها برخی سبک‌های مدرن نیز به وجود آمده‌اند: - سبک چن (به انگلیسی: Chen) - سبک یانگ (به انگلیسی: Yang) - سبک وو یا وو هاو (به انگلیسی: Wu Hao) - سبک وو یا وو چوان یو (به انگلیسی: Wu) - سبک سون (به انگلیسی: Sun)

 

سبک‌های مدرن دیگری نیز در این ورزش وجود دارند. فهرست سبک‌های بالا به ترتیب ارشدیت آن‌ها هستند. البته ترتیب محبوبیت آن‌ها بدین صورت است: یانگ، وو، چن، سان و وو هاو. برای مثال سبک دورگه(به انگلیسی: hybird) و جوانه‌ها(به انگلیسی: offshoots) از مهم‌ترین این سبک‌های مدرن هستند.[۳] سبک چن توسط چن وان تینگ نسل نهم از خاندان چن در روستای چن جیاگو از توابع شهرستان جیائوتزو در استان هنان، چین بنیان نهاده شد. چن وان تینگ یک ژنرال بازنشسته ارتش از دوران امپراتوری مینگ بود که طی سالهای ۱۶۰۰ الی ۱۶۸۰ میلادی می‌زیسته‌است. طبق یکی از روایت‌ها، سبک چن از تای چی چوان منشأ سبک‌های دیگر می‌باشد و سایر سبک‌ها (به جز سبک وودانگ) از آن منشعب شده‌اند. این شیوه بخاطر حرکات قدرتی و انفجاری ضمن اجرای حرکات نرم، آرام و موزون تای جی چوان معروف می‌باشد.

 

یکی از ۴ استاد بزرگ و وارث خاندان چن در روستای چن جیاگو چن ژنگلی می‌باشد که ایشان جزو ۱۰ استاد بزرگ ووشو در جهان و همچنین رئیس فدراسیون خاندان چن می‌باشد. روایت ایشان از سبک چن، از سال ۱۳۸۰ شمسی توسط استاد حسین میرمحمدی (پیشکسوت ووشو) در ایران پایه ریزی و تدریس شده است و هم اکنون در مراکز متعددی آموزش داده می‌شود. استاد چن ژنگلی در کشورهای مختلف جهان جنریشن (شاگرد ویژه برای آموزش و ترویج چن تای جی) دارند؛ که جنریشن ایشان در منطقه خاورمیانه آقای عباس حمزوی (داور و مربی رسمی فدراسیون ملی چین، داور و مربی رسمی فدراسیون ج.ا. ایران، دان ۵ تایچی از فدراسیون ج.ا. ایران و دان ۴ رشته تخصصی چن تای جی از فدراسیون جهانی ووشو، همچنین مربی بین‌المللی تایچی زیر نظر فدراسیون جهانی ووشو) می‌باشند. استاد عباس حمزوی بورد تخصصی تایچی درمانی را در کشور آمریکا زیر نظر پروفسور لین گذرانده است.

 

سبک استاندارد فدراسیون جهانی ووشو

 

تای چی سبک استاندارد (نسل اول) نخستین بار در سال ۱۹۵۶ با معرفی فرم ۲۴ حرکتی استاندارد به دنیای تای چی معرفی شد. کمیتهٔ ملی ورزش چین، که زیر نظر دولت چین اداره می‌شود، از چندین سال قبل از این تاریخ در تدارک ایجاد شاخه‌ای از تای چی بود که پتانسیل تبدیل شدن به ورزشی همگانی را دارا بوده و در ارتقاء سلامتی عموم جامعه نقش داشته باشد. در حرکتی بزرگتر نیز انجمن ووشوی چین به دنبال معرفی ووشوی خود به دنیا و جایگاه سازی آن به عنوان ورزش رزمی بومی چین در کنار کاراته ژاپن و تکواندوی کره بود که جایگاه بین‌المللی بالایی داشتند و مقبولیت زیادی در کشورهای غربی پیدا کرده بودند. با این هدف کمیتهٔ ملی ورزش چین استاد لی تیان جی (به انگلیسی: Li TianJi) را در راس هیاتی از اساتید تای چی مسئول این پروژه نمود. پس از چندین سال تلاش سرانجام نتیجه آن در قالب فرم استاندارد ۲۴ حرکتی تای چی چوان و فرم استاندارد ۳۲ حرکتی شمشیر جییِن عرضه شد. این فرم‌ها تحت عنوان تای چی استاندارد ساده شده (به انگلیسی: Standard Simplified taijiquan) نامیده شدند. اساس این فرم و حرکات استفاده شده در آن از فرم تای چی خاندان یانگ برگرفته شده است، هر چند که هیچ‌یک از اساتید خاندان یانگ در آن زمان برای مشورت دعوت به همکاری نشدند.

 

در نتیجه خمیرمایه حرکات این فرم و ترکیب و توالی قرار گرفتن آنها مطابق دانش، تجربه و صلاح دید هیئت تحت نظر استاد لی تیان جی تغییر یافته و شکل گرفت. این شاخه از تای چی روز به روز با حمایت انجمن ووشوی چین و بعدها فدراسیون جهانی ووشو، به سرعت گسترش پیدا کرده است. فرمهای استاندارد پس از استاد لی تیان جی، توسط برادرزادهٔ او استاد لی دُویین (Li Deyin)، تا به امروز گسترش زیادی پیدا کرده است. فرمهای استاندارد ۸ حرکتی، ۱۶ حرکتی، ۲۴ حرکتی، ۳۲ حرکتی و ۴۲ حرکتی دست (تای چی چوان)، و فرم‌های ۳۲ حرکتی و ۴۲ حرکتی شمشیر جییِن (تای چی جیین) اهم آنها را تشکیل می‌دهد. فرم بادبزن استاندارد و نیز فرم مبارزهٔ دونفره دویی لییَن از این دسته هستند. در ایران نیز همانند سایر کشورها، شاخه تای چی استاندارد گسترش زیادی پیدا کرده است و تعداد زیادی از تای چی کاران در کشور از آن بهره می‌برند. شایان یادکرد است که به دلیل شباهت سبک استاندارد به تای چی سبک یانگ، بعضاً و نیز به جهت سهولت برقراری ارتباط بیشتر مخاطبان خود با این سبک، از آن با نام سبک یانگ یاد می‌شود که تعبیر دقیقی نیست. در ادامه در شرح آنچه به راستی تای چی سبک یانگ می‌باشد و حاصل فعالیت‌ها و دانش اساتید خاندان یانگ در طول سال های متمادی است، مطالبی آورده شده است.

 

البته فدراسیون جهانی ووشو در سبک‌های استاندارد تای چی در سال ۲۰۰۴ و همین‌طور ۲۰۱۳ بازبینی کلی انجام داده و فرم‌های مدرن و فرم‌های استاندارد ویژه هر سبک را نیز به عنوان فرم‌های استاندارد نسل دوم و سوم معرفی کردند که به خصوص در فرمهای نسل سوم، روح و اصالت سبک‌های سنتی نیز بیشتر به چشم می‌خورد.

 

سبک سنتی خاندان یانگ

 

تای چی چوآن سبک یانگ یکی از نگین‌های ارزشمند سرزمین چین در دنیای هنرهای رزمی می‌باشد. از دوران بنیان‌گذار تای چی چوآن سبک یانگ، یانگ لوچان، فرزندانش یانگ بان هو و یانگ جیان هو، نوه‌هایش یانگ شاو هو و یانگ چنگ فو، نتیجه‌های او یانگ جنگ مینگ، یانگ جنگ جی، یانگ جنگ دو و یانگ جنگ گو، همگی با کمک یکدیگر تلاشی یکپارچه در راستای تحقق، توسعه، تکامل و گسترش تای چی چوآن داشته‌اند. تای چی چوآن سبک یانگ با طراحی دقیق در ساختار، زیبا، رها، آهسته و جاری است و در عین حال جنبه‌های رزمی این هنر حفظ شده است. همچنین روشی برای ارتقای سلامتی و درمان بیماری می‌باشد.

 

تای چی خاندان یانگ توسط یانگ لوچان در اواخر قرن هجدهم بوجود آمد. خاندان یانگ به همراه چهار خاندان دیگر، خاندان چِن، خاندان وو (از نسل وو یوشیانگ)، خاندان سون و خاندان وو (از نسل وو چوآن یو)، پنج خاندان تای چی سنتی را تشکیل می‌دهند که میراث خود را از زمانهای دور نسل به نسل تا به امروز حفظ کرده‌اند و در راستای بسط، گسترش و آموزش آن کوشیده‌اند. تمامی این خاندانهای نامبرده شده، آموزهای خود را توسط نسل‌های حال حاضر خود به علاقه‌مندان و هنرجویان تای چی چوآن منتقل می‌کنند. نسل‌های حال حاضر خاندان یانگ، استاد یانگ جنگ دو (نسل چهارم) و استاد یانگ جون (نسل ششم) می‌باشند. بزرگان و اعضای تمامی این پنج خاندان با یکدیگر روابط بسیار عمیق و دوستانه دارند و یکدیگر را در راستای گسترش تای چی سنتی در سراسر جهان یاری می‌دهند.

 

شباهت‌های سبک تای چی استاندارد به تای چی سنتی خاندان یانگ، به دلیل اینکه اساس سبک تای چی استاندارد از تای چی خاندان یانگ گرفته شده است، واضح و روشن است. با این حال تفاوتهای آشکاری در صورت و معنا با یکدیگر دارند که این دو سبک تای چی را از یکدیگر متمایز می‌نماید. آگاهی نسبت به وجوه اشتراک و وجوه تمایز این دو سبک، تای چی کاران را در رسیدن هرچه دقیق تر و سریع تر به اهداف خود یاری می‌کند، چرا که هر کدام تای چی کاران را به منزلی متفاوت از دیگری رهنمون است. شایان ذکر است که برشمردن تفاوتهای میان سبکها به معنای نفی یک سبک نیست. تمامی سبکهای تای چی اعضای یک خانوادهٔ بزرگ هستند که از ریشه‌ای یکسان برآمده و در عین حال هر یک مسیر منحصربه‌فرد خود را طی کرده و به دنبال هدفی برگرفته از منظر پدید آورندگانشان سیر می‌کنند.

 

تاریخچه تای چی

 

روایت اول: طبق اسناد موجود گفته می‌شود «چانگ سان فنگ» (Zhang San Feng) در سال ۱۱۰۱ پس از میلاد، اولین شخصی بوده که تای چی چوان را ابداً کرده، همچنین گفته می‌شود که در زمان سلسله لیانگ (۵۰۲ – ۵۵۷ پس از میلاد) تکنیکها و فرمهایی شبیه به تای چی چوان وجود داشته‌است که توسط «هان گونگ یو»، «چنگ لینگ شیء» و " چنگ بی " تدریس می‌شد. بعدها در سلسله تانگ (۶۱۸ – ۹۰۷ پس از میلاد) «شو شوان اوینگ»، «لی دائو زی» و «یین لی پنگ " تکنیکهای رزمی مشابهی را تدریس می‌کردند که این تکنیکها بدین نامها بودند: تمرینات ۳۷ وضعیت – تکنیکهای فرا آسمانی – هفت آسمان کوچک (این تکنیک بیش از ۱۷ وضعیت داشته‌است). صحت این روایات مورد بحث است و در واقع به طور قطع مشخص نیست که تای چی چوان را چه کسی و در چه زمانی خلق کرده است؛ تنها بدان علت که تاریخ ثبت شده بیشتری از "چانگ سانگ فنگ» موجود است، اغلب خلق تای چی چوان را به او نسبت می‌دهند.

 

طبق اسناد تاریخی موجود تاریخ مینگ، «چانگ سان فنگ " راهبی تائوئیست از کوه‌های وودانگ بوده‌است، البته بر این اسناد نیز شک و شبهاتی وارد است زیرا بر این اساس چانگ سان فنگ در آن زمان می‌بایست بیش از ۵۰۰ سال سن داشته باشد (که البته ممکن است باور این مسئله در عصر حاضر دشوار باشد، اما درتاریخ فرهنگ چین و تائو افراد بسیاری با عمرهای طولانی وجود داشته‌اند)، در هرصورت نقل شده چانگ سان فنگ با دیدن مبارزه یک مار و یک درنا یکباره متوجه تکنیک‌هایی می‌شود که باعث می‌شود تای چی چوان را خلق کند. بعد از او "وانگ زونگ " در استان شانشی، "چن تونگ ژو» در استان ون، «ژانگ سونگ شیء» درهای یان، «یه جی می» در سی مینگ، «وانگ زونگ یو» در شان یو، و «چیانگ فا» در هوبی، تای چی را ادامه دادند. تکنیکهای تای چی چوان تا ۱۴ نسل منتقل شد و تکنیکهای تای چی به شمالی و جنوبی و قدیمی و جدید تقسیم شد که سبک جدید تای چی را «چن یو بن» و سبک قدیم را "چن چانگ شینگ " ادامه دادند.

 

«چن چانگ شینگ " تای چی را به پسرش "گنگ یون» و همچنین خانواده‌اش «چن» آموخت، او همچنین تای چی چوان را به افرادی بیرون از خانواده چون «یانگ لوچان» و «لی بو کویی " یاد داد که هر دو از استان هوبی بودند. این فرم را فرم ۱۳ حرکتی قدیم می‌گفتند. بعدها "یانگ لوچان» تای چی را به دو پسرش «یانگ بان هو» و «یانگ جیان هو» یاد داد؛ و «یانگ جیان هو» نیز به دو پسرش «یانگ شائو هو " و " یانگ چنگ فو» یاد داد، به این سبک از تای چی چوان که در خاندان «یانگ» پرورش و گسترش پیدا کرد را سبک «یانگ» می‌گویند. همچنین فردی به نام «وو چوان یو» تای چی را از «یانگ بان هو» یادگرفت و سبک «وو» را پایه‌گذاری کرد. «چن یو بن» نیز سبک جدید خود را به «چن چینگ پینگ» که خالق سبک "ژاو باو " تای چی چوان است یاد داد.

 

«وو یو شیانگ " سبک قدیم تای چی را از "یانگ لوچان» و سبک جدید را از " چن چینگ پینگ " یادگرفت و سبک "وو هاو " را ابداع کرد. به دلیل نقش بسیار مؤثر هاو وی جن در گسترش این سبک و به دلیل ایجاد تمایز با دیگر سبک وو (سبک وو چوان یو)، نام او، هاو، را به انتهای نام این سبک اضافه کردند و به سبک وو-هاو مشهور شد. «سون لو تانگ " پس از فراگیری سبک "هاو» سبک «سون» را به وجود آورد. تمام این سبکهای ذکر شده در چین و آسیای جنوبی محبوب بودند اما «سبک یانگ» از بقیه آنها محبوب تر بود.

 

روایت دوم: طبق روایت خاندان چن، ایشان معتقدند تای چی چوان، در روستای چن جیاگو، توسط استاد چن وان تینگ(۱۶۰۰–۱۶۸۰ پس از میلاد) معرفی شده‌است. نقل شده فرم اولیه‌ای که چن وان تینگ ابداً نمود، شامل ۵ ست (ست اول:۱۳ حرکتی و چهار ست دیگر) فرمهای معمول چن بود به اضافه یک فرم ۱۰۸ حرکتی مشت بلند و یک ست از پائو چویی canon fist، که در مجموع ۷ ست را شامل می‌شد. فرمهای سبک چن به دو بخش اصلی لائو جیا (فرم‌های قالب قدیم) و شین جیا (فرمهای قالب جدید) تقسیم می‌شوند. قالب شین جیا (قالب جدید)، توسط چن فاکه (۱۸۸۷–۱۹۵۷) ساخته شد و پیش از وی صرفاً لائوجیا (قالب قدیم) کار می‌شده است.

 

فرم‌های لائو جیا نیز خود به دو بخش ای لو (راه اول) و آر لو (راه دوم) تقسیم می‌شوند. بخش ئی لو (راه اول) شامل، فرمهای آرامتر و دورنی تر تای چی است و بخش آر لو (راه دوم) در حقیقت همان سبک پائو چویی (canon fist) است که شامل حرکات سرعتی و قدرتی می‌باشد. فرمهای شین جیا (قالب جدید) بیشتر شامل حرکات تای چی به همراه تکنیهای تخلیه انرژی بیشتر، ترکیبات پیچیده‌تر و بیچش‌های بیشتر و حرکات چین نا می‌باشد که در مجموع برکاربرد رزمی تای چی تأکید بیشتری دارد. اما فرم های لائوجیا، ئی لو بسیار آرامتر هستند و بر چرخش انرژی تأکید بیشتری داشته و در مجموع فرم های آهسته تری هستند.

 

در عصر حاضر ما چهار استاد بسیار برجسته از خاندان چن وجود دارند که میراث دار این خاندان می‌باشند، این اساتید عبارتند از: چن ژنگ لی Chen Zheng Lei، چن ژیائو وانگ Chen Xhiao Wang، وانگ ژیان Wang Xian، ژو تین چای Zhou Tianchai. که به این اساتید «چهار ببر خاندان چن» یا «چهارمبارز مرید بودا» در خاندان چن می‌گویند. سپس استادی به نام یانگ لوچان، از خاندان چن، تای چی را آموزش دیده و با مطالعه رساله‌های کهن تای چی، سبک یانگ تای چی را معرفی نمودند، سایر سبکهای تای چی نیز از شاگردان ایشان بوده و یا از شاگردان ایشان آموزش دیده بودند.

 

تای چی در ایران

 

تای چی در سال ۱۳۶۶ شمسی توسط استاد حسین داوودی پناه (داداشی) در ایران بنیانگذاری شد (مطابق نامه شماره ۶۱۸۹ مورخ ۱۳۶۶/۵/۱۸ اداره کل تربیت بدنی استان تهران) ودر سال ۱۳۶۸ انجمن تای چی چوان و دفاع شخصی ایران توسط ایشان تأسیس گردید. این رشته بدنبال تأیید هئیت علمی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی و اساتید دانشکده تربیت معلم، در ۱۳۶۹ مجوز فعالیت در سراسر کشور را دریافت کرد (مطابق نامه شماره ۱۹/۷۵۶ مورخ ۱۳۶۹/۲/۲معاونت امور فرهنگی و آموزشی سازمان تربیت بدنی کشور). تلاش مستمر بنیانگذار و حمایت سازمان تربیت بدنی موجب شد انجمن تای چی چوان و دفاع شخصی ایران در سال ۱۳۷۰ شمسی (۱۹ دسامبر۱۹۹۱ میلادی) به عضویت فدراسیون جهانی ووشو در آید. بازدید هئیت عالی رتبه وزارت ورزش چین از حرکات تای چی چوان ووشوکاران ایران در سال ۱۳۷۰ و دعوت از تیم ایران جهت شرکت در مسابقات جهانی، حضور تیم تای چی ایران در مسابقان جهانی شانگهای و کسب مدال طلا توسط استاد داودی پناه در سبک تای چی چوان(۱۳۷۱)، عضویت انجمن تای چی ایران در فدراسیون آسیایی ووشو، تشکیل کمیته ورزش های چینی در سازمان تربیت بدنی و زیر پوشش قرار دادن انجمن تای چی چوان (مطابق نامه شماره ۱۹/۶۴۹۵ مورخ ۱۳۷۱/۷/۲۰ معاونت امور فرهنگی و آموزشی سازمان تربیت بدنی)، تبدیل کمیته یادشده به فدراسیون هنرهای رزمی چینی (۱۳۷۲)، شرکت کردن تیم ایران در مسابقات جهانی ووشو (۱۹۹۳ مالزی، ۱۹۹۷ ایتالیا و . . .)، شرکت در سمینارهای بین‌المللی داوری و مربیگری و کسب مدال های متعدد توسط ووشوکاران کشور، منجر به آن شد که فدراسیون ووشوی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۸۳ تاسیس شود و رشته‌های متنوع ووشو ازجمله تای چی چوان را در خود جای دهد. مسولیت سبک تای چی چوان از بدو بنیان گذاری تا سال ۱۳۹۲ برعهده حسین داودی پناه بوده است و علاوه بر سبک یانگ تای چی و چن تای چی، سبک‌های نرم درونی دیگری همچون باگواژانگ (پاکوا) و هسینگ آی چوان (شینگئی چوان) را زیر پوشش خود داشته است. تیم تای چی چوان ایران در مسابقات جهانی تای چی چوان که در سال ۲۰۰۹ در هنگ کنگ برگزار گردید، با کسب ۱۷ مدال (۷ مدال طلا، ۴ نقره و ۶ برنز) و ۳ کاپ ارزشمند جهانی (کاپ اجرای حرکت گروهی، کاپ ویژه بهترین هماهنگی و جام عالی مسابقات) در میان ۴۲ تیم شرکت کننده، به مقام نخست دست یافت. هم اکنون تای چی در ایران به عنوان یکی از کمیته‌های زیر مجموعه فدراسیون ووشو به طور رسمی مشغول فعالیت است. 

 

 

 

 

ادامه مطلب

پس از انقلاب کمونیستی چین در ۱۹۴۹این ورزش تحول یافت و دولت چین کلاس های آموزشی،کمربند و فنون جدید را به این ورزش رزمی اضافه کرد.ووشو امروزه یک ورزش بین‌المللی است که زیر نظر فدراسیون بین‌المللی ووشو اداره می‌شود. مسابقات قهرمانی جهان این رشته از سال ۱۹۹۱ هر دو سال یک بار برگزار می‌شود و همچنین از ۱۹۹۰ در برنامهٔ بازی‌های آسیایی قرار گرفته‌است.

سبک‌ها
  اجرای تای چی مدرن توسط یک بانو

سه سبک اصلی ووشو چانگ چوان، نان چوان، و تای چی چوان هستند. درمسابقات بین‌المللی فرمهای استاندارد وحرفه‌ای ازاین سبکها اجرامیشود.

• چانگ چوان شامل سبک‌های شمالی کونگ‌فو می‌شود. واژه چانگ چوان به معنی مشت بلند می‌باشد. در این سبک از حرکات بادستان و پاهای کشیده و حرکات زیبای آکروباتیک استفاده می‌شود.
• نان چوان به معنی تحت‌اللفظی مشت کوتاه شامل سبک‌های جنوبی کونگ‌فو می‌شود؛ و بیشترحرکات آن انفجاری و باسرعت است ونمایانگردرگیریهای نزدیک می‌باشد.

تای چی چوان سبکی است که برپایه انرژی چی بناشده است وبه تقویت بدن هم ازنظرجسمی وهم از نظرروحی می‌پردازد. در این سبک حرکات آرام همراه باتنفس اصولی انرژی بدن راتنظیم می‌کند. این سبک به داشتن خصیصه مدیتیشن در حرکت معروف است. مسابقات ووشو در دو بخش نمایشی (تالو) و مبارزات سانشو یا سان‌دا) برگزار می‌شود.

تالو از فرم‌های رزمی تشکیل می‌شود که معمولاً مقامات منتخب دولت چین آن‌ها را بر اساس فرم‌های سنتی هنرهای رزمی چینی ابداع کرده‌اند و انواع استقرارها، لگدها، مشت‌ها، حرکات تعادلی، پرش‌ها، فنون جارویی و فنون پرتابی در آن‌ها گنجانده شده‌است. سان‌دا یا سان‌شو نیز یک یک روش مبارزهٔ فول کنتاکت است که بر اساس تکنیک‌های سبک‌های مختلف هنرهای رزمی چینی و کُشتی‌های سنتی چینی مانند شوای چیائو طراحی شده و شباهت زیادی به مبارزات کیک‌بوکسینگ و موای تای دارد، اما فنون گلاویزیِ بیشتری در آن دیده می‌شود. این مسابقات بر روی سکو برگزار می‌شود. مسابقات تالو و سانشو معمولاً در کنار هم برگزار می‌شوند.

ناکامی ووشو در عضویت المپیک

فدراسیون بین‌المللی ووشو تلاش ناموفقی برای حضور این ورزش در المپیک ۲۰۰۸ پکن داشت. البته کمیته بین‌المللی المپیک به چین اجازه داد تا مسابقات ووشو پکن ۲۰۰۸ را همزمان با المپیک پکن برگزار کند اما این مسابقان در زمرهٔ مسابقات رسمی یا حتی نمایشی المپیک قرار نمی‌گرفتند ، چراکه ورزش ووشو را سبک ورزش رزمی غیر علمی و ناسازگار با واقعیت می دانستند.

کمیته بین‌المللی المپیک همچنین در سال ۲۰۱۱ ووشو را به عنوان یکی از هشت رشته ورزشی انتخاب کرد که در صورت حذف کشتی کاندیدای حضور در المپیک ۲۰۲۰ خواهند بود. ورزش‌های کاراته، اسکیت، سافت‌بال، بیسبال، صخره‌نوردی، اسکواش، موج‌سواری دیگر کاندیداهای حضور در این المپیک هستند.[۱] مسابقات المپیک با حداکثر ۲۸ رشته ورزشی برگزار می‌شود و در صورت قطعی شدن حذف ورزش کشتی امکان حضور یک رشته دیگر به جای آن فراهم خواهد شد. اما در سال ۲۰۱۳ کمیته‌بین‌المللی المپیک تصمیم به ابقای کشتی گرفت و در نتیجه ووشو و هیچیک از رشته‌های دیگر به این المپیک اضافه نشدند.

ووشو ورزش برتر سال 91 شد

ساندا ترکیبی از کشتی، تکواندو و بوکس 
ساندا (سانشو)یکی از شاخه های هنر رزمی ووشو و ترکیبی از سه ورزش کشتی، تکواندو و بوکس است. در درگیری، خدای رشته ها کشتی هستش و فکر نکنم تو حرکت های پا قشنگ تر از تکواندو داشته باشیم و توی مشت زنی هم که بوکس آمریکایی سلطان هنرهاست. حالا نگاه کنید که سبکی بیاد این سه تا رو باهم ترکیب کنه!!! چقدر سبک قشنگی درمی آد. البته اینم بگم که کشتی ساندا با کشتی فرنگی یا آزاد کلی فرق میکنه. ساندا برخلاف بعضی ورزش ها که نمایشی هستن، کاربردیه یعنی تو مبارزات خیابانی خیلی به کار می آد و چون سانداکارها نقاط ضعف حریف رو می شناسن (یعنی برای گرفتن کمربند نارنجی اینا رو باید بدونی) برای مبارزه با افراد قویتر هم بدرد می خوره. چیز مهمی که لازم می دونم بگم اینه که تو این رشته نباید بترسی و باید تحمل داشته باشی. قدرت بدنی بالایی که اگه داشته باشی دیگه کارت درسته. تو ویکیپدیا هم درباره ی این ورزش چیزایی نوشته که آخر براتون می گذارم
ساندا یا سانشو (به معنی: مبارزه آزاد) یک ورزش رزمی تن به تن چینی است که از سبکهای ترکیبی کونگفو و کشتی با عناصری از بوکس غربی ایجاد شده است. این سیستم رزمی در اوایل سده بیستم به منظور حداکثر کاربردپذیری و با تاکید بر فنون پرتابی، قفلی، و گلاویزی قابل استفاده در مبارزات خیابانی و زندگی واقعی ابداع شد و به نیروهای ارتش و پلیس چین به عنوان روش آموزشی استاندارد مبارزات تن به تن آموزش داده میشود. ساندا در کنار تالو یکی از دو بخش هنر رزمی مدرن چینی ووشو به شمار میاید. در دو گروه ساندا آقایان و بانوان در مسابقات بینالمللی برگزار میگردد.
در مسابقات ساندا شرکتکنندگان از سه دسته اصلی ضربات مشت، ضربات لگد و فنون پرتابی استفاده میکنند. پوشیدن دستکش باعث میشود تا استفاده از دسته چهارم فنون ووشو یعنی تکنیکهای گلاویزی بسیار محدود شود چون بسیاری از این فنون به انگشتان باز نیاز دارد. دستکش همچنین فنون دست قابل استفاده در مسابقه را هم عملاً محدود به ضربات مشت میکند.


مسابقات مدرن سانشو از دهه ۱۹۵۰ در بازیهای ملی تایوان برگزار میشد. در جمهوری خلق چین از سال ۱۹۷۰ این رشته ورزشی مورد توجه دولت قرار گرفت و در سال ۱۹۸۵ اولین تورنمنت بینالمللی ووشو که از مسابقات سانشو و تالو تشکیل میشد در چین برگزار شد. در بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن مسابقات سانشو به عنوان بخشی از رشته ووشو وارد بازیهای آسیایی شد. این رشته در سالهای اخیر در کشورهای دیگر به ویژه برزیل، مصر، فرانسه، برتانیا، ایران، ژاپن، کره، روسیه، آمریکا و ویتنام هم طرفداران زیادی پیدا کرده است.

ووشو ورزش برتر سال 91 شد

ساندا ترکیبی از کشتی، تکواندو و بوکس 
ساندا (سانشو)یکی از شاخه های هنر رزمی ووشو و ترکیبی از سه ورزش کشتی، تکواندو و بوکس است. در درگیری، خدای رشته ها کشتی هستش و فکر نکنم تو حرکت های پا قشنگ تر از تکواندو داشته باشیم و توی مشت زنی هم که بوکس آمریکایی سلطان هنرهاست. حالا نگاه کنید که سبکی بیاد این سه تا رو باهم ترکیب کنه!!! چقدر سبک قشنگی درمی آد. البته اینم بگم که کشتی ساندا با کشتی فرنگی یا آزاد کلی فرق میکنه. ساندا برخلاف بعضی ورزش ها که نمایشی هستن، کاربردیه یعنی تو مبارزات خیابانی خیلی به کار می آد و چون سانداکارها نقاط ضعف حریف رو می شناسن (یعنی برای گرفتن کمربند نارنجی اینا رو باید بدونی) برای مبارزه با افراد قویتر هم بدرد می خوره. چیز مهمی که لازم می دونم بگم اینه که تو این رشته نباید بترسی و باید تحمل داشته باشی. قدرت بدنی بالایی که اگه داشته باشی دیگه کارت درسته. تو ویکیپدیا هم درباره ی این ورزش چیزایی نوشته که آخر براتون می گذارم
ساندا یا سانشو (به معنی: مبارزه آزاد) یک ورزش رزمی تن به تن چینی است که از سبکهای ترکیبی کونگفو و کشتی با عناصری از بوکس غربی ایجاد شده است. این سیستم رزمی در اوایل سده بیستم به منظور حداکثر کاربردپذیری و با تاکید بر فنون پرتابی، قفلی، و گلاویزی قابل استفاده در مبارزات خیابانی و زندگی واقعی ابداع شد و به نیروهای ارتش و پلیس چین به عنوان روش آموزشی استاندارد مبارزات تن به تن آموزش داده میشود. ساندا در کنار تالو یکی از دو بخش هنر رزمی مدرن چینی ووشو به شمار میاید. در دو گروه ساندا آقایان و بانوان در مسابقات بینالمللی برگزار میگردد.
در مسابقات ساندا شرکتکنندگان از سه دسته اصلی ضربات مشت، ضربات لگد و فنون پرتابی استفاده میکنند. پوشیدن دستکش باعث میشود تا استفاده از دسته چهارم فنون ووشو یعنی تکنیکهای گلاویزی بسیار محدود شود چون بسیاری از این فنون به انگشتان باز نیاز دارد. دستکش همچنین فنون دست قابل استفاده در مسابقه را هم عملاً محدود به ضربات مشت میکند.

مسابقات مدرن سانشو از دهه ۱۹۵۰ در بازیهای ملی تایوان برگزار میشد. در جمهوری خلق چین از سال ۱۹۷۰ این رشته ورزشی مورد توجه دولت قرار گرفت و در سال ۱۹۸۵ اولین تورنمنت بینالمللی ووشو که از مسابقات سانشو و تالو تشکیل میشد در چین برگزار شد. در بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن مسابقات سانشو به عنوان بخشی از رشته ووشو وارد بازیهای آسیایی شد. این رشته در سالهای اخیر در کشورهای دیگر به ویژه برزیل، مصر، فرانسه، برتانیا، ایران، ژاپن، کره، روسیه، آمریکا و ویتنام هم طرفداران زیادی پیدا کرده است.

چگونگی مبارزه در سانشو

سانشو یک استیل از ووشو که یک هنر رزمی چینی محسوب می شود به حساب می آید. این هنر رزمی ترکیبی از تئوری ها و تکنیک های ووشو است که سبک جدیدی را با توانایی ها و قوانین جدید در سطحی قویتر و پیشرفته تر ارائه می دهد. در این رشته رزمی، یک مجموعه کامل از همه فنون نبرد بدون اسلحه، در چنگال گرفتن حریف، کشتی، مبارزه به روی زمین و دفاع در برابر حریفی که اسلحه بدست دارید دیده می شود. سان شو در حقیقت نوعی مبارزه به حساب می آید که در آن ضربات لگد و مشت به یک اندازه مورد استفاده قرار می گیرد اما همه این ضربات در نهایت به در دام انداختن حریف منجر می گردد. در این رشته، یک مبارز می تواند برای افزایش هیجان در مبارزه، حریف خود را با دست از روی Leitai یا سکوی مسابقه پرتاب کرده و یا هل دهد. در دهه 1960 و همزمان با پیشرفت ورزش ووشو، سان شو نیز به دستور و همت دولت چین تبدیل به یک ورزش رسمی و مستقل جهانی گردید. به منظور تعریف یک شیوه مشخص مبارزه در کونگ فو اساتید این فنون از سر تا سر چین جمع شده و میراث به جای مانده از مبارزان قرون قبل کشور خود را بسط و گسترش دادند. بعدها برای کمتر کردن میزان آسیب در این مبارزات، تدابیر خاصی در نظر گرفته شد و هر ساله مسابقات قهرمانی جهان را برگزار می کند.

ادامه مطلب

ایده ی تبدیل این سیستم به صورت یک بازی از آن زمان آغاز شد. تکمیل نشانه روهای قابل حمل (تفنگ های قابل حمل) و تکنولوژی ساخت آنها تا اوایل دهه ی 1980 طول کشید که در آن زمان نشانه روها از نوع شات گان و پینت بال های مصرفی در آن از رنگ های معمولی بودند. در سال 1981 در امریکای شمالی اولین بازی به طور رسمی با 12 بازیکن مسلح به نشانه روهای بادی با هدف تسخیر پرچم شروع شد و به شکل امروزی پایه گذاری شد.

در حدود پانزده سال است که پینت بال به طور رسمی بازی میشود و 5 سال است که به کمیته بین المللی المپیک معرفی شده است تا در بازی های المپیک به عنوان ورزشی جدید وارد گردد و هم اکنون فرم جدید پینت بال در حال بررسی در کمیته بین المللی المپیک می باشد.

از پینت بال به عنوان شطرنج زنده در جهان نام برده می شود.

پینت بال چیست؟

(Paintball) یک نوع ورزش گروهی است که به طور کلی دو گروه از بازیکنان سعی در حذف یکدیگر با گلوله‌های رنگی می کنند.

پینت بال را می‌شود در فارسی در قیاس با تیراندازی، «رنگ‌اندازی» نامید.

پینت بال یک توپ (گلوله) ژلاتینی (از جنس ژلاتین کپسول دارویی) است که داخل آن با رنگ خوراکی پر شده است و پس از شلیک توسط تفنگ (مارکر مخصوص این ورزش) و برخورد به هدف ترکیده و رنگ آن پخش می‌شود که این نشانه مورد هدف قرار گرفتن است. به سادگی می‌توانید تصور کنید در نگاه اول این ورزش به مانند یک میدان جنگ واقعی است که هر کس که مورد اصابت قرار گرفته و رنگی شود از بازی حذف می‌شود تا یک تیم کاملاً تیم دیگر را حذف کند. این تنها یکی از 100‌ها سناریوی تعریف شده این ورزش است. از این ورزش به دلیل هیجان زیاد آن به عنوان دومین ورزش مهیج جهان یا شطرنج زنده به دلیل فکری بون آن یاد می‌شود.

پینت بال در ایران

پینت بال از سال 1382 به ایران وارد شد و تعدادی لیگ غیر رسمی نیز در این مدت برگزار شد و اولین لیگ رسمی ایران در سال 1387 برگزار شد.

ورزش پینت بال در ایران با رشد خوب و سریعی رو به رو شده است و تقریبا در تمام نقاط ایران باشگاه‌های پینت بال وجود دارند و بسیاری از استان‌ها و شهرها مانند اصفهان، کرمان، ساری، قزوین و غیره دارای تیم حرفه ای می باشند.

مسابقات بین‌المللی palm با حضور کشور هایی از سر تا سر جهان در سال 1387 در ایران (جزیرهٔ کیش) برگزار شد که با قهرمانی تیم IronMen از آمریکا و نایب قهرمانی تیم ملی ایران پایان یافت.

لیگ ایران هر ساله در 4 دوره برگزار می‌شود و شامل دسته برتر و دسته 2 می‌باشد.

سایت رسمی انجمن پینت بال ایران: http://paintball.ir

جدیدا بحث هایی جهت تبدیل انجمن پینت بال به فدراسیون در جریان است. همچنین محل بزرگی در شرق تهران ساخته شده که دارای 2 فیلد حرفه ای چمن مصنوعی و چند فیلد آماتور است (مالک این فیلد مدیر انجمن پینت بال است).

واژه‌های پرکاربرد این ورزش

• مارکر : اسلحهٔ پینت بال را مارکر (نشانه گزار) می نامند. • هاپر یا لودر: مخزن گلولهٔ اسلحه است. • بانکر: مانع‌های بادی این ورزش که در مسابقات و به طور کلی در جریان بازی استفاده می شوند. • گوگلز (Goggles): ماسک محافظ که شامل محافظ چشم (شیشهٔ استاندارد) محافظ گوش و صورت می‌باشد.

انواع بانکرها

هر تورنومتر بین‌المللی شامل نوع بانکرهای خاص همان مسابقات می‌باشد که عموما بانکرهایی مشابه در تمام تورنومترها وجود دارد.

تا قبل از سال 1389 بانکرهای بین‌المللی Millenium در لیگ‌های پینت بال ایران استفاده می شد، در سال 1389 بانکرهای palm مخصوص لیگ ایران و لیگ بین‌المللی palm طراحی و مورد استفاده قرار گرفت.

دوریتو: بانکری مثلثی شکل (به شکل هرم قاعدهٔ مثلثی)

تمپل:‌ بانکری با اندازه ای 1٫5 متر به شکل معبد (هرمی قاعدهٔ مربعی)

بریک: بانکری آجر شکل

مایا تمپل: بانکر مانند تمپل با ارتفاع 2٫5 متر

سیلندر: بانکری به شکل استوانه

کیک: مانع کوچکی مانند کیک ارتفاع آن کمی از بیم بزرگتر است (1 متر)

زیپر: به طور کلی زیپر مانع نیست بلکه از چسبیدن هر مانعی به مانع بیم (مانعی خوابیده به ارتفاع 75 سانتی متر) ایجاد می‌شود و یکی از مانع‌های اساسی در حمله‌ها و استراتژی‌هاست. معمولاً زیپر از کنار هم قرار گرفتن بیم و کیک تشکیل می‌شود ولی در مواردی بیم کنار دوریتو و تامبستون هم قرار می گیرد.

بانکر هایی که در بالا نام برده شد دارای سایزهای مختلف هستند ولی بعضی سایزها مورد استفاده مسابقاتی ندارد.

بانکرهای خاص تورنومترها

M: مخصوص تورنومتر millenium

نخل : مخصوص لیگ ایران

psp: مخصوص تورنومتر psp

X: مخصوص xball

 

اسلحه‌های پینت بال

اسلحه‌های پینت بال به طور کلی با گاز فشرده کار می کنند.

گاز فشرده مورد استفاده قبلا کربن دی اکسید بود ولی به دلیل نا پاک بودن این گاز و همچنین خطراتی که کپسول‌ها ایجاد می کردند تقریبا منسوخ شد.

در نهایت از هوای فشرده برای تغزیهٔ کپسول اسلحه‌ها استفاده شد.

اسلحه‌های پینت بال به دو دستهٔ الکترونیکی و مکانیکی تقسیم می شوند. مکانیکی بودن اسلحهٔ پینت بال دلیلی بر غیراتوماتیک بودن آن اصلحه نیست بلکه منظور از اسلحهٔ مکانیکی، اسلحه ای است که دارای ماشهٔ مکانیکی بوده.

اسلحهٔ الکترونیکی دارای ماشهٔ الکترونیکی می‌باشد که به دلیل ماشهٔ الکترونیکی و همچنین قابلیت تنظیم بر روی حالت رمپ و ایجاد تنظیماتی مانند rate of fire (سرعت نواخت گلوله) و دقت بالا در نشانه گیری مورد استفادهٔ حرفه ای و مسابقاتی دارند.

 

رمپ چیست؟

رمپ یک برنامهٔ خود کار برای تنظیم اسلحه برای نواخت‌های گلولهٔ بالاست. رمپ طبق قوانین مسابقاتی تنظیم می‌شود و بازیکنان ملزم به رعایت قوانین هستند و در صورت تخلف جریمه‌های پنالتی در نظر گرفته می شود.

 

rate of fire چیست؟

سرعت نواخت گلوله را گویند که در اسلحه‌های حرفه ای تا 90 گلوله در ثانیه ثبت شده. ولی در مسابقات حرفه ای معمولاً سرعت نواخت گلوله بالا تر از 12٫5 نمی رود. در لیگ ایران سرعت نوخت گلوله 10٫5 گلوله در ثانیه است.

 

قوانین و مقررات و ضوابط رشته ورزشی پینت بال

این ورزش را می‌توان در سالن و زمینهای روباز انجام داد.

الف- زمین بازی

1- زمین مسابقه باید زمینی صاف و هموار به ابعاد 55×33 متر و در یک منطقه بدون شیب باشد، تا میزان حوادث را کاهش داده و کاملاً به وسیله توری مورد تأیید انجمن محصور گردد تا امنیت مسابقه را تضمین نماید. در زمین بازی حداقل 25 مانع به فاصله حداقل 5/1 متر از خطوط اطراف زمین قرار می‌گیرد.

خطوط اطراف زمین بازی باید به گونه‌ای کشیده شود که به وضوح قابل دیدن بوده و حداقل 5/1 متر با تور اطراف زمین فاصله داشته باشد.

2- ایستگاه پرچم حداقل 2 متر عرض داشته و در وسط مرزهای عرضی زمین قرار دارد.

3- هیچ تیمی یا بازیکنی به هیچ وجه حق ایجاد تغییر در زمین بازی را نخواهد داشت.

4- بازیکنان برای شرکت در مسابقه باید کارت شناسایی معتبر و مخصوص انجمن پینت بال ایران را داشته باشند. بازیکنان بایدبتوانند کارت شناسایی خود را در تمام مواقع از جمله در زمین بازی ارائه دهند. هیچ بازیکنی بدون نشان ‌دادن کارت شناسایی پیش از شروع بازی، اجازه شرکت در مسابقه را ندارد.

5- فقط بازیکنانی که کارت شناسایی معتبر مربوطه و اشخاصی که دارای مجوز رسمی هستند، مجازند وارد منطقه مجاز ورزشکاران شوند.

 

ب: تعداد نفرات و تیمها

مسابقات این رشته ورزشی بصورت تیمی و به تعداد 5 و 7 نفره برگزار می شود. در مسابقه های هفت نفره، حداکثر تا 7 بازیکن و 5 نفره حداکثر تا 5 بازیکن به عنوان بازیکن اصلی داخل زمین می گردند. تیمها می توانند در مسابقات تا 8 نفر ذخیره داشته باشند.

ج: نحوه بازی

1- زمان بازی 20 دقیقه بوده و تیمی برنده است که موفق شود در این مدت بدون اصابت گلوله پرچم تیم مقابل را برداشته و در داخل زمین خود در جایگاه مخصوص قرار دهد.

(مسابقات M هفت) با توجه به سناریوهای پیش بینی شده مسابقات در شکل های مختلف با نامهای cpl و spl برگزار می گردد که زمان بازی متغیر بوده و چنانچه تیمی به امتیاز 4 دست یابد عملا برنده مسابقات خواهد بود و بازی پایان یافته تلقی می گردد.

2- برای انجام مسابقات حداقل 8 داور و یک سر داور باید حضور داشته باشند.

3- پیراهن داورها مشکی یا راه راه عمودی سفید می باشد.

4- داورها در حین بازی هیچ گونه اطلاعاتی در اختیار تیم ها نمی گذارند، مگر در موارد مربوط به ایمنی، اخطارها و اخراجها

5- بازیکنان هر تیم سعی می نمایند در زمان تعیین شده با همکاری و پشتیبانی یکدیگر پرچم تیم حریف را که در زمین مقابل قرار دارد تصاحب کرده و به زمین خود بیاورند و در جای مخصوص قرار دهند و مورد اصابت گلوله قرار نگیرند. چنانچه هر بازیکن در زمان تعیین شده مورد اصابت گلوله قرار بگیرد از دور بازی حذف و اخراج خواهد شد.

6- برنده مسابقه تیمی است که بتواند در زمان تعیین شده پرچم تیم حریف را از زمین حریف به زمین خودی آورده و در جای ویژه قرار دهد.

7- چنانچه در زمان تعیین شده تیمی نتواند پرچم تیم حریف را تصاحب نماید تعداد بازیکنان داخل زمین ملاک برنده بودن می باشد.

د: لوازم و ملزومات بازی

1- نشانه زن یا اسلحه: که به وسیله کپسول هوای فشرده کار می کند و می تواند گلوله های ژلاتینی را پرتاب نماید.

2- گلوله ژلاتینی: این گلوله ها از مواد ژلاتینی خوراکی رنگی تهیه شده که مواد شیمیایی و سمی ندارد.

 

3- کلاه و لباس مخصوص

آ – هر بازیکن می تواند از دو لایه لباس استفاده نماید، ولی در صورتی که رسما اعلام شود که دمای هوا زیر 10 درجه سانتی گراد است استفاده از سه لایه لباس نیز بلا مانع خواهد بود. لباس بازیکنان یک تیم می بایست یکسان بوده و نباید مانند لباس داوران سیاه و راه راه سفید داشته باشد.

ب: لباس بازیکنان شامل شلوار و پیراهن ورزشی و بدون هیچگونه پارگی و شکاف بوده و باید کاملاً مطابق سایز آنها باشد. بازیکنان نمی‌توانند از شلوار یا پیراهن‌های ورزشی که از پارچه‌های جذاب مایعات (نمدی) یا پارچه‌های لیز تهیه شده، استفاده کنند.

پ: بازیکنان نباید از کفش‌هایی با استوک فلزی استفاده کنند.

ت: بازیکنان می‌توانند از یک جفت دستکش با لایه محافظ استفاده نمایند.

ث: بازیکنان می توانند از کلاه یا محافظ سر که بیشتر از 2 سانتیمتر پائین‌تر از شانه‌ها نباشد استفاده کنند.

ج: اگر معلوم شود که بازیکنی در طی بازی از پوشش غیر قانونی استفاده کرده اخراج

ورزش پینت بال چیست؟

پینت بال یک توپ(گلوله) ژلاتینی (از جنس ژلاتین کپسول دارویی) است. که داخل آن با رنگ خوراکی پر شده است و پس از شلیک توسط تفنگ (مارکر مخصوص این ورزش) و برخورد به هدف ترکیده و رنگ آن پخش می‌شود که این نشانه مورد هدف قرار گرفتن است.

ورزش پینت بال از کجا آمده است؟

 اوایل دهه ی 1970 در وزارت کشاورزی امریکا ماشین هایی وجود داشت که عقب آنها پمپی متصل بود که رنگ را به مسافت های دور پرتاب می کرد و با این وسیله ، درخت هایی که باید قطع یا هرس می شدند ،علامت گذاری می کردند.

در حدود پانزده سال است که پینت بال به طور رسمی بازی میشود و 5 سال است که به کمیته بین المللی المپیک معرفی شده است تا در بازی های المپیک به عنوان ورزشی جدید وارد گردد فرم جدید پینت بال در حال بررسی درکمیته بین المللی المپیک تحت نام x-ball می باشد . از پینت بال به عنوان شطرنج زنده در جهان نام برده می شود.

 ورزش پینت بال در ایران از سال 1380 بنا نهاده شد. زمین ورزشی ماتریکس مجموعه ی ورزشی انقلاب اولین زمین ایرانی ژینت بال می باشد.این زمین بزرگ ترین زمین سر پوشیده در جهان می باشد

 

ادامه مطلب

تجهیزات 

تجهیزات بازی رنگ‌اندازی به نوع بازی بستگی دارند به عنوان مثال وودبال اسپیدبال یا سناریوبال و همین طور به میزان پولی که قرار است برای تجهیزات خرج شود. به هر حال هر بازیکن سه وسیلهٔ اصلی را باید داشته‌باشد. مارکر بازی رنگ‌اندازی که تفنگ بازی رنگ‌اندازی نیز نامیده می‌شود اولیه ترین وسیله بازی است که برای هدف قرار دادن بازکن تیم حریف توسط گلوله‌های رنگی قرار می‌گیرد. یک تفنگ باید دارای یک مخزن باشد که توسط ان از گلوله ها تغذیه شود که توسط یک کپسول هوا یا دی‌اکسد کربن یا گازهای دیگر برای شلیک شدن استفاده می‌کند. توپ‌های رنگی که برای نشان دادن اصابت استفاده می‌شود. توپ‌ها کپسول‌های گرد ژلاتینی حاوی پلیتیلن کلیکون هستند که مادهای رنگی غیر سمی است که قابل حل شدن در آب است. کیفیت توپ‌ها به تردی انها ضخامت پوستشان و گردی انها بستگی دارد. توپ‌ها ی با کیفیت دارای پوستی نازک و کاملاً گرد با رنگی درخشان هستند که قابل مخفی شدن نباشند. ماسک یا عینک ایمنی:که تمام بازیکنان موظفند در تمام مدتی که در میدان بازی هستند برای حفاظت خود در برابر توپ‌ها استفاده کنند. ماسک‌ها به طور کامل از چشمها دهان گوشها و سوراخ بینی حفاظت می‌کنند. ماسک‌های برای استفاده های مختلف طرح ها و اندازه های مختلفی دارند مثلاً ماسکهای باشگاهی  پوشیده تر و ماسکهای مسابقاتی  کوچکتر هستند. برخورد تیر های بازی رنگ‌اندازی از فاصله ی نزدیک باعث کبودی میشود ولی از فاصله دور درد مختصری دارد و مشکلی ایجاد نمی‌کند. به دلیل ترشح زیاد آدرنالین درد خیلی کم بوده و در خیلی مواقع شخص درد را احساس نمی‌کند. 

محل آغاز حملهٔ بازیکنان

رنگ‌اندازی عموماً به دو صورت بازی می‌شود یکی در زمین‌های تجاری که برای بازی نیاز به پرداخت ورودی است و زمین‌های شخصی که هرکدام می‌توانند شامل زمین‌های بسیار متنوعی با اندازه‌ها و طرحواره‌های متنوعی باشند. یک زمین می‌تواند شامل بسیاری از موانع طبیعی یا مصنوعی باشد که می‌توان انها را به صورت یک محیط خاص جنگلی یا شهری کرد و یا حتی می‌تواند شامل محتوایی تاریخی باشد. میدان‌های کوچکتر همانند زمین‌های اسپید بال یا زمین‌های مسابقات می‌تواند شامل موانع وسنگرهایی به صورت باد کردنی باشد. میادین تجاری می‌توانند شامل امکاناتی چون حمام مناطق تفریحی قفسه مسئول نگهداری وسایل پر کننده‌های مخازن‌های هوا و رستوران باشند. برخی کشورها ممکن است راهنماهای ورزشی داشته باشند با قوانینی مشخص و استانداردهای اندازه گیری شده و پرسنل استخدام شده همچون داورها برای اینکه مطمئن شوند بازیکنان بخوبی بازی را فرا گرفته‌اند و ایمنی سایر بازیکنان را رعایت می‌کنند. برخی از میادین (بی-وای-او-پی) هستند که اجازه می‌دهند بازیکنان رنگهایی را از فروشگاه‌های خرده فروش یا از طریق انلاین خریداری کنند و در میدان استفاده کنند. اگرچه بیشتر میادین (اف_پی_او) هستند به این منظور که بازیکنان باید رنگ‌ها را از میدان یا از طریق فروشگاه‌های حرفه‌ای مرتبط با میدان خرید کنند. میادین پولی معمولاً مخارج حوادث بازی را قبول نمی‌کنند. اگر چه دلایلی مرتبط با ایمنی بازیکنان گفته می‌شود و معمولاً کیفیت پایین رنگ‌ها و توپ‌ها باعث می‌شود که تفنگ‌ها گیر کنند یا به افراد مورد هدف قرار گرفته اسیب جسمی وارد شود.

بازی‌ها ی غیر قانونی (غیر حرفه‌ای) بازی در برخی میادین غیر ثابت گفته می‌شود بازی‌های از دین برگشته یا توپ‌های غیر قانونی و به این دسته بازیکنانی که در این میادین بازی می‌کنند بازیکنان خائن یا قانون شکن نیز می‌گویند. اگرچه بازی ارزانترو کمتر ساختار یافته تر است ولی به دلیل نداشتن قوانین ایمنی و دستور العمل‌ها و اشتبا هات سهوی می‌تواند خطرات بالایی را ایجاد کند. 

 

زمین بازی پینت بال و قوانین آن چگونه است؟

 زمین مناسب برای ورزش پینت بال  شامل بسیاری از موانع طبیعی یا مصنوعی باشد که می‌توان انها را به صورت یک محیط خاص جنگلی یا شهری کرد و یا حتی می‌تواند شامل محتوایی تاریخی باشد. میدان‌های کوچکتر همانند زمین‌های اسپید بال یا زمین‌های مسابقات می‌تواند شامل موانع وسنگرهایی به صورت باد کردنی باشد. میادین تجاری می‌توانند شامل امکاناتی چون حمام مناطق تفریحی قفسه مسئول نگهداری وسایل پر کننده‌های مخازن‌های هوا و رستوران باشند. 

  زمین مسابقه باید زمینی صاف و هموار به ابعاد 55×33 متر و در یک منطقه بدون شیب باشد، تا میزان حوادث را کاهش داده و کاملاً به وسیله توری مورد تأیید انجمن محصور گردد تا امنیت مسابقه را تضمین نماید. در زمین بازی حداقل 25 مانع به فاصله حداقل 5/1 متر از خطوط اطراف زمین قرار می‌گیرد.خطوط اطراف زمین بازی باید به گونه‌ای کشیده شود که به وضوح قابل دیدن بوده و حداقل 5/1 متر با تور اطراف زمین فاصله داشته باشد.

  ایستگاه پرچم حداقل 2 متر عرض داشته و در وسط مرزهای عرضی زمین قرار دارد.

  هیچ تیمی یا بازیکنی به هیچ وجه حق ایجاد تغییر در زمین بازی را نخواهد داشت.

  بازیکنان برای شرکت در مسابقه باید کارت شناسایی معتبر و مخصوص انجمن پینت بال ایران را داشته باشند. بازیکنان بایدبتوانند کارت شناسایی خود را در تمام مواقع ازجمله در زمین بازی ارائه دهند. هیچ بازیکنی بدون نشان‌دادن کارت شناسایی پیش از شروع بازی، اجازه شرکت در مسابقه را ندارد.

  فقط بازیکنانی که کارت شناسایی معتبر  مربوطه و اشخاصی که دارای مجوز رسمی هستند، مجازند وارد منطقه مجاز ورزشکاران شوند. 

 

 

ادامه مطلب

شته‌های سنگ‌نوردی

دیواره‌نوردی

صعود چند مرحله‌ای با ابزارگذاری به بالای دیواره‌های مرتفع (چندین طول طناب)، که معمولاً به زمانی بیش از یک روز نیاز دارد. دیواره‌نوردی خود دارای انواع متفاوتی از قبیل صعود مصنوعی و صعود کلاسیک است. این سبک‌ها از لحاظ نوع حمایت‌های میانی و میزان اتکای صعودکننده به ابزارها یا توان بدنی خود از هم متمایزند.پارک ملی یوسیمیتی یکی از مشهورترین مکان‌های دیواره‌نوردی می‌باشد.

سنگ‌نوردی اسپورت

سنگ‌نوردی اسپورت صعودهای کوتاه (میانگین ۲۵ متر) با حمایت طناب از زمین، که صعودکننده تنها به توان بدنی خود متکی می‌باشد.

  بولدرینگ(Bouldering)

صعود مسیرهای بسیار کوتاه (تا ۱۵ حرکت) ولی با تکنیک و مهارت. در بولدرینگ حمایت با طناب انجام نمی‌شود و در عوض از تشک‌های مخصوص استفاده می‌شود.

سنگ نوردی سالنی

سنگ نوردی سالنی (که نام رسمی آن صعودهای ورزشی است) در ابتدا تلاشی برای شبیه سازی سنگ نوردی اسپورت در طبیعت بود که به تدریج به رشته‌ی ورزشی مستقلی تبدیل شد. دیواره‌های سنگ نوردی سالنی از جنس فایبر گلاس یا چوب هستند. گیره‌های مصنوعی به وسیله‌ی پیچ و مهره روی این دیواره‌ها نصب می‌شوند.این رشته در حال حاضر تحت نظر فدراسیون جهانی صعود های ورزشی به نام IFSC فعالیت می‌کند. سه رشته‌ی اصلی صعودهای ورزشی عبارت اند از:

سرطناب   سنگ‌نوردی سالنی(سرطناب)

سرطناب یا "سختی مسیر" عمده ترین رشته ی سنگ نوردی سالنی است. در این رشته فرد مسیری روی دیواره بلند را صعود می کند و در حین صعود، طناب متصل به هارنس (صندلی صعود) را یک به یک در حمایت های میانی (اسلینگ) می اندازد. امتیاز فرد با تعداد گیره هایی که گرفته‌است مشخص می شود.

سرعت

در رشته ی سرعت، فرد مسیر سرعت استاندارد تعیین شده توسط فدراسیون جهانی روی دیواره ی ۱۵ متری را با حمایت از بالا به سرعت صعود می کند. رکورد جهانی در قسمت مردان در حال حاضر 5.60(Danyl Boldyrev) ثانیه است.

بولدرینگ(Bouldering)

همانند بولدرینگ طبیعی، فرد مسیر های کوتاه و مهارتی را روی دیواره صعود می کند. حمایت با طناب انجام نمی‌شود و صعود کننده روی تشک می افتد. در رقابت های بولدرینگ، بر خلاف سرطناب، فرد می تواند بیشتر از یک تلاش روی مسیر داشته باشد. امتیاز فرد با تعداد مسیر های کامل شده و تعداد تلاش های لازم مشخص می شود.

درجه سختی مسیر

درجه سختی مسیر های اسپورت طبیعی و مسیر های بلند سالنی باعدد ۵ (از ۱ تا ۴ مربوط به کوه نوردی است) و بعد از آن عددی بین ۹ تا ۱۵ مشخص می شود.در آخر حروف a,b،c,d برای تقسیم بندی هرعدد به کارمی رود. برای مثال: ۵.۱۰c. مسیرهای ۵.۹ برای آموزش به مبتدیان به کار می روند. ۵.۱۰ و ۵.۱۱ کمی پیشرفته ترند و برای مسابقات سطح پایین استفاده می شوند. ۵.۱۲ و ۵.۱۳ مخصوص مسابقات سطح بالاترند و ۵.۱۴ و ۵.۱۵ سخت ترین مسیر های صعود شده هستند.

سنگ نوردی سالنی در ایران

رشته صعود های ورزشی در ایران تحت نظر فدراسیون کوه نوردی و صعود های ورزشی فعالیت می کند.رضا علی پور شنا زندی فر از سنگنوردان قزوین در مسابقات قهرمانی جهان که در چین برگزار شد توانست با ثبت رکورد ۶ ثانیه و ۲۴ صدم ثانیه مدال طلای جهان را در رشته سرعت را برای اولین بار به نام ایران کسب کند . او همچنین در سال ۲۰۱۴ در جریان مسابقات سنگنوردی سرعت قهرمانی جهان در شهر خیخون کشور اسپانیا توانست با ثبت رکورد ۵ ثانیه و ۹۷ صدم ثانیه رکورد ایران را که متعلق به خودش بود به میزان 3 صدم ثانیه ارتقاء دهد. فدراسیون جهانی سنگنوردی بخاطر سرعت بالای او لقب یوزپلنگ ایرانی را به وی داده است. همچنین مهدی علی پور شنا زندی فر از سنگنوردان قزوین در مسابقات قهرمانی جوانان جهان که در آرکو-ایتالیا برگزار شد توانست با ثبت رکورد ۶ ثانیه و ۶۳ صدم ثانیه مدال نقره جهان را در رشته سرعت را برای اولین بار به نام ایران در رده جوانان کسب کند. در مرداد ماه سال 1390 برای اولین بار تیم ملی بزرگسالان متشکل از هفت مرد و سه زن به رقابت های جهانی در آرکو، ایتالیا اعزام شد دراین مسابقات حمید رضا توزنده جانی رتبهٔ دوازدهم سرعت و داوود رکابی رتبهٔ بیست و یکم سرطناب را به دست آوردند.  همچنین مسابقات سنگنوردی قهرمانی آسیا که به میزبانی ایران و در پارک ملت تهران برگزار شد  ، در بخش خانم ها فرناز اسماعیل زاده موفق به کسب مدال طلای آسیا  و در بخش آقایان رضا علیپور موفق به کسب مدال نقره آسیا در رشته سرعت شدند. و نیز غلامعلی برات زاده با کسب دو مدال طلا در در رشته‌های «بولدرینگ» و «سرطناب» عنوان بهترین شرکت کننده را کسب کرد . تیم ملی ایران نیز با کسب ۱۰۲۱ امتیاز قهرمان آسیا شد و تیم های چین و قزاقستان مشترکاً دوم شدند

ادامه مطلب

این ورزش از نخستین دوره بازی‌های المپیک (۱۸۹۶) جزو رشته‌های المپیکی بود اما وزنه‌برداری زنان از المپیک ۲۰۰۰ سیدنی وارد برنامه المپیک شد. اکنون وزنه‌برداری در بخش مردان در هشت وزن و در زنان در هفت وزن برگزار می‌شود.   حرکات وزنه‌برداری   حرکت یکضرب  

• یکضرب وزنه‌ها با یک حرکت از زمین تا بالای سر انتقال داده می‌شود.
• دوضرب این حرکت در دو مرحله انجام می‌شود:
  • مرحله اول: از   حرکت دوضرب زمین تا روی سینه
  • مرحله دوم: از روی سینه تا بالای سر

مجموع حرکت یکضرب و دوضرب به عنوان رده‌بندی نهایی در نظر گرفته می‌شود.

رده‌های وزنی

رقابت ورزشکاران بر اساس وزن بدن آنها بوده و از سال ۱۹۹۸ تاکنون رده‌های وزنی به صورت زیر است

رده‌های وزنی مردان

• ۵۶ کیلوگرم
• ۶۲ کیلوگرم
• ۶۹ کیلوگرم
• ۷۷ کیلوگرم
• ۸۵ کیلوگرم
• ۹۴ کیلوگرم
• ۱۰۵ کیلوگرم
• ۱۰۵+ کیلوگرم

رده‌های وزنی زنان

• ۴۸ کیلوگرم
• ۵۳ کیلوگرم
• ۵۸ کیلوگرم
• ۶۳ کیلوگرم
• ۶۹ کیلوگرم
• ۷۵ کیلوگرم
• ۷۵+ کیلوگرم

وزن صفحات[ویرایش]   صفحات وزنه‌برداری رنگوزن (کیلوگرم)وزن (پوند)   ۲۵ ۵۵٫۱۲   ۲۰ ۴۴٫۰۹   ۱۵ ۳۳٫۰۷   ۱۰ ۲۲٫۰۵   ۵ ۱۱٫۰۲   ۲٫۵ ۵٫۵۱   ۲ ۴٫۴۱   ۱٫۵ ۳٫۳۱   ۱ ۲٫۲۰   ۰٫۵ ۱٫۱۰ قوانین وزنه‌برداری[ویرایش]   دامنه حرکتی یکضرب

• هر ورزشکار در هر حرکت ۳ نوبت اجازه وزنه زدن دارد.
• زمان برای هر نوبت، ۱ دقیقه می‌باشد. زمان از لحظه‌ای که صفحه گذار از روی تخته خارج می‌شود شروع می‌شود.
• اگر یک ورزشکار بخواهد دو حرکت متوالی انجام دهد برای بار دوم ۲ دقیقه وقت دارد.
• ۳ چراغ سفید یا دو چراغ سفید و یک چراغ قرمز یعنی حرکت صحیح است و ۳ چراغ قرمز یا ۲ چراغ قرمز و یک چراغ سفید یعنی حرکت خطا می‌باشد.
• اگر هنگام بالا بردن هالتر دست‌های وزنه‌بردار خم شود و دو مرتبه راست شود خطا است.
• وقتی وزنه‌بردار موفق شد هالتر را بالای سر ببرد، باید آن را سر جای خود نگهدارد.
• اگر وزنه‌بردار توانست هالتر را در بالای سر خود ثابت نگهدارد باید یک لحظه کوتاه مکث کند و وقتی داوران اجازه دادند آن را پایین بیاورد، پایین آوردن هالتر بدون فرمان داوران خطاست.
• داور وسط اگر تشخیص دهد حرکت کامل انجام شده، توسط زنگ به ورزشکار اعلام می‌کند تا وزنه را به پایین بیندازد. با صدای زنگ، باید وزنه به طور صحیح به زمین انداخته شود.
• وزنه‌بردار اگر هالتر را از تخته بیرون بیندازد خطاست. حتی اگر وزنه را به خوبی مهار کند، ولی اگر هنگام پایین آوردن هالتر را بیرون از تخته بیندازد باز هم خطاست.
• انداختن وزنه از پشت سر به پایین خطا است.[۱]

در ایران

تا سالها به همراه کشتی آزاد وزنه‌برداری مدال آورترین ورزش ایران بود و نخستین کسی که مدال المپیک را برای ایران به‌دست‌آورد، جعفر سلماسی بود که در بازی‌های المپیک ۱۹۴۸ لندن موفق به این کار شد. پس از او محمود نامجو در مسابقات جهانی وزنه‌برداری سال ۱۹۴۹ در لاهه موفق به کسب مدال شد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن نیز محمد نصیری خروس طلایی ایران در خروس وزن قهرمان المپیک شد و تا سال ۲۰۰۰ در المپیک سیدنی اولین و تنها طلایی ایران در وزنه‌برداری المپیک بود. از آن پس این رشته در ایران مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به یک ورزش ملی شد. تا کنون چندین بار لقب قوی‌ترین مردان جهان به وزنه برداران ایرانی داده شده است.

وزنه‌برداری با ۱۶ مدال پس از کشتی (۳۸ مدال) پرافتخارترین ورزش ایران در بازی‌های المپیک است

ادامه مطلب

ورزش تیر و کمان

رشته تیر و کمان از همان دوره های نخست المپیک موردتوجه
ویژه مسئولان برگزاری این تورنمنت که بیانگر ارزش ویژه آن است، قرار گرفت.ورزش تیر
و کمان در المپیک ۱۹۰۰ ، ۱۹۰۴ ، ۱۹۰۸ و ۱۹۲۰ برگزار شد که در این سال ها «هیوبرت ون
اینز» با کسب شش مدال طلاو سه نقره نام خود را بر سر زبان ها انداخت. ورزش تیر و
کمان پس از وقفه ای طولانی در المپیک ۱۹۷۲ مطرح شد و از المپیک ۱۹۸۸ سئول بود که
تیم ها تلاش فراوانی برای کسب مدال های این رشته به خرج دادند. در المپیک ۱۹۹۶
رکورد بیننده تلویزیونی برای این رشته شکست.
رشته ورزشی ملی - مذهبی تیراندازی
با کمان در ابتدای تأسیس آن در ایران به صورت یک کمیته و انجمن تحت نظارت فدراسیون
تیراندازی در ایران کار خود را شروع کرد و در ژوئن (اوایل تابستان) سال ۱۹۹۷ به
عضویت رسمی فیتا (فدراسیون بین المللی تیراندازی با کمان) درآمد. در آبان ماه سال
۱۳۸۱ بود که رشته تیراندازی با کمان به صورت یک فدراسیون مستقل درآمد و حالادر سال
های اول فعالیت خود قصد حضور در المپیک را دارد.

ایران باستان

تاریخ
نشانگر اهمیت تیر و کمان در ایران متمدن است. زرتشت در اوستا می گوید:
«نخستین
فلسفه آسایش بشر و حیات اجتماعی وی بر مبنای سلامت تن و روان قرار گرفته است و
جامعه بیمار رو به نابودی است. تنها افرادی که از سلامت تن و روان برخوردارند، می
توانند جامعه ای سالم و پیشرو پدید آورند و در آن با آسایش و آرامش زندگی کنند. در
نتیجه در پرتو ورزش های گوناگونی چون سواری، تیراندازی، شکار، چوگان، کوهنوردی و...
فرزندان شان را به زیور صفات نیکو می آراستند و به تیراندازی و شکار اهمیت زیادی می
دادند زیرا برای پرورش تن و دفاع لازم بود.»
کمان در اوستا «ثنور» یا «ثنون» و
«ثنورتی» و «تیرایشو» نامیده شده و از آن بسیار شاعرانه و همانند چکامه ای رزمی یاد
شده است. در «تیر یشت» و در پاره های ۳۷ و ۳۸ و نیز در شاهنامه فردوسی از آرش، پسر
دوم کیقباد و برادرش کیکاووس سخن به میان آمده و از وی به عنوان یک اسطوره و قهرمان
ملی یاد شده است. بدین صورت که جنگی میان ایران و توران آغاز می شود که سپاه ایران
در مازندران محاصره می شود. نبرد میان افراد افراسیاب (شاه توران) و منوچهر، پادشاه
ایران به نتیجه نمی رسد. ایران برای تعیین مرز و آشتی پیشنهاد پرتاب تیری از سپاه
ایرانیان به جانب خاور را می دهد. قرار اینگونه مورد موافقت قرار می گیرد که هر کجا
تیر فرود آید مرز ایران و توران خواهد بود. آرش که بی نظیرترین کماندار عصر خود بود
به میدان فراخوانده شد. فرشته زمین (اسفندیارمذ) به آرش گفت تا کمانی بردارد و تیری
به جانب خاور پرتاب کند. آرش دانست که پهنای کشور ایران به نیروی بازو و پرش تیر او
بسته است و باید تمام توان خود را به کار گیرد. پس بر صحنه شد و خود را به شاهنشاه
و سپاهیان نشان داد و گفت: من تندرستم و نقصی ندارم اما می دانم که چون تیر از کمان
رها کنم همه نیرویم با تیر از بدنم بیرون خواهد رفت و جانم فدای ایران خواهد
شد.
آرش تیر و کمان را برداشت و بر قله دماوند برآمد و تیر را رها کرد تا در
کنار رود جیحون بر درخت گردویی نشست. آنجا را مرز ایران و توران قرار دادند و به
یاد آرش و تیر انداختن وی در سال دو جشن برگزار کردند. یکی جشن تیرگان کوچک (۱۳
تیر) در روز تیر انداختن آرش و دیگری ۱۴ تیر، روز به اصابت نشستن تیر!
هردوت
مورخ مشهور یونانی پیرامون وضعیت نظام تعلیم و آموزش در ایران باستان می نویسد:
«ایرانیان از ۵ سالگی تا ۲۰ سالگی سه چیز می آموختند: سوارکاری، تیراندازی و
راستگویی.
در کتاب منتخب رساله قومیه در کنار آموزش هنر کمانداری، اوصاف متعلم
این علم را بدین صفات به تفصیل نوشته اند: اول نیک نهادی، دوم حق شناسی استاد، سوم
حریص نبودن، چهارم راست گفتاری، پنجم خوش خلقی، ششم جوانمردی، هفتم گشاده سینه و
بخشنده بودن، هشتم عادل بودن، نهم قلیل الکسل و کثیرالطاعت بودن، دهم درازدست و
صاحب قناعت بودن و کفران نعمت نکردن و بخیل طبیعت نبودن و شریر خصلت و کریه طلعت و
بد طینت نبودن نباشد و نیز تیرانداز باید که همیشه به طهارت باشد و جز این به تیر
وکمان و آلات تیراندازی دست نزند.
شاهدان قدیمی که تیراندازی را از زمانهای
بسیار دور در انجام میدادند شاید بتوان تاریخ انجام آن را به "عصر سنگی" نسبت دادند
(در حدود 20000 سال قبل از میلاد مسیح). مردمان اولیه زمانی که در مصر باستان زندگی
می‌کردند از تیر و کمانهای ابتدایی استفاده می‌‌کردند که قدمت استفاده از این ابزار
به چیزی حدود 5 هزار سال پیش از شروع اولین نشانه‌های جنگاوری در روی کره زمین بر
می‌گردد.
در چین قدمت تیر اندازی به زمان حکومت سلسله شانگ (در حدود سالهای1027
تا 1766) بر می‌گردد. در زمان جنگ ارابه‌ای هر تیمی از سه مرد تشکیل می‌‌شد، یک
راننده ارابه، یک نیزه دار، و یک تیر انداز. در زمان حکومت ژو Zhou از 256 تا 1027
قبل از میلاد، خاندان سلطنتی در مسابقات تیر اندازی شرکت می‌کردند که با مراسم جشن
و موسیقی و ... همراه بود.

 

 

گسترش در آسیا

هنگامی که چینی ها در قرن 6
میلادی ژاپنیها را با تیر اندازی آشنا کردند، این مساله تاثیر برجسته و شگرفی روی
رسوم و سنن مردم آسیای شرقی گذاشت. یکی از هنرهای رزمی ژاپنیها به نام Kyujutsu
(کمان و نیزه) که امروزه در این کشور با نام کیودو (Kyudo)یکی از روشهای کمان داری
است، از ورود تیر اندازی در همان دوران سرچشمه گرفته است. کیدوی مدرن و پیشرفته یکی
از متدهای پیشرفت و بهبود فیزیکی، ذهنی و روحی است.
اساطیر تیر اندازی
در
قرنهای پیشین محبوبیت تیر اندازی به قدری بود که حتی تاثیر آن را در ادبیات قومی و
شعر سرایی هم میتوان دید. حتی در تصویر سازیهایی مانند رابین هود که از معروفترین و
مطرحترین چهره های این عرصه به شمار میرفت.مراجع مختلف و متعدد در خصوص تیر اندازی
حاکی از وجود داستانها و افسانه های گوناگونی در ادبیات کهن یونان است. اولیسز
(Ulysses) قهرمان حماسه اودیسه منسوب به هومر (Homer) شاعر نابینای یونانی در کتاب
بیستم یکی از بهترین نمونه های این افسانه ها است.

اولیسز به واقع یکی از قهرمانان تیر اندازی در اساطیر است. پنه لوپه
(زوجه اودیسوس) فکر میکرد که همسرش بعد از 20 سال غیبت پس از جنگ بزرگ تروا (Troy)
هرگز باز نمی گردد. خواستگاران فراوانی او را احاطه کرده بودند، اما بالاخره اولیسز
از جنگ تروا بازگشت و در قالب یک چوپان به زندگی اش ادامه داد و با استفاده از تیر
و کمان و مهارتش در این رشته توانست به همسرش خبر دهد که چه کسی است!!
ورزش
تیراندازی مشروعیت دارد و هیچ ایراد شرعی بر این رشته وجود ندارد. در ورزش
تیراندازی جنسیت مطرح نیست و مرد و زن به راحتی می‌توانند به ورزش تیراندازی
بپردازند و این مساله یکی از فاکتورهای مثبت این رشته است.
نکته مورد توجه
کاربرد دفاعی رشته تیراندازی است، علی‌رغم رشته‌های ورزشی بسیاری که کاربرد آنها
مشخص نیست، ولی کاربرد رشته تیراندازی مشخص است. دفاع نیز در اسلام واجب است و
استراتژی کشور ما نیز استراتژی دفاعی است؛ بنابراین تیراندازی ورزش دینی و ملی است
و با استفتای انجام شده نیز مشخص است که شرط‌ بندی در ورزش تیراندازی و سایر
رشته‌هایی که کاربرد دفاعی دارند حلال است و بازنده ملزم است آن چه که باخته را به
برنده بدهد
هیجان انگیز ترین
ورزش برای معلولین

 

آیا شما تیر اندازی به هدف متحرک را محک زده اید ؟
شما با هر نوع شرایط جسمانی
که دارید قادر به تیر اندازی خواهید بود . افرادی که از ویلچر استفاده می کنند با
حداقل حرکت بازو مطمئنا واجد شرایط هستند. تیراندازان مرد و زن از گروه سنی مختلف
که فقط از داشتن یک دست و یا یک چشم برخوردارند میتوانند در این رشته فعالیت داشته
باشند
در ابتدا ، احتمالا شما تعجب کنید که تیر اندازی به هدفهای متحرک چیست ؟
هیجان انگیزترین ورزش جدید د ردنیای پهناور شبیه آتش سریع است .

■ تجهیزات
اساسی
تیر اندازی به هدف متحرک به توانایی نگهداری یک اسلحه هشت پوندی با حداقل
حرکت برای چرخاندن به سوی هدف پرواز ( هدف یا سیبلی که در حالت حرکت است ) نیاز
دارد . نشانه گیری انگشت و سلاح شما مستقیما و حرکت سلاح به طرف چپ و سپس به راست
می باشد . اگر شما بتوانیدحرکت سلاحتان را حداقل در یک گام هدایت کنید می توانید در
مسابقات معلولان به راحتی تیر اندازی کنید . و اگر بتوانید حرکت سلاحتان را دو گام
یا بیشتر ، می توانید در مسابقات دوبل و انفرادی تیر اندازی کنید .

■ چرا
تحت فشار روحی ؟
این خبر خوبی است برای افرادی که در زندگیشان میزان بالایی از
استرس را تجربه می کنند تیر اندازی ، استرس را تسکین می دهد و مردمانی که همگی از ا
هداف و علائق یکسانی برخوردارند دور شما جمع می شوند . بیشتر تیر انداران معلولی که
قبلا بعلت مشغله و فشار کار با مشکل روحی روبرو بودند از اینکه نمی توانستند کار
کنند مجبور بودند داروی ضد افسردگی یا آرام بخش استفاده تا فقط بتوانند سر پا
بمانند وقتی آنها تیر اندازی را انتخاب کردند به طور قابل ملاحظه ای بهبود یافتند
…. و خیلی با نشاط شدند و حتی آنهایی که در زندگیشان دچار سر در گمی شده بودند .

ادامه مطلب